ตอนที่ 969 กลิ่นเนื้อสิบลี้ ได้ยินขวัญผวา

ปาถูได้กลิ่นตั้งนานแล้ว เขาต้องทนข่มพยาธิตัวร้ายในท้องที่กำลังดิ้นพล่าน ปั้นหน้าปูเลี่ยนพลางเอ่ยขึ้น "ท่านแม่ทัพ มันเป็นกลิ่นเนื้อขอรับ! ลอยมาจากทางใต้ เก้าในสิบส่วน... เก้าในสิบส่วนคงเป็นพวกค่ายชิงเฟิงกำลังก่อไฟหุงหาอาหาร!"

"ไอ้พวกแกะสองขาพวกนี้ ช่างกินดีอยู่ดีกันจริง!" มุมปากของอาหมู่เอ่อร์มีน้ำลายหยดใสไหลเยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดลวก ๆ ทว่าในแววตากลับวาบผ่านความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง "ปาถู! คนต้าอวี๋เวลาจะออกศึก ยิ่งกินดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งหมายความว่าจะฟาดฟันดุเดือดขึ้นเท่านั้น! นี่พวกมันกำลังกินมื้อส่งวิญญาณกันอยู่นะ!"

ปาถูรีบโอนอ่อนผ่อนตาม โน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงแผ่ว "ท่านแม่ทัพปราดเปรื่องยิ่งนัก! ท่านลองคิดดูสิขอรับ กองทัพค่ายชิงเฟิงยังไม่ทันยกพล ก็ได้กินเนื้อชั้นดีที่หอมไกลถึงสิบลี้เช่นนี้ แสดงว่าเสบียงพวกมันอุดมสมบูรณ์ ขวัญกำลังใจกำลังพุ่งสูง! ส่วนพวกเราพันคนนี้ อดอยากปากแห้ง หิวจนแทบจะยกดาบไม่ขึ้น แล้วจะเอาอะไรไปสู้รบตบมือกับพวกมัน?"

อาหมู่เอ่อร์พยักหน้าหงึกหงักเห็นพ้องอย่างยิ่ง ความตะกละที่ผุดขึ้นมาเมื่อครู่พลันถูกความกลัวตายกดทับจนมิด

เขาคว้าข้อมือของปาถูหมับ ลดเสียงต่ำรัวเร็วราวกับกำลังสั่งเสียก่อนตาย "ปาถู แผน 'ถอยทัพเชิงยุทธวิธี' ที่เจ้าว่าไว้ก่อนหน้านี้ ไม่มีปัญหาแน่นะ? ม้าเตรียมพร้อมหมดแล้วใช่ไหม? แม่กุญแจประตูเมืองทิศเหนือปลดออกแล้วหรือยัง?"