บทที่ 861 ปกป้องภรรยาอย่างห้าวหาญ ซ่งเหลียนตกตะลึง

ถานไถหมิงเยวี่ยแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังวาดภาพเงาร่างที่ถูกฝุ่นเกาะกุมมานานปีในห้วงความทรงจำ "นางแตกต่างจากคุณหนูตระกูลใหญ่ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เด็กผู้หญิงคนอื่นล้วนเรียนเย็บปักถักร้อย เรียนดีดพิณเดินหมากเขียนพู่กันวาดภาพ แต่นางกลับดูแคลนสิ่งเหล่านี้ สิ่งที่นางชอบที่สุด คือดาบและกระบี่"

"ดาบและกระบี่รึ?"

"อืม" ถานไถหมิงเยวี่ยยิ้มบางๆ เพียงแต่รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความขมขื่นอยู่หลายส่วน "ข้าจำได้แม่นเลย ตอนนั้นนางอายุแค่เจ็ดแปดขวบ ในมือมักจะถือดาบไม้เล่มหนึ่ง คอยกวัดแกว่งอยู่กลางลานบ้านทั้งวัน นิสัยของนางเย็นชามาก ราวกับก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย นอกจากฝึกยุทธแล้ว ก็ไม่สนใจสิ่งใดเลย มีอยู่ครั้งหนึ่ง ลูกหลานเสเพลในเมืองหลวงพูดจาแทะโลมนาง นางก็ใช้ดาบไม้เล่มนั้นแหละ ตีคุณชายที่อายุมากกว่านางตั้งหลายปีคนนั้นจนฟันร่วงเต็มพื้น สุดท้ายต้องให้ท่านพ่อของข้าออกหน้า เรื่องถึงได้ยุติลง"

จ้าวเหิงฟังอย่างออกรสออกชาติ ยัยหนูตัวเล็กๆ ที่อายุแค่เจ็ดแปดขวบก็กล้าเอาดาบไม้ไปตีคน โตขึ้นมากลับกลายเป็นหมากต่อรองของฉู่อ๋องเนี่ยนะ?

"นางเคยพูดกับข้าด้วยตัวเองเลยนะ" น้ำเสียงของถานไถหมิงเยวี่ยเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำลงเล็กน้อย "นางบอกว่า สิ่งที่เซี่ยงเฟยเยี่ยนอย่างนางเกลียดที่สุดในชีวิต ก็คือการถูกผู้ชายเลือกไปมาเหมือนเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง นางบอกว่า วันหน้านางจะไม่มีวันแต่งงาน นางจะเป็นเหมือนท่านพ่อของข้า จะเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกของราชวงศ์ต้าอวี๋ ควบม้าตะลุยสมรภูมิ สร้างผลงานเกรียงไกร"