ตอนที่ 62 รอบนี้ ผมขอ 12.5%

สิบโมงเช้าวันรุ่งขึ้น

ทีมงานของเย่าสือเดินทางมาที่ชวนสิงอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนโจวอวี่ไม่ได้อยู่นิ่งเฉยเลย

เขาพกเอกสารประเมินมูลค่ากิจการฉบับปรับปรุงใหม่ติดมือมาด้วย

แถมเปิดประเด็นได้ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

"สิบล้านหยวน แลกสิบเปอร์เซ็นต์ครับ"

กู้ชวนกวาดสายตามอง

ตัวเลขนี้เท่ากับมูลค่ากิจการหลังระดมทุนอยู่ที่หนึ่งร้อยล้านหยวน

ยอมถอยลงมาจากหนึ่งร้อยห้าสิบล้านหยวนของเมื่อวานมากทีเดียว

"ก็ยังสูงไปครับ"

โจวอวี่หัวเราะแห้งออกมาทันที

"คุณกู้ครับ เมื่อคืนผมกลับไปก็โดนพวกผู้ถือหุ้นสลับกันอบรมไปสองชั่วโมงเต็มแล้วนะ"

"ถ้าคุณยังกดราคาลงไปอีก วันนี้ผมคงกลับไปตอบคำถามพวกเขาไม่ได้จริงๆ"

กู้ชวนยิ้มรับ

"คุณระดมทุนก็เพื่อบริษัทนี่ครับ"

"ไม่ได้ทำเพื่อกลับไปส่งการบ้านให้พวกผู้ถือหุ้นสักหน่อย"

โจวอวี่ถอนหายใจ

"สิบสองจุดห้าเปอร์เซ็นต์มันมากเกินไปครับ"

"เดิมทีบริษัทเราก็มีผู้ถือหุ้นจากรอบก่อนหน้าอยู่แล้ว"

"หลังจากนี้ยังต้องระดมทุนรอบต่อไปอีก"

"ถ้ารอบนี้ยอมปล่อยหุ้นออกไปมากเกินไป ในอนาคตทีมผู้ก่อตั้งจะต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาล"

ข้อกังวลนี้ฟังดูสมเหตุสมผลทีเดียว

กู้ชวนไม่ได้แกล้งทำเป็นไขสือ

"เรื่องอำนาจควบคุม ตอนนี้พวกคุณยังมีช่องว่างเหลือเฟือครับ"

"ถ้าชวนสิงถือสิบสองจุดห้าเปอร์เซ็นต์ ก็จะไม่เข้าไปก้าวก่ายการดำเนินงานประจำวันอยู่แล้ว"

"ประเด็นสำคัญยังคงอยู่ที่ราคา"

โจวอวี่หันไปมองเหอชิง

"คุณเหอครับ ตามโมเดลการเงินของพวกคุณ ตกลงประเมินพวกเราไว้เท่าไหร่กันแน่ครับ?"

เหอชิงตอบอย่างกระชับตรงประเด็น

"กรอบการประเมินมูลค่าภายในของพวกเราอยู่ที่เจ็ดสิบห้าล้านถึงเก้าสิบล้านหยวนค่ะ"

"ส่วนที่ถูกหักลดหลักๆ มาจากประสิทธิภาพของกระแสเงินสด สินค้าคงคลัง และโครงสร้างช่องทางการจัดจำหน่าย"

"แต่ฝั่งตัวผลิตภัณฑ์กับฐานผู้ใช้งานถือว่าได้คะแนนบวกไปเยอะมากค่ะ"

โจวอวี่นวดหว่างคิ้วเบาๆ

"ทีมคุณเตี๊ยมกันไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าครับเนี่ย คนหนึ่งเล่นบทใจดี อีกคนเล่นบทโหด?"

เฉิงเซียวหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น "วันนี้พวกเรายังไม่ได้แบ่งบทกันเลยครับ"

บรรยากาศในห้องประชุมผ่อนคลายลงอีกนิด

แต่พอเข้าสู่ขั้นตอนเจรจาเงื่อนไขหลัก ทุกคนก็ปรับเข้าสู่โหมดจริงจังทันที

ข้อเสนอสุดท้ายของชวนสิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

เงินลงทุนสิบล้านหยวน

สัดส่วนการถือหุ้น 12.5%

มูลค่ากิจการหลังการระดมทุนอยู่ที่แปดสิบล้านหยวน

เมื่อโจวอวี่ยอมรับสัดส่วนการถือหุ้นนี้ได้ เขาก็ยื่นเงื่อนไขเพิ่มเติมอีกสองข้อ

ข้อแรก

ชวนสิงต้องไม่เข้ามาก้าวก่ายกระบวนการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ตามปกติ

