ตอนที่ 96 เย่าสือก็ไม่ได้ตกขบวน

กระแสความฮือฮาจากการระดมทุนรอบซีรีส์ B ของซีกวงยังไม่ทันจาง รายงานผลการดำเนินงานประจำไตรมาสล่าสุดของเย่าสือ อิมเมจจิ้ง ก็ส่งมาถึงชวนสิงแล้ว

กู้ชวนเพิ่งก้าวเข้าบริษัทในตอนเช้า เหอชิงก็นำรายงานเข้าสู่ระบบห้องประชุมไว้เรียบร้อยแล้ว

การประชุมเริ่มขึ้นตอนเก้าโมงตรง

บรรทัดแรกบนจอขนาดใหญ่แสดงยอดรายได้รวมในรอบสิบสองเดือนที่ผ่านมาของเย่าสือ

108 ล้านหยวน

ทันทีที่เห็นตัวเลข หลินเซี่ยก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"ทะลุร้อยล้านแล้วเหรอคะเนี่ย"

เฉิงเซียวเปิดดูข้อมูลช่องทางการจัดจำหน่ายพลางเอ่ยขึ้น

"สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่ารายได้คือข้อมูลข้างล่างนี้ครับ"

กู้ชวนเองก็สังเกตเห็นแล้วเช่นกัน

ตัวเลขสองตัวที่เคยน่าปวดหัวที่สุดของเย่าสือก่อนหน้านี้ ตัวหนึ่งคือสินค้าคงคลัง ส่วนอีกตัวคือลูกหนี้การค้า

ตอนที่ชวนสิงเข้าลงทุนในรอบก่อน บริษัทมีสินค้าคงคลังค้างอยู่กว่ายี่สิบหกล้านหยวน และมียอดลูกหนี้การค้าอีกกว่ายี่สิบเอ็ดล้านหยวน

ตอนนั้นเย่าสือเหมือนจะทำยอดขายได้ปีละกว่าเจ็ดสิบล้านหยวน แต่สถานะทางการเงินกลับพร้อมจะเข้าสู่โหมดวิกฤตเอาชีวิตรอดได้ตลอดเวลา

แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

สินค้าคงคลังลดเหลือสิบแปดล้านกว่าหยวน

ลูกหนี้การค้าลดลงมาเหลือไม่เกินสิบห้าล้านหยวน

สัดส่วนหน้าร้านของตัวเองและช่องทางอีคอมเมิร์ซที่บริหารเองยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

กระแสเงินสดจากการดำเนินงานเป็นบวกติดต่อกันสองไตรมาสแล้ว

เหอชิงใช้เลเซอร์พอยเตอร์ชี้

"การพัฒนาตรงจุดนี้สำคัญยิ่งกว่ารายได้ทะลุร้อยล้านเสียอีกค่ะ"

หลินเซี่ยยิ้ม "พี่เหอชมโปรเจกต์กับเขาเป็นด้วยเหรอคะเนี่ย"

"ฉันชมเฉพาะจุดที่ควรค่าแก่การชมจริงๆ เสมอค่ะ"

น้ำเสียงของเหอชิงราบเรียบเป็นปกติ

"ยอดขายยังพอจัดโปรโมชันมาดันขึ้นมาได้"

"แต่เรื่องกระแสเงินสด จะหวังพึ่งแค่โปสเตอร์โปรโมตไม่ได้หรอกค่ะ"

มีเสียงหลุดขำดังขึ้นในห้องประชุม

กู้ชวนกวาดสายตามองเอกสารต่อไป

สต็อกสินค้ารุ่นเก่าที่ประสิทธิภาพต่ำถูกระบายออกไปเกินครึ่งแล้ว

ตัวแทนจำหน่ายสิบกว่ารายก่อนหน้านี้ที่ยอดหมุนเวียนแย่มากต่างทยอยถอนตัวกันไปเกือบหมด

ถึงช่องทางจัดจำหน่ายที่เพิ่มเข้ามาใหม่จะมีไม่มาก แต่อัตราการหมุนเวียนโดยรวมกลับเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีเย่าสือเคยวางแผนจะขยายจุดจำหน่ายออฟไลน์จากหกสิบกว่าแห่งรวดเดียวเป็นหนึ่งร้อยห้าสิบแห่ง

แต่ตอนนี้จุดจำหน่ายที่ร่วมมือกันจริง ๆ ยังไม่ถึงหนึ่งร้อยแห่งด้วยซ้ำ

ทว่ารายได้กลับทะลุหลักร้อยล้านไปแล้ว

เมื่อมีตัวเลขจริงประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้า ตรรกะเดิม ๆ ที่ว่า "ยิ่งมีหน้าร้านเยอะ แบรนด์ยิ่งแข็งแกร่ง" จึงหมดความน่าเชื่อถือไปโดยปริยาย

