บทที่ 96 ฟ้าถล่ม

ข้างกายของเฉาคุณ เจ้าหน้าที่วัยกลางคนที่สวมชุดขุนนางสีเขียว ใบหน้าเย็นชาผู้หนึ่ง กำลังยืนกอดอก ไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง พูดกับท่านนายอำเภอเฉียนอี้ต๋าที่กำลังเหงื่อท่วมตัว

“ท่านเฉียน ข้าผู้น้อยรับบัญชาจากท่านเจ้าเมือง ให้มาตรวจสอบการทุจริตที่หมักหมมของพวกข้าราชการภาษีในอำเภอชิงเหอ เฉาคุณผู้นี้ ลอบติดต่อกับโจรผู้ร้าย ยักยอกทรัพย์สินบิดเบือนกฎหมาย หลักฐานแน่นหนา ทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุล้วนอยู่ครบ ข้าผู้น้อยจะคุมตัวเขากลับไปยังเมืองหลวงของมณฑลเพื่อไต่สวน ท่านคงไม่มีความเห็นกระมัง”

ขุนนางชุดเขียวผู้นั้น ก็คือตุลาการ เฉินผิง ที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงของมณฑลนั่นเอง

เอวของท่านนายอำเภอเฉียนอี้ต๋าแทบจะโค้งลงไปติดพื้น ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง “มิกล้า มิกล้า! ท่านเฉินช่างมีสายตาที่เฉียบแหลม ข้าน้อยผู้นี้เลื่อมใสอย่างที่สุด! ข้าน้อยจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่!”

เฉาคุณก็มองเห็นหลี่ซูที่ท่าทางสิ้นหวังอยู่ในฝูงชนเช่นกัน เขาอ้าปาก คิดจะตะโกนอะไรบางอย่าง ทหารจากมณฑลที่อยู่ข้างๆ ก็ใช้ฝักดาบกระทุ้งเข้าที่บั้นเอวด้านหลังของเขาอย่างไม่เกรงใจ เฉาคุณพลันส่งเสียงร้องอู้อี้ออกมาทันที สีเลือดสุดท้ายบนใบหน้าก็จางหายไปจนหมดสิ้น ในแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ถูกคุมตัวขึ้นรถนักโทษไป

“แคร๊ง” เสียงดังลั่น กรงนักโทษถูกล็อกกุญแจ หลี่ซูพิงกำแพง ค่อยๆ ทรุดตัวลง “ตุ้บ” นั่งแผละลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง ฟ้า ถล่มแล้ว

...

ในขณะเดียวกัน ณ ตลาดตะวันตก เขตใต้ ชั้นสองของร้านซี่โครงตุ๋นซีอิ๊วที่เดิมทีเป็นของเถ้าแก่หวัง จ้าวเหิง เฉินซานหยวน และโซ่วโหว กำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูละครชีวิตฉากใหญ่ที่กำลังเกิดขึ้นบนถนนเบื้องล่างจนจบสิ้น

โฉนดที่ดินของร้านเพิ่งจะถูกส่งมาเมื่อค่ำวานนี้ เพียงชั่วข้ามคืน ที่นี่ก็เปลี่ยนเจ้าของแล้ว โซ่วโหมองดูไอ้พวกนักเลงแก๊งชิงเหอที่ปกติเดินกร่างไปทั่ว บัดนี้กลับกำลังกอดหัววิ่งหนีราวกับหนูติดจั่น บางคนกระทั่งถูกบรรดาพ่อค้าที่เคยถูกกดขี่ข่มเหงมานานไล่ทุบตี ผักผลไม้เน่าๆ และไข่เน่าในมือกลายเป็นอาวุธไปเสียแล้ว อดไม่ได้ที่จะหัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างสะใจ

