บทที่ 95 ใครคือพยัคฆ์ ใครคือพราน

จ้าวเหิงมองเขาอย่างเงียบงัน กล่าวเน้นทีละคำ “ธุรกิจน้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง ผลกำไร ข้าหก เจ้าสี่ ธุรกิจทั้งหมด ข้าจะรับผิดชอบเพียงด้านเทคโนโลยีและการผลิตเท่านั้น เรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยว คนของเจ้า ห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับโรงงานของข้า คนของข้า ก็จะไม่ไปก้าวก่ายกิจการการค้าของเจ้า พวกเราสามารถทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรได้”

เขายอม ยกผลประโยชน์ ให้ไปหนึ่งส่วน ผลกำไรส่วนนั้นไม่ใช่การยอมถอยหรือแสดงความอ่อนแอ แต่เป็นการประกาศจุดยืนของตนเอง ประกาศว่าเขา จ้าวเหิง ไม่ใช่คนที่จะรอรับความช่วยเหลือจากผู้อื่นอยู่ฝ่ายเดียว

“สินค้า” ในมือของเขามีคุณค่ามากพอสมราคา และเพียงพอที่จะทำให้อีกฝ่ายยอมแสดงฝีมือที่แท้จริงออกมาร่วมมือด้วย สิ่งที่เขาต้องการ... คือ สถานะที่เท่าเทียมบนโต๊ะเจรจา

เสิ่นจือเวยมองจ้าวเหิง แล้วมองไปยังสูตรเนื้อพพะโล้นั่น ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา เขาหัวเราะอย่างมีความสุขอย่างยิ่ง กระทั่งตบหน้าขาตัวเองฉาดหนึ่ง

“ดี! ช่างเป็นจ้าวเหิงที่ดีจริงๆ!” แววตาชื่นชมในดวงตาของเขา ไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป “เป็นข้าที่ดูถูกท่านต่ำเกินไป! ก็เอาตามที่ท่านว่า น้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง หกสี่!”

เขาลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะให้จ้าวเหิงอย่างจริงจัง “ก่อนจะร่วมมือกัน ก็สมควรจะต้องมีของแทนใจ เรื่องของแก๊งชิงเหอ ก็ถือเสียว่าเป็นของขวัญเปิดร้านที่ข้ามอบให้พี่จ้าวแล้วกัน พรุ่งนี้ เวลานี้ ท่านจงไปรอที่ร้านค้าริมตลาดตะวันตก เขตใต้ แห่งนั้น ข้าจะให้คำตอบแก่ท่าน”

พูดจบ เขาก็หันหลัง นำองครักษ์ทั้งสองที่มีกลิ่นอายสงบนิ่ง ก้าวยาวๆ จากไป รถม้าที่หรูหราคันนั้น ก็หายลับไปที่ปากทางเข้าหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

ในลานบ้าน กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

“เถ้าแก่ นี่... นี่ก็ตกลงกันแล้วหรือขอรับ” เสิ่นฟู่กุ้ยเกาหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “แต่ว่า เมื่อครู่เขาเพิ่งจะบอกว่าน้ำตาลเกล็ดน้ำค้างจะให้พวกเราเจ็ดส่วนไม่ใช่หรือ ไฉนถึงกลายเป็นหกส่วนไปเสียแล้ว พวกเราขาดทุนหรือไม่ขอรับ”

“ขาดทุนรึ” โซ่วโหว หลิวเจียง โผล่ออกมาจากที่ไหนอีกครั้งก็ไม่รู้ “เจ้าคนทื่อบื้อนี่ พวกเรานี่มันเอาหัวไปแขวนไว้บนเข็มขัด ร่วมเดิมพันครั้งใหญ่กับคุณชายท่านนี้ต่างหาก! ชนะก็ได้ไปหอคณิกา* แพ้ก็ตายยกลำ!”

เฉินซานหยวนไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปอยู่ข้างๆ จ้าวเหิง กล่าวเสียงต่ำ “เถ้าแก่ คนผู้นี้ จิตใจลึกซึ้งเกินไป ลูกไม้ก็เหี้ยมโหด เขามิได้ลงดาบ แต่ทุกกระบวนท่าล้วนถึงฆาต การร่วมมือกับเขา จะไม่กลายเป็นการ 'ร่วมมือกับเสือเพื่อล่าเหยื่อ' หรอกหรือขอรับ”

จ้าวเหิงยกชามเหล้าที่เสิ่นจือเวยดื่มไม่หมดขึ้นมา ดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น “จะเป็นเสือ หรือจะเป็นหมาป่า ก็ต้องดูก่อนว่าเขี้ยวเล็บของมัน คมพอหรือไม่” สายตาของจ้าวเหิง ทอดมองไปยังทิศทางของตัวอำเภอชิงเหอ แววตาลุ่มลึกดั่งรัตติกาล

“พวกเราอยากจะพัฒนาเติบโต จะอาศัยแค่เนื้อพะโล้อย่างเดียวไม่ได้ อำเภอชิงเหอ เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น หากไม่มีพยัคฆ์ร้ายสักตัวที่สามารถเปิดทางให้ได้ อาศัยเพียงพวกเราไม่กี่คน เดินออกจากอำเภอชิงเหอนี้ไม่ได้หรอก” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่เย็นชาขึ้นมา “ซานหยวน โซ่วโหว พรุ่งนี้ตามข้าไปที่ตัวอำเภอ ฟู่กุ้ย เจ้าเฝ้าบ้าน ข้าก็อยากจะดูเหมือนกันว่า คุณชายเสิ่นผู้นี้ จะร้อง 'ละครฉากใหญ่' ที่เรียกว่า 'ฟ้าเปลี่ยนสี' ให้ข้าดูได้อย่างไร”

ในใจเขารู้ดีว่า ตั้งแต่ตอนที่เขาหยิบแบบแปลนนั้นออกมา ความสมดุลอันเปราะบางระหว่างเขาและเสิ่นจือเวย ถึงได้ก่อตัวขึ้นอย่างแท้จริง เสิ่นจือเวยมีช่องทางที่ทะลุทะลวงถึงสวรรค์ ส่วนเขา จ้าวเหิง ก็มี “เทคโนโลยีมืด” ที่ไม่มีผู้ใดในยุคสมัยนี้เทียบเทียมได้

ความร่วมมือในครั้งนี้ ตั้งแต่แรกเริ่ม ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่ราบรื่น

...

วันรุ่งขึ้น อำเภอชิงเหอ เขตใต้ แตกต่างจากความจอแจในวันวาน วันนี้ในเขตใต้ อากาศอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดที่บอกไม่ถูก ที่ท่าเรือ พวกนักเลงแก๊งชิงเหอที่ปกติคอยตะโกนโหวกเหวก คุมงานเก็บเงิน หายหน้าไปจนหมดสิ้นแม้แต่คนเดียว พวกกุลีแบกหามแม้จะยังคงทำงานอยู่ แต่ต่างก็ก้มหน้าก้มตา ซุบซิบกันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและคาดเดา

บนถนนในตลาดตะวันตก ยิ่งเงียบเหงาลงไปมาก เถ้าแก่ร้านค้าหลายคนต่างยืนอยู่ที่หน้าประตู ชะโงกหัวมองไปยังปากทางถนน ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง แต่ก็คล้ายกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

“หมาบ้า” จางขุย ในตอนนี้กำลังเดินวนไปวนมาอย่างร้อนรนอยู่ในถ้ำของตนเอง เขาคุมนักสู้กว่าสามสิบคนที่ท่าเรือและตลาดตะวันตก เป็นดาบที่คมที่สุดของแก๊งชิงเหอ แต่ทว่าเมื่อเช้านี้ พวก “หัวหน้าเรือ” ที่ท่าเรือ กลับรวมหัวกันบอกว่า เงินค่าขนถ่ายสินค้าของปีนี้ ต้องเจรจากันใหม่ ไม่เพียงเท่านั้น ร้านขายผ้า ร้านขายธัญพืชหลายร้านในตลาดตะวันตกที่ปกติถูกเขากดขี่ข่มเหงจนแทบโงหัวไม่ขึ้น วันนี้กลับไม่มีใครนำ “เงินค่าความสงบ” มาส่งเลยแม้แต่ร้านเดียว

มันกลับตาลปัตรกันไปหมดแล้ว! “คนหายหัวไปไหนกันหมด!” จางขุยเตะเก้าอี้ข้างๆ จนล้มคว่ำ ตะโกนใส่หัวหน้าเล็กๆ ที่อยู่ใต้บังคับบัญชา “ข้าให้พวกแกไปลากตัวหัวหน้าเรือสองสามคนที่นำทีมมาให้ข้า คนเล่า!”

