ตอนที่ 984 ตีป่าให้เสือกลัว ยืมแรงพลิกกระดาน

เฝิงหยวนแค่นยิ้มเยียบเย็นในใจ พวกตระกูลใหญ่เหล่านี้ ยามปกติที่ฮุบที่ดินขูดรีดราษฎร แต่ละคนเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าหมาป่า มาบัดนี้พอเจอภัยธรรมชาติ เห็นท่าว่าจะต้องควักเนื้อก้อนโต ก็เตะลูกบอลมาให้ทางการรับเคราะห์ทันควัน

คิดจะใช้ข้าเป็นเครื่องมือกระนั้นหรือ ไปต่อรองกับพญายมเดินดินอย่างจ้าวเหิงเนี่ยนะ

เฝิงหยวนวางถ้วยชาลง ในที่สุดก็เปิดปาก น้ำเสียงของเขาไม่ดัง ทว่าแฝงไว้ด้วยบารมีขุนนางที่ชวนให้ผู้คนขลาดกลัว

"ผู้เฒ่าหวัง วาจาของท่านข้อนี้ ข้าฟังแล้วไม่รื่นหูเอาเสียเลย" เฝิงหยวนมองท่านนายหวังที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา "ภัยธรรมชาติไร้ปรานี ข้าเองก็สะเทือนใจยิ่ง แต่กฎหมายบ้านเมืองยังคงอยู่ ภาษีฤดูใบไม้ร่วงเป็นกฎตายตัวที่ราชสำนักกำหนดไว้ ใช่สิ่งที่พวกท่านนึกจะไม่ส่งก็ไม่ส่งได้หรือ"

"อีกประการหนึ่งเล่า" เฝิงหยวนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาราวกับคมมีดที่กรีดเฉือนใบหน้าของท่านนายหวัง "ผู้เฒ่าหวัง ในยุ้งฉางใหญ่หลายแห่งของตระกูลหวังพวกท่าน ข้าวเก่าที่กักตุนไว้เกรงว่าคงพอกินทั้งครอบครัวไปอีกถึงสามปีละมัง ตระกูลใหญ่อื่นๆ อีกเล่า ในห้องใต้ดินของบ้านไหนบ้างที่ไม่มีของสะสมไว้ ตอนนี้มาร้องไห้คร่ำครวญว่ายากจนต่อหน้าข้า มิออกจะเร็วไปหน่อยหรือ"