“เถ้าแก่ คุณชายเสิ่นผู้นี้ ช่างเป็นเทพเซียนจริงๆ!” โซ่วโหวทำปากจิ๊จ๊ะ “แค่โบกพัดไปมา ไม่ต้องให้เห็นคมดาบด้วยซ้ำ ก็สลายไอ้แก๊งชิงเหอนี่จนแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง ให้ตายเถอะ วิธีการแบบนี้ เกรงว่าคงจะเคยยื่นฎีกาให้พญายมมาแล้ว ชี้ให้ใครตายคนนั้นก็ต้องตาย ไม่รอให้ข้ามคืนด้วยซ้ำ”

เฉินซานหยวนสีหน้าเคร่งขรึม เขามองได้ลึกซึ้งกว่า “นี่ไม่ใช่วิธีการของเทพเซียน นี่คืออำนาจวาสนา” เขากล่าวเสียงเข้ม “แก๊งขนส่งเจียงหวยตัดเส้นทางการเงิน ตุลาการจากมณฑลตัดผู้หนุนหลัง ธนาคารสี่ไห่ควักรากถอนโคน... ทุกสิ่งที่เขาเคลื่อนไหว ล้วนเป็นมีดที่มองไม่เห็นทั้งสิ้น ส่วนแก๊งชิงเหอ ก็เป็นเพียงแค่แมลงวันตัวหนึ่งที่มาตอมเนื้อติดมันอย่างอำเภอชิงเหอแห่งนี้ คนอื่นเขาแค่ใช้พัดโบกทีเดียว ก็หายไปแล้ว”

อำนาจวาสนา จ้าวเหิงเคี้ยวสองคำนี้ในใจเงียบๆ มองดูตัวอำเภอที่เปลี่ยนแปลงไปราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินภายในเช้าเดียว นี่ก็คือ “โลกที่เปลี่ยนไป” ที่เสิ่นจือเวยพูดถึง รวดเร็ว แม่นยำ โหดเหี้ยม ถอนรากถอนโคน ไม่เหลือปัญหาไว้ภายหลัง

“แล้วหัวหน้าแก๊ง หูหม่งล่ะ” จ้าวเหิงถามคำถามสุดท้าย โซ่วโหวพยักพเยิดหน้าไปยังอาคารไม้ทาสีแดงสูงสามชั้นที่ดูโอ่อ่าซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน “อยู่นั่นไง 'บ่อนพนันหรูอี้' ที่ใหญ่ที่สุดในเขตใต้ สถานที่ที่เขาต้องไปทุกวันไม่เคยขาด วันนี้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขากลับไม่ไปไหนเลย เอาแต่อยู่ข้างในนั่นไม่ออกมา”

“น่าสนใจดีนี่” โซ่วโหวลูบคาง ยิ้มแหะๆ “รังของตัวเองถูกกวาดล้างไปทีละแห่งๆ เขากลับหนีไปซ่อนตัวอยู่ในคลังสมบัติของฝั่งตรงข้าม พยัคฆ์ลงเขาผู้นี้ เกรงว่าจะตกใจจนโง่ไปแล้ว หาที่ที่สว่างที่สุดเพื่อรอความตาย”

สายตาของจ้าวเหิงขยับเล็กน้อย หูหม่งไม่นิยมสตรี ไม่นิยมอาหารเลิศรส งานอดิเรกเพียงอย่างเดียวคือการพนัน เมื่อเสาหลักทั้งหมดพังทลายลง เขาเลือกที่จะกลับไปยังสถานที่ที่เขาหลงใหลที่สุด ราวกับสัตว์ป่าที่รู้ตัวว่าวาระสุดท้ายของตนเองกำลังจะมาถึง กลับไปยังรังของตนเอง

“ไป ไปพบเขาสักหน่อย” จ้าวเหิงลุกขึ้นยืน “เถ้าแก่ ตอนนี้เลยหรือขอรับ” เฉินซานหยวนลังเลอยู่บ้าง “คนของทางการจากมณฑลอีกเดี๋ยวก็คงจะมาล้อมปราบแล้ว พวกเราเข้าไปตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งเกี่ยวกับน้ำขุ่นๆ นี้เลย”

