บทที่ 97 ของขวัญชิ้นนี้มีชื่อว่า แผนการอันเปิดเผย

“เพื่อพ่อครัวคนหนึ่งงั้นรึ” เขาถามเน้นทีละคำ ราวกับจะใช้ฟันบดขยี้คำพูดเหล่านี้ “ก็แค่เพื่อพ่อครัวคนหนึ่งเนี่ยนะ!”

“ดี! ดีมาก!” สิ้นเสียง หูหม่งก็คำรามลั่น พลิกคว่ำโต๊ะแปดเซียนตรงหน้า คว้าดาบเหล็กกล้าเล่มนั้นไว้ พุ่งเข้าใส่จ้าวเหิงราวกับเสือคลั่ง!

“เถ้าแก่ระวัง!” เฉินซานหยวนและโซ่วโหวร้องอุทานออกมา กำลังจะก้าวเข้าไป แต่พวกเขาเร็ว จ้าวเหิงกลับเร็วกว่า

เพียงเห็นจ้าวเหิงไม่หลบไม่หลีก ในชั่ววินาทีที่ดาบเหล็กกล้ากำลังจะมาถึงตัว เขากลับไม่ถอยแต่รุกคืบ ก้าวเดียวก็เข้าประชิดร่างของหูหม่งแล้ว เขาไม่แม้แต่จะมองดาบเล่มนั้น เพียงแค่ยกเท้าขวาขึ้นมา ถีบออกไปอย่างง่ายๆ

“ปัง!” เสียงดังทึบจนน่าเสียวฟัน ร่างสูงใหญ่กำยำของหูหม่ง พร้อมทั้งดาบเหล็กกล้าในมือ ราวกับถูกวัวป่าที่กำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่งพุ่งชนเข้าอย่างจัง ลอยละลิ่วถอยหลังกลับไปด้วยความเร็วที่มากกว่าตอนพุ่งเข้ามาเสียอีก กระแทกเข้ากับโต๊ะพนันตัวหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตรอย่างแรง

“ครืน!” โต๊ะไม้ที่แข็งแรงแตกเป็นเสี่ยงๆ หูหม่งร่วงลงไปในกองเศษไม้ อ้าปากพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง กลับไม่สามารถลุกขึ้นมาได้

ในบ่อนพนัน เงียบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น เฉินซานหยวนและโซ่วโหวอ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง พวกเขารู้ว่าเถ้าแก่ของตนเองแรงเยอะ แต่ไม่เคยคิดว่าจะเยอะได้ถึงขนาดนี้ นั่นมัน “พยัคฆ์ลงเขา” หูหม่ง นะเว้ย โจรป่าดุร้ายที่มีสิบกว่าชีวิตติดมือ!

จ้าวเหิงค่อยๆ ชักเท้ากลับ ไม่แม้แต่จะมองร่างที่อยู่ไกลๆ เพียงแค่ก้มหน้าลงปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนชายเสื้อ “ตอนนี้ พวกเรามาคุยเรื่องของเถ้าแก่หวังกันดีๆ ได้แล้ว”

น้ำเสียงของเขายังคงไม่รีบร้อนเช่นเคย แต่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงัดราวกับป่าช้านี้ กลับทำให้หูหม่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว ราวกับได้ยินยันต์เรียกวิญญาณของพญายม เขาผงาดอยู่ในอำเภอชิงเหอมาค่อนชีวิต ฆ่าคนปล้นชิง ทนงตนว่าเป็นพยัคฆ์ แต่ในตอนนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าชายผู้นี้ เขาถึงได้พบว่าตนเองมันก็แค่ตัวตลกตัวหนึ่ง ต่อหน้าพละกำลังที่เด็ดขาด ความดุร้ายและการวางแผนทั้งหมดก็ไร้ความหมายสิ้นดี

“ข้า... ข้า...” ริมฝีปากของหูหม่งสั่นระริก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเค้นเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย

“ตุ้บ!” เข่าทั้งสองข้างของเขาอ่อนแรง เขาคุกเข่าลงไปอย่างหนักหน่วงท่ามกลางกองเศษไม้เหล่านั้น นั่นไม่ใช่การร้องขอชีวิต แต่มันคือการยอมจำนนโดยสัญชาตญาณของร่างกาย เมื่ออยู่ต่อหน้าความหวาดกลัวอันเด็ดขาดที่บดขยี้จิตใจของเขาจนแหลกละเอียด