"ตอนนี้โจวอวี่ยังคิดจะขยายให้ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบแห่งอยู่อีกไหม"

กู้ชวนเอ่ยถาม

เฉิงเซียวหัวเราะ

"ตอนประชุมติดตามผลหลังการลงทุนเมื่อวานซืนผมถามไปแล้วครับ"

"เขาบอกว่าตอนนี้ถ้าใครกล้าพูดเรื่องหนึ่งร้อยห้าสิบแห่งให้ได้ยินอีก จะส่งคนนั้นไปนอนเฝ้าโกดังสักหนึ่งสัปดาห์ก่อนเลย"

คนทั้งห้องประชุมพากันหัวเราะพรวดออกมาทันที

การปรับโครงสร้างรอบนี้ของเย่าสือถือว่าดัดนิสัยจนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วจริงๆ

ฝั่งการตลาดเองก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน

คำว่า "หยิบแล้วลุย" กลายเป็นการสื่อสารภาพลักษณ์แบรนด์ที่มั่นคงและชัดเจนที่สุดของเย่าสือในช่วงนี้ไปแล้ว

บริษัทไม่ได้พยายามฝืนดันตัวเองไปเบียดชิงพื้นที่กับอุปกรณ์ถ่ายทำภาพยนตร์ระดับมืออาชีพ

แต่หันมาเจาะกลุ่มการปั่นจักรยาน ท่องเที่ยว แคมปิ้ง และขี่มอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยวแทน ยิ่งทำก็ยิ่งเข้าทางมากขึ้นเรื่อยๆ

ธุรกิจอุปกรณ์เสริมเองก็เริ่มออกดอกออกผลให้เห็นความคุ้มค่า

พอขายตัวกล้องได้หนึ่งเครื่อง

หลังจากนั้นลูกค้าก็จะตามมาซื้อแบตเตอรี่ ขาตั้ง และเคสกันน้ำเพิ่มเอง

อุปกรณ์เสริมพวกนี้มีกำไรขั้นต้นสูงกว่า แถมยังมีอัตราการซื้อซ้ำอย่างต่อเนื่อง

"แล้วเรื่องระดมทุนรอบต่อไปล่ะครับ"

กู้ชวนถาม

เฉิงเซียวส่ายหน้า

"ตอนนี้ยังไม่จำเป็นครับ"

"เงินสดในบัญชียังมีเพียงพอ"

"พวกฉี่เฟิงกับอีกสองกองทุนติดต่อโจวอวี่มาตลอด"

"มูลค่าประเมินอ้างอิงที่ฝั่งนั้นให้มาก็เกินสองร้อยล้านแล้วครับ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

มูลค่าหลังการลงทุนรอบที่แล้วของเย่าสืออยู่ที่สองร้อยล้าน

ในเมื่อตอนนี้ผลประกอบการดีขึ้นต่อเนื่อง การที่มูลค่าประเมินยังยืนระยะอยู่ได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

การเติบโตของโปรเจกต์ไม่จำเป็นต้องก้าวกระโดดเป็นเท่าตัวทุกเดือน

บริษัทที่มีสถานะการเงินมั่นคงอย่างแท้จริง ย่อมต้องค่อยเป็นค่อยไป สร้างรายได้และผลกำไรขึ้นมาทีละก้าวอยู่แล้ว

ช่วงเที่ยง

เย่าสือจัดงานประชุมพันธมิตรช่องทางจัดจำหน่ายขึ้นงานหนึ่ง

เดิมทีกู้ชวนไม่ได้คิดจะไปร่วมงาน

แต่โจวอวี่กลับโทรมาหาเขาโดยเฉพาะ

"บอสกู้"

"แวะมาหน่อยสิครับ"

"ไปทำไมล่ะ"

"มาให้พวกนักลงทุนเห็นกับตาไงครับว่าตอนนี้พวกเราไม่ได้กระจายของมั่วซั่วแล้วจริงๆ"

กู้ชวนหลุดขำ

"นี่คุณชวนผมไปตรวจผลงานการปรับปรุงเหรอครับ"

"ประมาณนั้นแหละครับ"

"ได้สิ"

บ่ายสองโมงตรง

ภายในห้องประชุมของโรงแรมมีคนนั่งอยู่กว่าร้อยคน

ทั้งตัวแทนจำหน่าย

ซัพพลายเออร์

ตัวแทนจากแพลตฟอร์มต่างๆ

รวมถึงทีมฝ่ายขายและทีมผลิตภัณฑ์ของเย่าสือเอง

ตอนที่โจวอวี่ก้าวขึ้นเวที สิ่งที่ปรากฏบนจอใหญ่กลับไม่ใช่ตัวเลขยอดขาย

ภาพแรกคืออัตราการหมุนเวียนของสินค้าคงคลัง

ภาพที่สองคือสัดส่วนจากช่องทางร้านค้าของตัวเอง

และภาพที่สามถึงจะเป็นตัวเลขรายได้ที่พุ่งทะลุร้อยล้าน

ตัวแทนจำหน่ายหลายรายด้านล่างเวทีที่ร่วมงานกันมานานต่างพากันประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

