ตอนที่ 948 แผนลับพิสดาร เทพแห่งทรัพย์มอบของกำนัล

ปาถูยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ราวกับมองเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้านั้นแล้ว "ท่านก็แค่ไปร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าท่านข่าน บอกว่าอาวุธดินปืนของพวกต้าอวี๋ร้ายกาจเกินไป อานุภาพเทียบเท่าสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ เพื่อปกป้องเกียรติยศของเป่ยตี๋ ท่านอามู่เอ่อร์ได้นำทัพออกหน้า สู้รบอย่างดุเดือดกับพวกมารสังหารแห่งค่ายชิงเฟิงอยู่นานหลายชั่วยาม แต่กำแพงเมืองกลับถูกพระโพธิสัตว์เหล็กนั่นระเบิดจนพังทลายลงมา กองทัพศัตรูไหลทะลักผ่านช่องแตกเข้ามาดั่งคลื่นสมุทร ท่านเพื่อรักษาเชื้อไฟหยิบมือสุดท้ายของราชสำนักเอาไว้ เพื่อไม่ให้นักรบผู้กล้าที่ยอดเยี่ยมที่สุดหนึ่งพันนายของเป่ยตี๋ต้องตายเปล่า ถึงได้สั่งการทั้งน้ำตา กล้ำกลืนความอัปยศ เลือกที่จะ 'ถอยทัพเชิงยุทธวิธี'!"

ท้ายที่สุดปาถูก็ยืดตัวขึ้นตรง เน้นเสียงทีละคำอย่างหนักแน่น "ท่านแม่ทัพจำไว้ให้ดี! พวกเรานี่เรียกว่าถอยทัพ! เป็นการถอยเพื่อรักษาขุมกำลังไว้รอวันกอบกู้สถานการณ์! หาใช่การทิ้งด่านหนีเตลิดเพราะขลาดกลัวก่อนเริ่มรบไม่!"

เพื่อเพิ่มน้ำหนักความน่าเชื่อถือ ปาถูยังช่วยเสริมรายละเอียดให้อย่างรอบคอบเป็นที่สุด "ท่านแม่ทัพ เพื่อความสมจริง ตอนถอยทัพพวกเราต้องสร้างบาดแผลภายนอกไว้บ้าง อย่างเช่น ท่านอาจจะปลดหมวกเกราะทิ้ง เอาเถ้าก้นหม้อกับคราบเลือดมาป้ายหน้าป้ายตา พอถึงเวลาท่านก็บอกไปว่า เพราะปืนใหญ่ของค่ายชิงเฟิงยิงถล่มหนักเกินไปจนท่านหมดสติ เหล่าทหารคนสนิทด้านล่างต้องเสี่ยงชีวิตแบกท่านออกมาจากกองซากศพ! ท่านลองคิดดู หากท่านข่านได้ยินคำพูดเช่นนี้ นอกจากจะไม่ลงโทษท่านแล้ว มีแต่จะยิ่งสงสารเห็นใจท่านนะขอรับ!"

ภายในกระโจมใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันชวนขนลุกอันยาวนาน

อามู่เอ่อร์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เบิกตากลมเล็กเหมือนเม็ดถั่วเขียวจ้องปาถูตาไม่กะพริบ