บทที่ 848 ลงพื้นที่โรงงานด้วยตนเอง มอบหมายภารกิจสำคัญ

ชายฉกรรจ์ที่เปลือยท่อนบนเหล่านั้นพากันหยุดงานในมือ บางคนถึงกับไม่ทันได้วางท่อเหล็กในมือลงด้วยซ้ำ ก็หันขวับกลับมาทั้งอย่างนั้น แล้วทำความเคารพจ้าวเหิงด้วยท่าทางเงอะงะ

"คารวะอาจารย์!"

"อาจารย์สบายดีนะขอรับ!"

เสียงของเหล่าชายฉกรรจ์ดังขึ้นเซ็งแซ่ แฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรงและความอบอุ่นที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ ในยุควิกาลเช่นนี้ ผู้ชายตรงหน้านี้แหละที่ให้ข้าวพวกเขาได้กินอิ่มท้อง ให้ที่หลับที่นอนอันสงบสุขแก่พวกเขา ในสายตาของพวกเขา จ้าวเหิงก็คือแผ่นฟ้าของเขานิวเอ่อร์แห่งนี้

จ้าวเหิงโบกมือ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง "ไม่ต้องเกร็งไป ใครมีหน้าที่ทำงานก็ทำไป ใครควรพักก็พักไปเถอะ ข้าก็แค่แวะมาดู พวกเจ้าทำธุระของพวกเจ้าไปเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า"