บทที่ 98 ธุรกิจที่สะอาดหมดจด

แผนการอันเปิดเผยที่ทำให้เฉียนอี้ต๋ารู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดัก แต่ก็จำต้องกระโดดลงไป กระทั่งยังต้องตีหน้ายิ้มแย้มต้อนรับ

“บ่อนพนันแห่งนี้ ข้าไม่เอา” จ้าวเหิงผลักโฉนดที่ดินกลับไป เสิ่นจือเวยชะงักไป

“เหตุใดเล่า นี่มันหนึ่งในธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดในเขตใต้เลยนะ”

“ข้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับการพนัน และก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับซ่องโสเภณี นี่คือเส้นแบ่งของข้า” น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ธุรกิจของข้า จะต้องสะอาดหมดจด”

เสิ่นจือเวยจ้องมองจ้าวเหิงอยู่เนิ่นนาน ดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้นที่มองทะลุจิตใจคน ฉายประกายที่ซับซ้อนยากจะเข้าใจแวบหนึ่ง เนิ่นนานผ่านไป เขาก็พลันหัวเราะออกมา รอยยิ้มนั้น เมื่อเทียบกับทุกครั้งที่ผ่านมา กลับดูจริงใจยิ่งกว่า

“ช่างเป็น ‘สะอาดหมดจด’ ที่ดียิ่งนัก” เขาเก็บโฉนดที่ดินของบ่อนพนันกลับไป “ข้าเข้าใจแล้ว ถือเสียว่าข้าดูแลแทนพี่จ้าวก็แล้วกัน วันหน้า ผลกำไรที่ได้จากบ่อนพนัน ข้าจะส่งไปเข้าบัญชีของท่านทุกเดือน”

เขาไม่ได้ยืนกรานอีกต่อไป ความเคารพเช่นนี้ มันทำให้จ้าวเหิงรู้สึกดีเสียยิ่งกว่าการได้รับภูเขาทองภูเขาเงินเสียอีก

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก้าวแรกของความร่วมมือ ก็ถือว่าบรรลุผลแล้ว” จ้าวเหิงลุกขึ้นยืน เขารู้ดีว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาไม่ใช่เจ้าโง่ตัวยักษ์แห่งหมู่บ้านตระกูลจ้าวที่เอาแต่คิดจะขายเนื้อพะโล้ในเมืองชิงหยางเพื่อความสงบสุขอีกต่อไปแล้ว

“กำหนดวันเปิดร้านแล้วหรือยัง” เสิ่นจือเวยถาม “อีกสามวัน” จ้าวเหิงกล่าว “ชื่อร้าน ข้าก็คิดไว้แล้วเช่นกัน”

“ชื่อว่าอะไร”

“ก็ให้ชื่อว่า ‘หลู่เว่ยจ้าวจี้’ ก็แล้วกัน” สายตาของจ้าวเหิง ทอดผ่านหน้าต่าง มองไปยังดวงอาทิตย์ยามอัสดงที่กำลังค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปไกล แสงสีทองสุดท้ายนั้น ทอดเงาของเขาให้ยาวเหยียดออกไป

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จ้าวเหิงก็กล่าวลาโซ่วโหวและเสิ่นฟู่กุ้ย เดินทางกลับไปยังหมู่บ้านตระกูลจ้าวที่อยู่ใต้เมืองชิงหยางเพียงลำพัง

เรื่องร้านค้าที่ตัวอำเภอมีเฉินซานหยวนคอยดูแลอยู่ ทั้งยังมีพี่น้องที่เรียกมาจากในค่ายคอยเฝ้าดู เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไปในตอนนี้ สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าร้าน “หลู่เว่ยจ้าวจี้” ที่ในเมืองนั้นกำลังขาดคนมือ เสิ่นฟู่กุ้ยก็ไม่สามารถอยู่ที่เมืองชิงหยางได้ตลอดไป และเรื่องที่ตนเองต้องทำก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ข้างกายก็ต้องการคนช่วย

พี่น้องในค่ายชิงเฟิงแม้จะภักดีและไว้ใจได้ แต่ถึงอย่างไรสถานะก็อ่อนไหว ให้ทำงานใช้แรงกายอยู่ในลานหลังบ้านก็ยังพอไหว แต่ไม่เหมาะที่จะออกหน้าออกตามากจนเกินไป โดยเฉพาะร้านเล็กๆ ที่เปิดในเมืองเช่นนี้ ต้องคอยต้อนรับขับสู้ ผู้คนมากมายหลากหลายประเภท