“ไม่” จ้าวเหิงส่ายหน้า สายตาจับจ้องไปที่ป้ายชื่อของร้านค้าชั้นล่างนี้ “เสิ่นจือเวยส่งโฉนดที่ดินมาให้ ส่วนพวกเรามาทวงชีวิตคน มันคนละเรื่องกัน” เถ้าแก่ร้านซี่โครงตุ๋นซีอิ๊วที่ถูกแม่กุญแจหินทุบจนตายทั้งเป็นคนนั้นต่างหาก คือเหตุผลโดยตรงที่ทำให้จ้าวเหิงตัดสินใจลงมือกับแก๊งชิงเหอ

เสิ่นจือเวยสามารถใช้วิธีการอันเด็ดขาดสลายแก๊งชิงเหอได้ แต่เขาไม่สามารถปล่อยให้ความตายของเถ้าแก่หวัง ถูกกลบหายไปภายใต้การกดขยี้ของอำนาจวาสนา กลายเป็นเพียงตัวเลขที่ไม่สลักสำคัญตัวหนึ่งได้

เขาต้องการให้หูหม่ง ชดใช้หนี้สำหรับชีวิตนี้ นี่ไม่ใช่เพียงเพื่อคนแปลกหน้าที่ตายไป แต่ยังเป็นการสร้างกฎเกณฑ์ให้กับพี่น้องสองสามคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตติดตามเขาเหล่านี้ด้วย พวกเรา ไม่ใช่แค่นักธุรกิจที่เห็นแก่เงินเท่านั้น

ทั้งสามคนเดินลงมาชั้นล่าง ผ่านถนนที่ผู้คนกำลังหวาดผวาแต่ก็แฝงไว้ด้วยความคึกคักมีชีวิตชีวาครั้งใหม่ มุ่งหน้าตรงไปยังบ่อนพนันสี่ทะเลที่ยังคงสว่างไสวไปด้วยโคมไฟ ประตูใหญ่ของบ่อนพนันเปิดอ้า แต่ข้างในกลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีเสียงจอแจและเสียงด่าทอเหมือนในวันวาน มีเพียงเสี่ยวเอ้อของบ่อนสองสามคน ที่หดตัวอยู่ตามมุมห้องราวกับกระต่ายตื่นตูม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

กลางโถงใหญ่ ข้างโต๊ะแปดเซียน ขนาดมหึมาตัวหนึ่ง มีเพียงคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าดุร้าย ที่แก้มซ้ายมีรอยแผลเป็นน่ากลัวคล้ายตะขาบพาดอยู่ หัวหน้าแก๊งชิงเหอ “พยัคฆ์ลงเขา” หูหม่ง

บนโต๊ะตรงหน้าเขา ไม่มีทั้งลูกเต๋า ไม่มีทั้งไพ่ปายโกว มีเพียงดาบเหล็กกล้าที่ชักออกจากฝักเล่มหนึ่งวางอยู่ คมดาบส่องประกายเย็นเยียบอยู่ใต้แสงไฟที่สว่างไสวของบ่อนพนัน

หูหม่งไม่ได้มองจ้าวเหิงทั้งสามคนที่เดินเข้ามา สายตาของเขาเหม่อลอยมองไปข้างหน้า ราวกับกำลังพูดกับตนเอง และก็ราวกับกำลังทบทวนจุดจบของตนเอง

“จางขุยคิดจะหนีออกทางประตูเหนือ ถูกคนของแก๊งขนส่งสกัดกลับมา ขาถูกตีหัก โยนทิ้งไว้กลางถนน”

“หลี่ซูบ้าไปแล้ว ที่หน้าประตูที่ว่าการอำเภอทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ถูกทหารจากมณฑลจับมัดรวมไปในฐานะพรรคพวกเดียวกัน”

