ตอนที่ 955 ปืนใหญ่สะเทือนฟ้า เนตรทิพย์พันลี้

สัมผัสแรกที่ได้รับคือความเย็นเยียบเสียดกระดูก ผิวเหล็กหล่อแม้จะผ่านการขัดเกลามาแล้ว แต่ก็ยังคงหลงเหลือความหยาบกร้านที่ไม่ควรมองข้าม ทว่าสิ่งที่ทำให้ซ่งเหลียนตื่นตระหนกที่สุดคือความหนาของลำกล้องปืน เขายื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ปากกระบอก ปากท่อสีดำมะเมื่อมนั้นกว้างเท่าปากชามใบใหญ่เลยทีเดียว ความหนาของผนังลำกล้องเกินกว่าความเข้าใจของเขาที่มีต่อ "เครื่องเหล็ก" ไปไกลลิบ ต้องสิ้นเปลืองเหล็กกล้าชั้นดีไปมากเพียงใดกัน ถึงจะหล่อหลอมสัตว์ร้ายยักษ์ใหญ่ตัวนี้ขึ้นมาได้

"นี่... นี่คือพระโพธิสัตว์เหล็กอย่างนั้นหรือ" ซ่งเหลียนพึมพำกับตัวเอง ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงน้ำหนักอันหนักอึ้งราวกับกำลังลูบคลำสมบัติล้ำค่าที่หาใดเปรียบ

"พูดให้ถูกต้อง มันเรียกว่าปืนใหญ่บรรจุหน้าลำกล้องเรียบ" จ้าวเหิงเดินเข้ามาข้างกระบอกปืนใหญ่ พลางเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ไอ้ชื่อ 'พระโพธิสัตว์เหล็ก' ที่ลือกันข้างนอกนั่น ก็แค่พวกลูกน้องตั้งขึ้นมามั่วๆ เท่านั้น สำหรับข้าแล้ว มันเป็นแค่ก้อนหินเปิดทางเอาไว้ถล่มแนวป้องกันของศัตรูให้ราบคาบ"

จ้าวเหิงพูดพลางเดินไปข้างกล่องไม้ด้านหลังแท่นปืน เขาค้อมตัวลงแล้วหยิบลูกกระสุนเหล็กตันสีดำสนิทลูกหนึ่งขึ้นมาจากข้างใน ผิวของมันถูกขัดจนเรียบเนียนเป็นพิเศษ

"ดูให้ดีล่ะ" จ้าวเหิงใช้มือข้างเดียวประคองลูกกระสุนเหล็กตันที่มีน้ำหนักหลายชั่งลูกนั้นไว้ โยนเล่นเบาๆ สองที ก่อนจะเหวี่ยงไปให้พลทหารที่ยืนอยู่ด้านข้าง