ข้อสอง

หากการระดมทุนรอบถัดไปได้ราคาที่สมเหตุสมผล ชวนสิงจะต้องไม่ใช้อำนาจของผู้ถือหุ้นเข้ามาขัดขวางโดยเจตนา

กู้ชวนตอบตกลงทั้งหมด

"เรื่องโปรดักต์คุณรับผิดชอบดูแลต่อได้เลยครับ"

"คุณทำกล้องมาสี่ปี ส่วนผมยังจำชื่อซัพพลายเออร์โมดูลเลนส์ได้ไม่ครบด้วยซ้ำ"

"ถ้าผมคอยเสนอหน้าไปออกความเห็นเรื่องวิจัยและพัฒนาทุกวัน ไม่ช้าบริษัทคงต้องรีบเปิดระดมทุนรอบถัดไปแน่"

โจวอวี่หัวเราะออกมา

"ได้ยินแบบนี้ผมก็เบาใจครับ"

กู้ชวนพูดต่อ "เรื่องระดมทุนก็เหมือนกันครับ"

"ถ้าเป็นการระดมทุนที่สมเหตุสมผล ทางชวนสิงก็พร้อมสนับสนุนอยู่แล้ว"

"พวกเราลงทุนในบริษัทก็เพื่อหวังผลกำไร"

"การทำให้บริษัทต้องสะดุดหยุดชะงัก มันไม่ได้มีผลดีกับฝ่ายไหนเลย"

จากนั้นก็ถึงคราวเงื่อนไขของฝั่งชวนสิงบ้าง

ข้อแรก

ต้องยุติการขยายช่องทางออฟไลน์ที่ไร้ประสิทธิภาพภายในสามเดือน

ข้อสอง

จัดเกรดช่องทางจัดจำหน่ายที่มีใหม่อีกครั้ง โดยประเมินจากอัตราหมุนเวียนสินค้า เครดิตเทอม และความเสี่ยงในการเรียกเก็บเงิน

ข้อสาม

วางแผนระบายสินค้าค้างสต็อกอย่างชัดเจน

ข้อสี่

บริษัทต้องกำหนดเกณฑ์ความปลอดภัยของกระแสเงินสดขั้นต่ำ

ข้อห้า

แผนสั่งสต็อกสินค้าล็อตใหญ่ต้องผ่านระบบบริหารงบประมาณทางการเงิน

พอได้ยินข้อที่ห้า โจวอวี่ก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"แม้แต่เรื่องสต็อกสินค้า ชวนสิงก็ต้องเป็นคนอนุมัติด้วยเหรอครับ?"

"เป็นการอนุมัติภายในบริษัทคุณเองค่ะ"

เหอชิงอธิบาย "ชวนสิงไม่ได้คิดจะมาคอยเซ็นใบสั่งซื้อแทนคุณทุกวันหรอกนะคะ"

"แต่พวกคุณจำเป็นต้องสร้างระบบงบประมาณของตัวเองขึ้นมา"

"ถ้าเกินวงเงินสำคัญ ค่อยดำเนินการตามขั้นตอนในสัญญาระหว่างผู้ถือหุ้นค่ะ"

โจวอวี่พยักหน้ารับ

แบบนี้ค่อยพอรับได้หน่อย

สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือพวกนักลงทุนที่ถือหุ้นแค่ 12.5% แต่ทำตัวเหมือนถือหุ้นอยู่ 51%

วันนี้มาถามว่าทำไมสั่งซื้อแบตเตอรี่มาเยอะขนาดนี้

พรุ่งนี้มาซักว่าทำไมกระดาษในออฟฟิศแพงขึ้นตั้งยี่สิบหยวนต่อกล่อง

มะรืนก็เริ่มมานั่งวิเคราะห์ว่าเอาต์ติงบริษัทควรกินหม้อไฟหรือบาร์บีคิว

การดูแลหลังการลงทุนแบบนี้ เรียกว่าซัปพอร์ตจนแทบอยากจะโทรแจ้งตำรวจ

ทั้งสองฝ่ายเจรจาตบรายละเอียดกันต่อ

เที่ยงครึ่ง

ในที่สุดกรอบข้อตกลงฉบับสุดท้ายก็เคาะจบลงได้

โจวอวี่ถือปากกาไว้ในมือ

ก่อนจะจรดปากกาเซ็น เขากลับชะงักไปอีกครู่หนึ่ง

"คุณกู้ครับ"

"ผมขอถามเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ"

"คุณคิดว่าพวกเรามีมูลค่าแค่แปดสิบล้านหยวนจริงๆ เหรอครับ?"