คิดไปคิดมา เขาก็นึกถึงคนสองคนขึ้นมาได้— หวังจั๋วและหลี่ซิ่วเหมย สองสามีภรรยาคู่นี้ เป็นคนส่วนน้อยในหมู่บ้านที่ไม่เคยร่วมวงรังแกเขามาก่อน แม้ว่าจะเคยฟาดเจ้าของร่างเดิมไปหนึ่งไม้จนเจ้าของร่างเดิมได้ไปพบกับบิดาของเขา แต่ในยามที่เจ้าของร่างเดิมตกต่ำที่สุด ก็ยังคอยแอบช่วยเหลือเจือจุนเถี่ยตั้นและผินผินอยู่บ่อยครั้ง น้ำใจนี้ จ้าวเหิงจดจำไว้แทนเจ้าของร่างเดิมในใจมาโดยตลอด

บ้านของหวังจั๋วอยู่ติดกับบ้านของจ้าวเหิง ตอนที่จ้าวเหิงเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงบ่นว่าของหลี่ซิ่วเหมยดังออกมาจากข้างใน พร้อมกับเสียงปลอบโยนอย่างซื่อๆ ของหวังจั๋ว เขาเคาะประตู

“ใครน่ะ” เสียงระแวดระวังของหวังจั๋วดังมาจากหลังประตู “พี่หวัง ข้าเอง จ้าวเหิง”

ประตู “เอี๊ยด” ถูกดึงเปิดออก หวังจั๋วโผล่มาครึ่งตัว พอเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นบนใบหน้าก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ “จ้าวถงเซิงนี่เอง! เร็วๆ เข้ามานั่งข้างในก่อน!” เขาต้อนรับจ้าวเหิงเข้าไปข้างในอย่างกระตือรือร้น ในห้องแสงสลัว หลี่ซิ่วเหมยกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก พอเห็นจ้าวเหิงเข้ามาก็ลุกขึ้นไปรินน้ำให้จ้าวเหิง

“จ้าวถงเซิง ท่านกลับมาได้อย่างไร ได้ยินคนเขาพูดกันว่า... ว่าท่านไปร่ำรวยใหญ่โตที่ในอำเภอแล้ว” หวังจั๋วรินน้ำให้จ้าวเหิงถ้วยหนึ่ง ตอนที่พูดก็เจือไปด้วยความเกรงอกเกรงใจและความอิจฉาอยู่หลายส่วน

“ร่ำรวยอะไรกัน แค่หาเลี้ยงปากท้องไปวันๆ เท่านั้นเอง” จ้าวเหิงยิ้ม เปิดประเด็นทันที “พี่หวัง พี่สะใภ้ วันนี้ข้ามา ก็เพื่อจะขอให้พวกท่านช่วยสักเรื่อง” สองสามีภรรยาสบตากัน หวังจั๋วรีบกล่าว “จ้าวถงเซิง ท่านมีเรื่องอะไรก็พูดมาได้เลย ขอเพียงแค่พวกเราสองผัวเมียพอจะทำได้ รับรองว่าไม่ปฏิเสธแน่นอน!”

“ข้าไปเปิดร้านขายเนื้อพะโล้ที่ในเมืองน่ะสิ ตอนนี้กำลังขาดคนที่ไว้ใจได้สักสองคนมาช่วยดูแล ร้านไม่ใหญ่ หลักๆ ก็คือเฝ้าร้าน ต้อนรับลูกค้า แล้วก็คอยดูไฟในหม้อ” จ้าวเหิงมองพวกเขา กล่าวอย่างจริงใจ “ข้าอยากจะเชิญพวกท่านสองคนไปทำ สองคนค่าจ้างข้าจะคิดให้คนละห้าร้อยเหรียญทองแดงต่อเดือนก่อน รวมค่ากินอยู่ให้ด้วย ต่อไปถ้าธุรกิจดีขึ้น ก็จะปรับขึ้นให้อีก”

“ห้าร้อยเหรียญทองแดง!” ถ้วยในมือของหวังจั๋วสั่นสะท้านอย่างแรง น้ำหกไปกว่าครึ่ง หลี่ซิ่วเหมยก็ตกใจจนลืมไอ เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ที่ท่านว่าห้าร้อยเหรียญนี่ คือคนเดียวหรือว่าสองคนผัวเมียรวมกัน”

“ห้าร้อยเหรียญทองแดงคือค่าจ้างคนเดียว สองคนรวมกันก็คือหนึ่งก้วน หรือก็คือหนึ่งตำลึงเงิน”

หนึ่งตำลึงเงิน! แถมยังรวมค่ากินอยู่ด้วย! สำหรับพวกเขาที่เป็นชาวไร่ชาวนา ทำนาหาเลี้ยงชีพไปวันๆ ทั้งปีทั้งชาติยังเก็บเงินไม่ได้ถึงสิบเหรียญทองแดงด้วยซ้ำ นี่มันแทบจะเป็นขนมเปี๊ยะที่ตกลงมาจากฟากฟ้าชัดๆ ตกกระแทกลงมาจนพวกเขาปวดหัวมึนงงไปหมด