“เฉียนกุ้ย... พี่น้องที่ข้าไว้ใจที่สุด หอบเอาเงินก้อนสุดท้ายของข้า หนีไปแล้ว”

ทุกครั้งที่เขาพูดประโยคหนึ่ง น้ำเสียงก็ยิ่งต่ำลงหนึ่งส่วน พูดจนถึงที่สุด กลับเจือไปด้วยรอยยิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มนั้นมันดูน่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก ทุกครั้งที่เขาพูดประโยคหนึ่ง น้ำเสียงก็ยิ่งแหบพร่าลงหนึ่งส่วน พูดจนถึงที่สุด กลับเค้นเสียงหัวเราะที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา

ในที่สุด เขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างที่แดงก่ำเพราะไม่ได้นอน จ้องเขม็งไปที่ร่างของจ้าวเหิง “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าเป็นใคร และก็ไม่สนใจว่าเจ้าทำได้อย่างไร” หูหม่งฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันที่เหลืองดำ ราวกับสัตว์ร้ายที่จนตรอก “ข้าอยากรู้เพียงแค่ว่า ทำไม ข้า หูหม่ง สาบานได้ว่า ไม่เคยไปล่วงเกินมังกรข้ามถิ่นตัวใหญ่อย่างพวกเจ้า”

จ้าวเหิงไม่ตอบ เพียงแค่ถาม “เถ้าแก่หวังแห่งร้านซี่โครงตุ๋นซีอิ๊ว ยังจำได้หรือไม่”

หูหม่งได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ดวงตาที่ขุ่นมัวฉายแววงุนงง เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามค้นหาชื่อนี้ในสมองอย่างสุดความสามารถ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงได้ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ พยัคหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามที่ฝังลึกเข้ากระดูก

“อ้อ... ไอ้เฒ่าที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั่นน่ะรึ จำได้ แล้วอย่างไร มันเป็นคนของเจ้ารึ”

“ไม่ใช่” เสียงของจ้าวเหิงสงบนิ่ง “แต่ตอนนี้ข้ายึดร้านของเขาอยู่ ก็เพื่อจะได้ประหยัดปัญหาที่จะตามมาในอนาคต”

ในทันทีนั้น กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหูหม่งก็กระตุกอย่างรุนแรง เขามองจ้าวเหิงเขม็ง ในที่สุดก็เข้าใจ อะไรคือมังกรข้ามถิ่น อะไรคือเทพเซียนต่อสู้กัน... อุตส่าห์วุ่นวายมาตั้งนาน ที่แท้กลับเป็นเพราะไอ้พ่อครัวคนหนึ่งที่เขาเผลอบีบให้ตายไป!

“ฮ่า... ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า!” เขาระเบิดเสียงหัวเราะลั่นฟ้าออกมาในทันที หัวเราะจนหน้าหงายหลังหงาย น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ร่างทั้งร่างแทบจะตกจากเก้าอี้ “น่าขัน! ช่างน่าขันสิ้นดี! ข้า หูหม่ง กร่างอยู่ในอำเภอชิงเหอมากว่าสิบปี ต่อกรกับหัวหน้ามือปราบ เล่นงานนายอำเภอ จนถึงที่สุด... จนถึงที่สุด กลับต้องมาตายน้ำตื้นเพราะพ่อครัวคนหนึ่ง! ฮ่าฮ่าฮ่า...”

เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนอยู่ในบ่อนพนันที่เงียบสงัดและว่างเปล่า เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและไม่เต็มใจ หัวเราะไปพลาง เสียงหัวเราะนั้นก็พลันหยุดชะงักลง กลายเป็นเสียงคำรามที่เค้นออกมาจากลำคอ ราวกับสัตว์ป้ายามใกล้ตาย เขากระแทกหน้าเงยขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างนั้นไม่เหลือสติสัมปชัญญะใดๆ อีกต่อไป เหลือเพียงความบ้าคลั่งที่ท่วมท้น