บทที่ 845 ของวิเศษหายาก กลับนำมาทำกระดาษกรุหน้าต่าง

หูหย่งฝูพิจารณาดวงตาของชุ่นจื่อ มองดูท่าทีที่ชุ่นจื่ออ้าปากค้างอยู่นานก็หุบไม่ลง ในใจก็เชื่อไปแล้วแปดส่วน หากชุ่นจื่อเคยเห็นมาก่อนล่วงหน้า ย่อมไม่มีทางปิดบังสายตาของเขาไปได้ เขายกมือขึ้น ลูบหนวดเคราใต้คาง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดแขนลง

เขาพยักหน้า ปั้นหน้าขรึมกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หุบปากของเจ้าไว้ให้ดี ชั่วคราวนี้อย่าเพิ่งบอกใคร ว่านายท่านอย่างข้ามีของสิ่งนี้อยู่ในมือ หากมีข่าวรั่วไหลจนชักนำความวุ่นวายมาล่ะก็ ข้าจะเอาเรื่องกับเจ้า!"

"ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ! ต่อให้ผู้น้อยต้องตาย ก็จะไม่ปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำเด็ดขาด!" ชุ่นจื่อพยักหน้ารัวๆ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง จนเสื้อตัวในเปียกชุ่ม

"เอาล่ะ ออกไปเถอะ" หูหย่งฝูโบกมือ "ครั้งนี้เจ้าสร้างความชอบใหญ่หลวง ไปรับเงินห้าสิบตำลึงที่ห้องบัญชี สองวันนี้ก็พักผ่อนเสีย อย่าเดินเพ่นพ่านไปทั่วล่ะ"

"ผู้น้อยขอบพระคุณท่านประธานที่ตกรางวัลขอรับ" ชุ่นจื่อโค้งตัวทำความเคารพ หมุนตัวกลับ ก้าวเท้าเดินออกไปด้านนอก