ตอนที่ 899 เสียสติคลุ้มคลั่ง ยกแผ่นดินตั้งตนเป็นกษัตริย์

ประตูหินบานหนาหนักปิดลงเสียงดังสนั่น ภายในห้องลับเหลือเพียงเว่ยอู๋หยากับเว่ยจื่ออั๋งสองพ่อลูก

เว่ยจื่ออั๋งไม่อาจสะกดกลั้นความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งในใจได้อีกต่อไป เขาสาวเท้าไม่กี่ก้าวไปที่หน้าโต๊ะ สองมือเกาะขอบโต๊ะไว้แน่น ดวงตาจ้องมองมังกรเขียวแก้วสีตัวนั้นตาไม่กะพริบ ราวกับว่าหากละสายตาไปแม้เพียงแวบเดียว เนื้อตัวจะหลุดหายไปอย่างไรอย่างนั้น

"ท่านพ่อ!" เว่ยจื่ออั๋งหันหน้ามา ใบหน้าที่ปกติมักแฝงความเหี้ยมเกรียมและเจ้าแผนการอยู่เสมอ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "นี่คือมังกรเขียวเชียวนะขอรับ! แถมยังเป็นสมบัติวิเศษของเซียนที่ช่วงชิงความพิสุทธิ์จากฟ้าดินเช่นนี้อีก! เมื่อท่านมีสมบัติล้ำค่าระดับนี้ไว้ในครอบครอง ท่านก็คือผู้ที่ฟ้าลิขิตตัวจริง!"

เว่ยจื่ออั๋งสูดหายใจเข้าลึก เสียงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนตื้นตัน "ท่านพ่อ มีมังกรเขียวตัวนี้แล้ว ต่อให้พวกเราหาตราหยกแผ่นดินของจ้าวเหยี่ยนไม่พบ จะนับเป็นอันใดได้? ตราหยกก็แค่ก้อนหินไร้ชีวิตชิ้นหนึ่ง จะเทียบกับของวิเศษจากสวรรค์ที่ผุดขึ้นมาจากผืนดินเองชิ้นนี้ได้อย่างไร? ขอเพียงนำสิ่งนี้ออกไปจัดแสดง ให้เหล่าบัณฑิตและราษฎรใต้หล้าได้ยลเพียงแวบเดียว ใครยังจะกล้ากล่าวหาว่าท่านเป็นกบฏทรราชอีกเล่า?!"

เว่ยอู๋หยาก้าวไปที่หน้าโต๊ะ ยื่นมือออกไปลูบไล้เกล็ดอันเย็นเฉียบของมังกรเขียวอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังลูบผิวพรรณของสตรีคนรัก