ตอนที่ 970 ตะโกนก้องบนกำแพง, ปืนใหญ่ทลายประตู

อาหมู่เอ่อร์อึ้งงันไป เอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก "แล้ว... แล้วเจ้าว่าต้องทำอย่างไร"

"ทำใจกล้าหน่อยสิขอรับ!" ปาถูตบหน้าขาฉาดใหญ่ "ยามนี้ท่านต้องยืนขึ้น แล้วก่นด่าพวกมันใต้กำแพงให้สะใจ! แสดงความทรนงองอาจของนักรบต้าตี๋ที่ไม่ยอมก้มหัวแม้ตัวตายออกมา! ท่านต้องบอกพวกมันว่า ท่านอาหมู่เอ่อร์ขอร่วมเป็นร่วมตายกับด่านเยี่ยนอวิ๋น!"

พออาหมู่เอ่อร์ได้ยินเช่นนี้ หน้าก็ถอดสีเป็นสีเขียวทันที "เจ้าบ้าไปแล้วรึ?! หากข้าตะโกนเช่นนั้น พวกมันย่อมระดมยิงพระโพธิสัตว์เหล็กถล่มข้าทันทีน่ะสิ! แล้วข้าจะหนีไปได้อย่างไรกัน"

"โธ่เอ๋ย ท่านแม่ทัพของข้า ทำไมท่านถึงคิดไม่ตกเช่นนี้นะขอรับ!" ปาถูร้อนใจจนต้องตบหลังมือตัวเอง "ท่านก็ตะโกนส่วนของท่านไป พวกมันจะยิงก็เรื่องของพวกมัน! ขอเพียงท่านตะโกนถ้อยคำเด็ดเดี่ยวพวกนี้ออกมาต่อหน้าพี่น้องตั้งมากมาย ความทรนงของนักรบต้าตี๋เราก็ตั้งตระหง่านแล้ว!"

"รอจนพวกมันถูกท่านยั่วยุจนเดือดดาล แล้วเปิดฉากยิงปืนใหญ่ถล่มประตูเมือง ถึงตอนนั้นสถานการณ์ย่อมโกลาหลอย่างแน่นอน! เมื่อถึงเวลานั้น ท่านก็สั่งการอย่างสมเหตุสมผลว่า ประตูเมืองแตกแล้ว เพื่อรักษาขุมกำลังไว้ พี่น้องทั้งหลาย ถอย! ท่านลองคิดดูสิขอรับ หากพูดออกไปมันจะฟังดูดีเพียงใด? นี่เรียกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่เข้มแข็งกว่านับสิบเท่า สู้ตายไม่ยอมถอย จนกระทั่งสุดท้ายสิ้นเรี่ยวแรงต้านทานจึงจำใจต้องถอนทัพ!"