ตอนที่ 947 แสร้งทำขัดขืน อ้างถอยลอบหนี

อามู่เอ่อร์ฟังไปฟังมา สองตาก็ค่อยๆ เบิกกว้าง เส้นเลือดฝอยสีแดงฉานแผ่ซ่านเต็มเบ้าตา

ถึงเขาจะไร้สมอง แต่เขากลัวตาย! พ่อของเขาเป็นถึงผู้กุมอำนาจตัวจริงในราชสำนัก ที่บ้านยังมีฝูงวัวแพะเป็นฝูงๆ ทาสสาวแสนสวยอีกหลายสิบคน เขายังเสวยสุขกับความมั่งคั่งร่ำรวยไม่หนำใจ ไฉนต้องมาตายอย่างโง่ๆ ในด่านผุพังที่นกยังไม่ยอมมาขี้ใส่แห่งนี้ด้วยเล่า

"เยลวี่ปาตู! จิตใจเจ้าช่างอำมหิตนัก!" อามู่เอ่อร์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ซัดกำปั้นเข้าใส่ราวไม้ของตั่งนอนอย่างแรงจนเสียงไม้ลั่นกร๊อบแกรบ "พ่อข้าสนับสนุนมันต่อหน้าข่านขนาดนั้น มันกลับผลักข้าลงกองเพลิงเพื่อเอาชีวิตรอดคนเดียว! ข้าไม่ยอม! ข้าไม่มีวันรอความตายอยู่ที่นี่แน่!"

ทว่าพอด่าทอเสร็จสิ้น ความเป็นจริงอันโหดร้ายและทางตันเบื้องหน้าก็ถาโถมเข้ามาในหัวอก

อามู่เอ่อร์คว้าแขนของปาถูหมับราวกับคว้าฟางช่วยชีวิต นิ้วมืออันหนาหยาบแทบจะจิกลงไปในเนื้อของปาถู "ปาถู! แล้วถ้าค่ายชิงเฟิงบุกมาจริงๆ จะทำยังไง กำแพงเมืองนี่ก็เหมือนที่เจ้าว่า มันกันพระโพธิสัตว์เหล็กของพวกนั้นไม่ได้เลย พวกเราแค่พันคนยังไม่พอให้พวกมันบุกฟันรอบเดียวด้วยซ้ำ ทำไม หรือจะให้ทิ้งด่านหนีไปงั้นรึ"