บทที่ 847 คำพูดเตือนสติ หลิวหลีประเมินค่ามิได้

หูหย่งฝูเดินเข้าไปหาจ้าวเหิง ลดเสียงต่ำลง ในดวงตาเปล่งประกายความบ้าคลั่ง "อาจารย์ ของหายากย่อมมีราคาแพง! จอกหลิวหลีโปร่งใสสักใบ ในสายตาของพวกผู้มีอำนาจและรู้คุณค่าของมันจริงๆ นั่นคือของวิเศษหายากที่สามารถส่งต่อเป็นมรดกประจำตระกูลได้เลยนะขอรับ! เป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่ามิได้!"

"หากท่านนำมันมาทำเป็นชุดจอกสุรา แล้วบรรจุสุราไว้ข้างใน ในสายตาของผู้อื่น มันก็จะกลายเป็นแค่ 'ขวดใส่สุรา'! ไม่ว่าสุรานี้จะแพงแค่ไหน ขวดก็ยังคงเป็นขวด เป็นแค่ส่วนประกอบรอง! นี่มันเป็นการให้ความสำคัญผิดจุดชัดๆ!"

หูหย่งฝูตบต้นขาด้วยความเจ็บปวดเสียดาย "อาจารย์ หากนำหลิวหลีนี้แยกออกมาต่างหาก นำไปขายที่ดินแดนตะวันตก หรือนำไปขายที่เมืองหลวงและเจียงหนานซึ่งเป็นแหล่งรวมคนรวยล้นฟ้า... นั่นจะต้องเป็นของที่มีมูลค่าควรเมือง สามารถแลกภูเขาทองคำและทะเลเงินกลับมาได้อย่างแน่นอนขอรับ!"

คำพูดของหูหย่งฝู ราวกับไม้พลองที่ฟาดเข้าใส่หัวกลางแสกหน้า ปลุกให้จ้าวเหิงตื่นขึ้นมาในพริบตา

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ มือที่ถือถ้วยชาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เนิ่นนานก็ไม่ได้วางลง