“นี่... นี่มันจะดีได้อย่างไร! จ้าวถงเซิง ท่านนี่มันช่าง...” หลี่ซิ่วเหมยตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ “พวกเรา... พวกเรามันโง่เง่าซุ่มซ่าม จะไปทำงานแบบนั้นได้อย่างไร! อย่าให้ไปทำธุรกิจของท่านพังเลย”

หวังจั๋วก็พยักหน้าอย่างแรงอยู่ข้างๆ “ใช่ๆ จ้าวถงเซิง น้ำใจนี้ของท่านพวกเรารับไว้แล้ว แต่งานนี้พวกเราทำไม่ไหวจริงๆ ที่ช่วยดูแลเถี่ยตั้นกับผินผินสองสามครั้ง นั่นมันก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น จะไปมีค่าควรกับบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร”

ปฏิกิริยาของสองสามีภรรยา จ้าวเหิงคาดไว้อยู่แล้ว เขารู้ว่าคนทั้งสองซื่อสัตย์เจียมตัว กลัวว่าจะไปเอาเปรียบคนอื่น “พี่หวัง พี่สะใภ้ พวกท่านฟังข้าก่อน” น้ำเสียงของจ้าวเหิงหนักแน่นมั่นคง แฝงไว้ด้วยพลังที่ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจ “ต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกข้าว่าจ้าวถงเซิงทีละคำๆ เรียกชื่อข้า จ้าวเหิง ก็พอ แล้วก็ ฝีมือการทำเนื้อพะโล้นี่ มันไม่ได้ซับซ้อนอะไรขนาดนั้น ข้าเอาเครื่องพะโล้ทั้งหมดบดเป็นผงตามสัดส่วน ห่อเป็นถุงเล็กๆ ไว้ให้แล้ว สิ่งที่พวกท่านต้องทำ ก็คือเมื่อไหร่จะใส่เนื้อ เมื่อไหร่จะใส่ถุงเครื่องเทศ ต้มนานเท่าไหร่ ข้าเขียนไว้ให้ชัดเจนหมดแล้ว ขอเพียงแค่ทำตาม ใครๆ ก็ทำได้เหมือนกัน”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “อีกอย่าง ข้าคนเดียวอยู่ข้างนอก ผินผินข้าก็หาคนที่ไว้ใจได้อีกคนมาช่วยดูแลแล้ว ตอนนี้เถี่ยตั้นก็ต้องการคนดูแลเช่นกัน พวกท่านไป ก็ยังช่วยข้าแบ่งเบาภาระได้อีกแรง พวกเราไม่ใช่คนนอก ข้าไว้ใจพวกท่าน”

เขาไม่ได้บอกว่าผินผินอยู่กับแม่ของนาง เพียงแค่หาข้ออ้างส่งๆ ว่าหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแล

เมื่อได้ยินจ้าวเหิงเอ่ยถึงเด็กๆ สายตาของสองสามีภรรยาก็พลันอ่อนโยนลงในทันที พวกเขานึกถึงลูกๆ สองคนของตนเอง “ลูกชายคนโตของพวกเรา ปีนี้เพิ่งจะสิบสี่ ก็ถูกส่งไปเป็นเด็กฝึกงานช่างไม้ในอำเภอแล้ว บอกว่าไปเรียนฝีมือ แต่ความจริงก็คือไปทำงานจิปาถะ สามปีแล้ว แม้แต่กบไสไม้ก็ยังไม่เคยได้จับสักกี่ครั้ง” หลี่ซิ่วเหมยพูดพลาง ขอบตาก็แดงก่ำ “ลูกคนรองเพิ่งจะสิบสอง เป็นลูกจ้างอยู่ที่ร้านขายของชำในเมือง บอกว่ามีข้าวให้กิน แต่เถ้าแก่คนนั้นมันเค็มสุดๆ วันหนึ่งให้กินแค่หมั่นโถวแป้งดำสองลูก เด็กกำลังอยู่ในวัยโต มันจะไปพอกินได้อย่างไร...”

ยุคสมัยนี้ก็เป็นเช่นนี้ ชีวิตคนไร้ค่าดุจเศษหญ้า เด็กอายุเจ็ดแปดขวบก็ต้องออกไปทำงาน เพียงเพื่อแลกกับข้าวหนึ่งคำ เป็นเรื่องที่ปกติธรรมดาอย่างที่สุด จ้าวเหิงฟังแล้ว ก็อดนึกถึงลูกสาวในชาติก่อนของตนเองไม่ได้ หากนางเกิดในยุคสมัยนี้... เขาไม่กล้าคิดต่อไปอีก ในใจพลันเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย ก็เพราะรู้ดีถึงความยากลำบากนี้ เขาถึงได้ยิ่งอยากจะดึงสองสามีภรรยาผู้ใจดีคู่นี้ขึ้นมาสักหน่อย

“ดังนั้น ก็ตกลงตามนี้” น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “พวกท่านเก็บข้าวของ วันนี้ก็ย้ายเข้าเมืองไปกับข้าเลย”