จ้าวเหิงไม่มองเขาอีก หันไปพูดกับเฉินซานหยวน “ไปแจ้งทางการ บอกคนของที่ว่าการอำเภอว่า หูหม่ง หัวหน้าแก๊งชิงเหอ เกรงกลัวในความผิดจึงขอมอบตัว และสารภาพคดีฆาตกรรมเถ้าแก่หวังแห่งร้านซี่โครงตุ๋นซีอิ๊วหวังจี้ ทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุ ล้วนอยู่ที่นี่ครบถ้วน”

“ขอรับ เถ้าแก่” เฉินซานหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ กดคลื่นยักษ์ในใจลง โค้งคำนับรับคำสั่ง แล้วรีบเดินจากไป

ในไม่ช้า พวกมือปราบจากที่ว่าการอำเภอก็หลั่งไหลกันเข้ามา ผู้นำทีมที่มาเป็นใบหน้าใหม่ตำแหน่งหัวหน้ากองปราบ ปฏิบัติต่อจ้าวเหิงอย่างสุภาพเกรงใจจนเกือบจะเป็นการประจบประแจง พายุลูกใหญ่ที่พัดถล่มเขตใต้ของอำเภอชิงเหอ ก็ได้ปิดฉากลงด้วยรูปแบบที่เกือบจะเรียกได้ว่าเหลวไหลเช่นนี้

บ่ายวันนั้น ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งอำเภอชิงเหอ แก๊งชิงเหอล่มสลาย ชาวบ้านในเขตใต้ไม่มีใครไม่ปรบมือด้วยความยินดี กระทั่งมีคนจุดประทัดฉลองกันกลางถนน คึกคักยิ่งกว่าวันปีใหม่เสียอีก

...

ยามพลบค่ำ จ้าวเหิงทั้งสามคนกลับมาถึงร้านที่ตลาดตะวันตก ร้านค้าสองชั้นบนล่าง ถูกเสิ่นฟู่กุ้ยที่กลับมาก่อนพร้อมกับพี่น้องหน้าใหม่สองสามคนจากในค่าย ทำความสะอาดจนหมดจด เตาขนาดใหญ่ในลานหลังบ้านก็ก่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว รอเพียงกระทะใบใหญ่ ก็พร้อมที่จะเปิดกิจการได้ทุกเมื่อ

จ้าวเหิงมองดูคนใหม่สองสามคน นี่คือคนที่เขาเขียนจดหมายไปหาถานไถหมิงเลี่ย ขอให้เขาคัดเลือกพี่น้องที่มี "ประวัติสะอาด" จากในค่ายมาเป็นลูกจ้างที่ร้านโดยเฉพาะ

เสิ่นจือเวยมาถึงและรออยู่ที่ห้องส่วนตัวชั้นสองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ยังคงสวมชุดผ้าไหมสีขาวนวลตัวเดิม ท่าทางเจ้าสำราญสง่างาม

“พี่จ้าว ของขวัญเปิดร้านชิ้นนี้ พอจะถูกใจหรือไม่” เมื่อเห็นจ้าวเหิงเข้ามา เสิ่นจือเวยก็ยิ้มพลางลุกขึ้นยืน รินชาให้เขาถ้วยหนึ่งด้วยตนเอง

“วิธีการไม่เลว” จ้าวเหิงนั่งลงอย่างองอาจ ยกถ้วยชาขึ้นมา แต่กลับยังไม่ดื่ม “เพียงแต่ว่า คุณชายเสิ่น ละครฉากนี้ของท่าน มันเล่นใหญ่เกินไปหน่อย”

“โอ้” เสิ่นจือเวยเลิกคิ้ว “หมายความว่าอย่างไรหรือ”

“ท่านเชิญตุลาการเฉินจากมณฑลมา จัดการหัวหน้ามือปราบของที่ว่าการอำเภอ” สายตาของจ้าวเหิงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเสิ่นจือเวย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “นี่คือการตบหน้าท่านนายอำเภอเฉียนอี้ต๋าอย่างหนักหน่วงต่อหน้าคนทั้งอำเภอ วันนี้เขายิ่งให้ความร่วมมือดีเท่าไหร่ หนามในใจเขาก็ยิ่งปักลึกเท่านั้น กระบวนท่านี้ของท่าน ไม่เพียงแต่กำจัดแก๊งชิงเหอ แต่ยังทำให้ร้านเนื้อพะโล้เล็กๆ ของข้า ต้องไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับท่านนายอำเภอด้วย”

คำพูดของจ้าวเหิง ทำให้โซ่วโหวและเสิ่นฟู่กุ้ยที่เพิ่งตามขึ้นมาชั้นบนถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไป พวกเขามัวแต่สะใจอยู่ ไม่ทันได้คิดถึงเรื่องราวซับซ้อนที่อยู่เบื้องหลัง

เสิ่นจือเวยฟังจบ ไม่เพียงแต่ไม่ปฏิเสธ กลับตบฝ่ามือหัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่า สะใจนัก! ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่จ้าวไม่ใช่ของในสระน้ำ มองได้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ!”