หัวหน้าเล็กๆ ผู้นั้นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “พี่ขุย ลากตัวมาไม่ได้ขอรับ! วันนี้ที่ท่าเรือ มี... มีคนของ ‘แก๊งขนส่งเจียงหวย’ มา พวกมันเปิดราคาใหม่ ให้สูงกว่าที่พวกเราให้ถึงสามส่วน แถมยังจ่ายเงินสดทันที! ยังบอกอีกว่าต่อไปนี้ใครทำงานกับพวกมัน ก็ไม่มีใครกล้ามาเก็บค่าคุ้มครองอีก พี่น้อง... พี่น้องหลายคนก็เริ่มใจเอนเอียงแล้วขอรับ!”

“แก๊งขนส่งเจียงหวย?!” ลูกตาของจางขุยแดงก่ำ “พวกมันข้ามถิ่นมาแล้วรึ ใครให้ความกล้าพวกมันมา!” แก๊งขนส่งเจียงหวย นั่นมันคืออสูรกายยักษ์ที่ยึดครองคลองขนส่งอยู่ อิทธิพลอำนาจเหนือกว่าแก๊งชิงเหอเล็กๆ ของพวกเขาอย่างเทียบไม่ติด แต่เขตอำเภอชิงเหอนี้ ไม่เคยเป็นถิ่นของแก๊งขนส่งมาก่อน ไฉนพวกมันถึงได้ยื่นมือเข้ามายุ่งในทันทีทันใด

“ไม่ทราบเลยขอรับพี่ขุย ผู้นำของพวกมัน ยังถือ... ถือป้ายอาญาสิทธิ์ของสี่ไค่ทงซางเฮ่ามาด้วย...” “สี่ไห่ทง...” ร่างของจางขุยสะท้านเฮือก ไอเย็นสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าทะลุขึ้นสู่กระหม่อม ต่อให้เขาโง่กว่านี้ ก็ย่อมรู้ดีว่าสี่คำนี้มีความหมายว่าอย่างไรในอำเภอชิงเหอ

ในขณะที่ทางฝั่งของจางขุยกำลังวุ่นวายเป็นไก่แตกรัง ผู้ยิ่งใหญ่อีกคนหนึ่งของแก๊งชิงเหอ “จิ้งจอกหน้ายิ้ม” หลี่ซู กำลังนั่งอยู่ในห้องชงชาที่แสนจะสง่างามของตนเอง แต่สีหน้ากลับน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้

ตรงหน้าของเขา เสมียนบัญชีคนหนึ่งกำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงก ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลฟูมฟาย “ท่านหลี่! จบสิ้นแล้ว... จบสิ้นกันหมดแล้วขอรับ!”

หลี่ซูทุบโต๊ะอย่างแรง ถ้วยชาถึงกับกระเด้ง “ร้องไห้คร่ำครวญอะไร! พูดมาให้ชัดเจน อะไรจบสิ้น!”

“โรงรับจำนำทงหยวน... เมื่อเช้าตรู่ถูกคนของทางการมณฑลมาปิดผนึกไปแล้วขอรับ!” เสียงของเสมียนบัญชีสั่นเทา “เงิน... เงินทั้งหมดของพวกเราที่เก็บไว้ที่นั่น... แม้แต่เหรียญเดียวก็เอาออกมาไม่ได้แล้วขอรับ!” เสมียนบัญชีคลานเข้ามา ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ เสียงแหลมจนแตกพร่า “เถ้าแก่โจวแห่งโรงรับจำนำทงหยวน เมื่อคืนพานางเล็กๆ หนีไปแล้ว! พวกเรา... พวกเราฝากเงินไว้ในคลังใต้ดินสามหมื่นหนึ่งพันเจ็ดร้อยตำลึง... ไม่เหลือเลยแม้แต่เหรียญเดียวขอรับ!”

