ตอนที่ 980 กังหันเลียนแบบ พังครืนคาที่

กระบอกไม้ไผ่ขนาดยักษ์วิดน้ำในแม่น้ำขึ้นสูงสู่กลางเวหา ก่อนจะเทรินลงสู่รางผันน้ำที่ต่อขึ้นจากแผ่นไม้ สายน้ำใสกระจ่างไหลรินไปตามร่องราง ประหนึ่งแถบผ้าแพรสีขาวนวลหลายสายที่หล่อเลี้ยงลงสู่ไร่ข้าวโพดอันแห้งผากได้อย่างแม่นยำ

มิพักต้องให้เหล่าผู้ลี้ภัยเหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจเพื่อหาบถังน้ำมารด และไม่มีผู้ใดต้องทนตรากตรำตากแดดแผดเผา กลุ่มผู้อพยพที่ได้รับการจัดสรรที่ดิน เพียงถือจอบเสียมออกไปเปิดหรืออุดคันดินตามปากร่องในไร่นาให้ตรงเวลาทุกวัน ก็สามารถนั่งมองสายน้ำรดชโลมผืนดินของตนจนชุ่มฉ่ำได้อย่างสบายอุรา

ภายใต้การทดน้ำอันบริบูรณ์เยี่ยงนี้ บัดนี้ต้นข้าวโพดเหล่านั้นจึงเติบใหญ่สูงท่วมหัวคนไปแล้ว

ลำต้นอวบหนาตั้งตระหง่านดุจแมกไม้ต้นย่อม ใบกว้างโบกสะบัดส่งเสียงสวบสาบยามต้องลมโชย ตรงกึ่งกลางของทุกต้นต่างออกฝักข้าวโพดขนาดเท่าท่อนแขนที่ห่อหุ้มด้วยกาบสีเขียวมรกต ยอดฝักมีเส้นไหมสีแดงปลิวไสวตามแรงลม ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนจางๆ ลอยล่อง

นี่เปรียบประดุจปาฏิหาริย์โดยแท้