เขาวางถ้วยชาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลง สีหน้ากลายเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ท่านพูดถูก เฉียนอี้ต๋า สุนัขจิ้งจอกเฒ่าผู้นี้ แค้นฝังหุ่น แต่พี่จ้าว ท่านเคยคิดหรือไม่ ว่าเหตุใดข้าถึงต้องทำเช่นนี้”

จ้าวเหิงมองเขา ไม่พูดอะไร

“เพราะว่าบ่อน้ำที่ชื่ออำเภอชิงเหอแห่งนี้ มันเล็กเกินไป!” น้ำเสียงของเสิ่นจือเวยไม่ดัง แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นดังกังวาน “ปลาตัวเล็ก ต้องคอยสังเกตสีหน้าของเจ้าของบ่อ แต่มังกร ไฉนเลยจะต้องไปสนใจเต่าเฒ่าเฝ้าประตูตัวหนึ่งด้วยเล่า”

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่ริมหน้าต่าง มองดูถนนที่คึกคักจอแจอยู่เบื้องล่าง พลันหันกลับมา ล้วงของหนาปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วาง “แปะ” ลงบนโต๊ะ มันคือโฉนดที่ดินฉบับหนึ่ง

“แก๊งชิงเหอล่มสลายแล้ว นี่คือโอกาสของท่าน!” เสิ่นจือเวยชี้ไปที่โฉนดที่ดินฉบับนั้น “บ่อนพนันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหลังนั้น ตอนนี้ข้าก็มอบให้ท่านด้วยเช่นกัน”

“สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกิจการของแก๊งชิงเหอ ถูกทางการยึดทรัพย์ไป” เสิ่นจือเวยพูดอย่างเรียบง่าย “ข้าก็แค่ให้ธนาคารเดินบัญชี ‘ซื้อ’ มันมาจากมือนายอำเภอเฉียนเท่านั้นเอง”

เขามองจ้าวเหิง ในแววตาฉายแววความมั่นใจว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือ “นายอำเภอเฉียนตอนนี้กำลังกลุ้มใจว่าจะไปรายงานตุลาการเฉินที่เมืองมณฑลอย่างไร ข้าช่วยเขาเปลี่ยนของสกปรกพวกนี้ให้กลายเป็นเงินภาษีขาวสะอ้าน เขายินดียังแทบไม่ทัน ที่ไหนจะกล้ามาหาเรื่องท่านอีก”

“ไม่เพียงแต่เขาไม่กล้า เขายังต้องบูชาท่านราวกับเทพเจ้าแห่งโชคลาภ เพราะเขารู้ว่า เบื้องหลังของท่าน คือข้า คือสี่ไห่ทง!”

จ้าวเหิงมองโฉนดที่ดินบนโต๊ะที่เพียงพอจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของคนนับไม่ถ้วน แล้วมองไปยังเด็กหนุ่มที่ยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า ค่อยๆ เอ่ยปาก “คุณชายเสิ่นช่างใจกว้างยิ่งนัก”

หยุดไปครู่หนึ่ง เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วกล่าวต่อ “เพียงแต่ว่า ลานล่าสัตว์นี้มันใหญ่เกินไป อาศัยเพียงพวกเราไม่กี่คน เกรงว่าจะดูแลไม่ไหว”

ดวงตาของเสิ่นจือเวยพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที เขาต้องการ ก็คือประโยคนี้นี่แหละ

“ข้าถึงได้บอกอย่างไรเล่า ว่าข้าต้องการสหายร่วมรบที่สามารถลงสนามไล่ล่ากวางไปด้วยกันได้ ไม่ใช่ปลาในบ่อที่คอยหลบอยู่ริมตลิ่งเก็บเศษอาหาร”

เสิ่นจือเวยโน้มตัวไปข้างหน้า กดเสียงต่ำ พูดเน้นทีละคำ “พี่จ้าว หมากกระดานนี้ในเขตใต้ ข้าช่วยท่านเก็บกวาดกระดานให้แล้ว”

“ตอนนี้ ถึงตาที่ท่านต้องเดินหมากแล้ว”