กู้ชวนส่ายหน้า

โจวอวี่ชะงักไป

"ถ้าอย่างนั้นคุณยัง..."

กู้ชวนมองหน้าเขา

"ผมคิดว่าในอนาคตเย่าสือน่าจะมีมูลค่ามากกว่าแปดสิบล้านหยวนครับ"

"ถ้าผมคิดว่ามูลค่าของพวกคุณตันอยู่แค่นี้จริงๆ"

"วันนี้แม้แต่สิบล้านหยวน ผมก็คงไม่คิดจะลงทุนหรอกครับ"

โจวอวี่นิ่งเงียบไปสองสามวินาที

ประโยคนี้ช่วยคลายความอึดอัดก้อนสุดท้ายในใจเขาไปได้มากโข

การระดมทุนด้วยมูลค่าประเมินที่ต่ำเตี้ย

คนเป็นผู้ก่อตั้งย่อมต้องปวดใจอยู่แล้ว

แต่การที่นักลงทุนยอมควักเงินลงขัน ก็ถือเป็นการเดิมพันกับอนาคตของบริษัทในตัวอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้คนทำธุรกิจต้องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างแท้จริง ไม่เคยเป็นเรื่องการถูกต่อรองราคา

แต่ที่เจ็บปวดที่สุด คือการที่อีกฝ่ายกดราคาจนแทบไร้ค่า ไปพร้อมๆ กับคิดจะฮุบหุ้นส่วนใหญ่ไปต่างหาก

"ตกลงครับ"

โจวอวี่จรดปากกาเซ็นชื่อ

"12.5%"

"ดีลครับ"

จากนั้นเฉิงเซียวจึงเซ็นเอกสารในส่วนของผู้ลงทุนตาม

ทั้งสองฝ่ายจับมือกัน

การระดมทุนรอบนี้ถือเป็นอันปิดดีลอย่างเป็นทางการ

มื้อเที่ยงจัดขึ้นที่ชั้นล่างของอาคารชวนสิง

ไม่มีแชมเปญ

ไร้งานเลี้ยงฉลองชัยอันหรูหรา

มีเพียงคนทั้งสี่นั่งล้อมโต๊ะ สั่งกับข้าวสไตล์โฮมเมดง่ายๆ มาสองสามอย่าง

โจวอวี่กินไปได้ครึ่งหนึ่งก็ยังอดทอดถอนใจออกมาไม่ได้

"ก่อนมาที่นี่ ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะลดลงมาเหลือแปดสิบล้านได้"

กู้ชวนคีบกับข้าวเข้าปาก

"ตอนนี้คุณจะเปลี่ยนใจก็ยังทันนะ"

"สัญญาเซ็นไปแล้วนี่ครับ"

"ก็แค่กรอบข้อตกลงความร่วมมือเฉยๆ"

"ขั้นตอนส่งมอบจริงยังไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ"

"ช่างเถอะครับ"

โจวอวี่ส่ายหน้า

"เอาเงินมาแก้ปัญหาสภาพคล่องก่อนดีกว่า"

"ถ้าปั้นบริษัทให้โตขึ้นมาได้จริงๆ รอบหน้าค่อยดันมูลค่าประเมินกลับขึ้นมาใหม่"

กู้ชวนยิ้ม

"คิดแบบนี้เข้าท่าดี"

"ถ้าคุณยังมัวจมอยู่กับเรื่องรอบก่อนได้ร้อยยี่สิบล้านแล้วรอบนี้เหลือแปดสิบล้าน ผมคงต้องเป็นฝ่ายกังวลแทนแล้วล่ะ"

โจวอวี่มองเขา

"ทำไมเหรอครับ?"

"ต้นทุนจมไง"

"เมื่อก่อนคนอื่นจะเคยให้เท่าไหร่ มันตัดสินไม่ได้หรอกว่าวันนี้บริษัทควรมีมูลค่าเท่าไหร่"

โจวอวี่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

ช่วงบ่าย

เจี่ยงเหยียนจัดการร่างสัญญาผู้ถือหุ้นฉบับทางการต่อ

ส่วนเหอชิงเริ่มวางแผนจัดสรรการใช้เงินทุนรอบนี้ของชวนสิง

ปัจจุบันทุนจดทะเบียนชำระแล้วสิบล้านหยวนของชวนสิงเป็นเพียงทุนตั้งต้น หลังจากนี้ยังมีสินทรัพย์หุ้นของซีกวง ป้านสิ่ง และอื่นๆ ที่จะทยอยโอนเข้ามาในระบบของบริษัท

