บทที่ 846 หลิวหลีโปร่งใส ซื้อกล่องคืนมุก

หูหย่งฝูราวกับนกตื่นเกาทัณฑ์ หันขวับกลับมา เมื่อเห็นจ้าวเหิง ใบหน้าแก่ชราก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขารีบก้าวยาวๆ เข้าไปหา โค้งคำนับจนสุดตัว "ผู้น้อยหูหย่งฝู ขอคารวะอาจารย์จ้าว! อาจารย์ประทานของล้ำค่าถึงเพียงนี้ ผู้น้อยหวาดหวั่นใจยิ่งนัก จึงตั้งใจมาขอบพระคุณอาจารย์ด้วยตนเองขอรับ!"

"ประธานหูเกรงใจเกินไปแล้ว รีบนั่งลงเถิด" จ้าวเหิงชี้ไปที่เก้าอี้ด้านข้าง

ทั้งสองนั่งลง เสี่ยวอู่ยกน้ำชาร้อนๆ เข้ามาเสิร์ฟ

หูหย่งฝูนั่งลงเพียงครึ่งก้น ทว่าสายตากลับอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองไปยังหน้าต่างกระจกหลายบานนั้น เปลวไฟในใจยิ่งลุกโชน

จ้าวเหิงยกถ้วยชาขึ้นมา เขี่ยใบชาออกเบาๆ แกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว "ประธานหูมาอย่างเร่งรีบในวันนี้ หรือว่ากองคาราวานสินค้าออกนอกด่านจะพบเจอความยากลำบากอันใด?"