“พรวด—” น้ำชาร้อนๆ ในปากของหลี่ซูพ่นพรวดออกมาจนหมด กระเด็นใส่มือจนแดงเถือก แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย สามหมื่นกว่าตำลึง! นั่นมันไม่ใช่เงิน แต่มันคือปากท้องของคนหลายร้อยชีวิตในแก๊งชิงเหอ คือเงินชดเชยที่แลกมาด้วยการเลียเลือดจากคมดาบที่ท่าเรือ คือความกล้าที่จะทำให้นอนหลับตาลงได้อย่างสงบสุขในโลกที่กินคนเช่นนี้!

“หนีรึ มันเป็นแค่คนเปิดโรงรับจำนำ มันจะหนีไปไหนได้!” หลี่ซูพรวดพราดลุกขึ้น คว้าคอเสื้อของเสมียนบัญชี ใบหน้าทั้งใบหน้าบิดเบี้ยว ท่าทีจิ้งจอกหน้ายิ้มที่สุภาพในวันวานถูกฉีกกระชากจนแหลกละเอียด

“มะ... ไม่ทราบขอรับท่านหลี่...” เสมียนบัญชีตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ฟันกระทบกัน “ก็... ก็แค่ได้ยินมาว่า เขาไปติดหนี้พนันก้อนโตที่ ‘หอฉางเล่อฟาง’ ในเมืองหลวง ดอกเบี้ยทบต้นทบดอก จนต้องเอาโรงรับจำนำทั้งโรงไปจำนอง สุดท้ายก็เลยต้องรวบเงินสดทั้งหมดหนีไป...”

เป็นสี่ไห่อีกแล้ว! หลี่ซูรู้สึกเพียงในหัว “หึ่ง” ขึ้นมา ฟ้าดินหมุนคว้าง เขาผลักเสมียนบัญชีออกไป ในสมองเหลือเพียงความคิดสุดท้าย— น้าชาย! ขอเพียงหัวหน้ามือปราบเฉาคุณยังอยู่ เขาก็ยังมีโอกาสพลิกกระดาน! เขาวิ่งโซซัดโซเซออกจากห้องชงชา แม้แต่รองเท้าหลุดไปข้างหนึ่งก็ยังไม่สนใจ วิ่งเท้าเปล่าเหยียบลงบนถนนหินที่เย็นเฉียบ มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอราวกับคนบ้า

แต่เมื่อเขาหอบแฮ่กๆ เบียดฝูงชนไปจนถึงหน้าประตูที่ว่าการอำเภอ และได้เห็นภาพตรงหน้านั้น เลือดทั้งร่างก็พลันแข็งตัวในทันที หน้าประตูใหญ่ของที่ว่าการอำเภอ ทหารทางการมณฑลในชุดเกราะเหล็กสองแถวยืนสงบนิ่งอยู่ หมวกเกราะเหล็กที่เย็นเยียบเผยให้เห็นเพียงดวงตาที่เฉยเมย ไอสังหารที่คลานออกมาจากกองซากศพ ทำให้ทั้งถนนเงียบกริบราวกดป่าช้า แม้แต่พ่อค้าหาบเร่ที่ปกติร้องขายของเสียงดังก็ยังต้องยกมือปิดปากแน่น

น้าชายของเขา หัวหน้ามือปราบเฉา ผู้ที่ปกติเพียงแค่กระทืบเท้าในอำเภอชิงเหอแผ่นดินก็ต้องสั่นสะเทือน บัดนี้หมวกขุนนางถูกถอด ดาบประจำตำแหน่งถูกยึด สองแขนถูกทหารทางการมณฑลไพล่หลังไว้ โซ่เหล็กเย็นเยียบพันธนาการสองมือไว้ ราวกับกำลังลากสุนัขตายตัวหนึ่ง ถูกลากออกมาจากในที่ว่าการ