แต่พอเงินสิบล้านหยวนถูกโอนออกไปจริงๆ บริษัทก็คงปล่อยให้เหลือเพียงออฟฟิศสวยหรูไว้ดูเล่นไม่ได้

การดำเนินงานปกติของบริษัทยังต้องใช้เงิน

โครงการถัดๆ ไปก็ต้องใช้เงิน

หรือแม้แต่โครงการเดิมที่มีอยู่ก็อาจต้องลงเงินเพิ่มในรอบถัดไป

เหอชิงวางตารางกระแสเงินสดลงตรงหน้ากู้ชวน

"คุณกู้คะ"

"ถ้าลงเงินก้อนนี้ไป สภาพคล่องของชวนสิงจะลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ"

กู้ชวนกวาดตามองแวบหนึ่ง

"ผมรู้"

"ฉันเสนอว่าควรเพิ่มทุนค่ะ"

"โดยโอนสินทรัพย์ทางการเงินส่วนตัวเข้ามาบางส่วน"

"อืม"

กู้ชวนพยักหน้า

ก่อนหน้านี้หลังจากขายอาคารพาณิชย์ไปสองห้อง เงินส่วนตัวในมือเขาก็มีสภาพคล่องสูงอยู่แล้ว

ยิ่งบวกกับบัญชีหลักทรัพย์เดิมและสินทรัพย์เงินสดอื่น ๆ การโยกเงินส่วนหนึ่งเข้ามาไว้ในชวนสิงจึงสมเหตุสมผลกว่า

ตอนนี้เขาค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนจากการ 'ถือบัตรธนาคารส่วนตัวตระเวนลงทุน' มาเป็นการบริหารจัดการในรูปแบบบริษัทแล้ว

ในเมื่อตั้งใจจะปั้นชวนสิงเพื่อทำธุรกิจระยะยาวจริง ๆ

ทุนจดทะเบียนก็ไม่อาจมีไว้เพียงแค่ระบุในใบทะเบียนการค้าไว้ถ่ายรูปอวดใคร

เหอชิงถาม

"จะเพิ่มเท่าไหร่ดีคะ?"

กู้ชวนมองแผนการเงินพลางครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที

"เอาให้อยู่ในระดับที่หลังจากนี้ยังลงทุนต่อเนื่องได้อีกสักสองสามโครงการก่อน"

"คุณทำแผนตามระดับความเสี่ยงที่ปลอดภัยมาได้เลย"

เหอชิงพยักหน้ารับ

"รับทราบค่ะ"

เธอเดินไปถึงหน้าประตูแล้วหันกลับมามองอีกรอบ

"คุณกู้คะ"

"ว่าไง?"

"ถ้าเงินสิบล้านของเย่าสือก้อนนี้เกิดขาดทุนขึ้นมาทีหลัง คุณจะเสียดายไหมคะ?"

กู้ชวนตอบแทบไม่ต้องคิด

"ก็ต้องเสียดายสิครับ"

เหอชิงยิ้ม

"ฉันนึกว่าคุณจะบอกว่าเป็นแค่เศษเงินซะอีก"

"นั่นมันบทของพวกเศรษฐีที่ชาวเน็ตมโนกันไปเองต่างหาก"

กู้ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"เงินสิบล้านหยวน ถ้าขาดทุนขึ้นมาจริง ๆ"

"มื้อเย็นผมคงต้องสั่งกับข้าวน้อยลงสักสองอย่างล่ะ"

เหอชิงหัวเราะแล้วเดินออกไป

วันรุ่งขึ้น

ชวนสิงเริ่มดำเนินการเพิ่มทุนของผู้ถือหุ้นและโอนย้ายทรัพย์สินตามขั้นตอนกฎหมาย

ในเวลาเดียวกัน

เย่าสือก็เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการส่งมอบงานอย่างเป็นทางการ

โจวอวี่ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มบริษัท

[การระดมทุนได้รับการยืนยันแล้ว]

[ชวนสิงเป็นผู้นำการลงทุน ด้วยจำนวนเงิน 10 ล้านหยวน]

หลังจากนั้นไม่นาน

กลุ่มแชตภายในของเย่าสือก็มีข้อความเด้งรัวจนหน้าจอแทบค้าง

ขณะเดียวกัน ข่าวที่จะประกาศให้คนภายนอกรับรู้ ก็เริ่มถูกส่งเข้าระบบหลังบ้านของสำนักข่าว เพื่อเตรียมเผยแพร่แล้วเช่นกัน