แต่ก่อนเวลาเย่าสือจัดงานประชุมช่องทางจำหน่าย หน้าแรกมักจะขึ้นว่า:

ตลาดทั่วประเทศเติบโตอย่างรวดเร็ว

หน้าที่สอง:

กลยุทธ์ช่องทางจำหน่ายในอีกสามปีข้างหน้า

หน้าที่สาม:

จับมือพันธมิตรสร้างสถิติสูงสุดใหม่ไปด้วยกัน

แต่คราวนี้ เปิดมาหน้าแรกก็ซัดเรื่องสินค้าคงคลังโต้ง ๆ เลย

สไตล์เรียบง่ายตรงไปตรงมาจนนึกว่าฝ่ายการเงินก่อรัฐประหารยึดอำนาจมา

โจวอวี่เองก็ยังหยิบเรื่องนี้มาแซวตัวเอง

"ช่วงเวลานี้ของปีที่แล้ว ประโยคที่ผมชอบพูดที่สุดก็คือ"

"ตุนของเพิ่มอีก"

ด้านล่างเวทีมีคนหลุดขำออกมา

"ตอนนี้พอได้ยินคำว่าตุนของทีไร กลางคืนนี่ผมนอนไม่หลับเลยครับ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม

โจวอวี่พูดต่อ "ช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา เราคัดจุดจำหน่ายที่ไร้ประสิทธิภาพออกไปชุดหนึ่ง"

"เพื่อนๆ ในที่นี้บางท่าน ตอนนั้นอาจคิดว่าบริษัทเรากำลังหดตัวตามกลยุทธ์ถอยร่น"

"แต่วันนี้ทุกคนก็ได้เห็นผลลัพธ์กันแล้ว"

"จุดจำหน่ายอาจจะน้อยลงไปหน่อย"

"สินค้าหมุนเวียนได้เร็วขึ้นอีกนิด"

"แต่เงินที่พวกเรากับพันธมิตรทำร่วมกันได้ กลับมีแต่จะเพิ่มมากขึ้น"

เสียงปรบมือดังเกรียวกราวขึ้นทันที

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนประเด็น

"ตรงนี้ผมต้องขอขอบคุณชวนสิงเป็นพิเศษครับ"

ผู้คนจำนวนมากในงานต่างมองตามสายตาของเขาไปยังแถวแรกสุด

กู้ชวนนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมแถว

โจวอวี่ยิ้มพลางพูดว่า "เรื่องแรกที่คุณกู้ทำตอนเข้ามาในบริษัท ก็คือสั่งเบรกแผนเพิ่มช่องทางจำหน่ายใหม่กว่าเจ็ดสิบแห่งของเราเอาไว้ก่อน"

"ตอนนั้นสายตาที่ฝ่ายขายมองเขา เรียกว่าแทบอยากจะโทรแจ้งตำรวจกันเลยทีเดียว"

คนทั้งห้องประชุมระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที

เฉินข่ายที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีถึงกับเอามือกุมหน้า

คนข้างๆ ยังแกล้งตบไหล่เขาเบาๆ

"บอสเฉิน รื้อฟื้นอดีตหน่อยสิครับ"

เฉินข่ายถอนหายใจยาว

"อย่าพูดถึงเลย"

"ตอนนี้ผมกลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว"

เสียงหัวเราะยิ่งดังกระหึ่มขึ้นกว่าเดิม

โจวอวี่พูดต่อ

"ตอนนั้นผมเองก็ปวดใจเหมือนกัน"

"แต่ต่อมาถึงได้รู้ว่า ขอแค่สเกลธุรกิจสร้างขึ้นบนประสิทธิภาพที่แท้จริง การเดินอ้อมให้น้อยลง ก็ช่วยประหยัดเงินไปได้มหาศาลจริง ๆ"

การพูดคุยบนเวทีสิ้นสุดลง

ช่วงพักเบรก ผู้บริหารจากสถาบันการลงทุนแห่งหนึ่งที่เคยติดต่อกับเย่าสือแต่สุดท้ายล้มเลิกไป ได้เดินเข้ามาหากู้ชวนด้วยตัวเอง

"คุณกู้"

"โปรเจกต์นี้ตอนนั้นพวกเราก็เคยดูเหมือนกันครับ"

"ผมทราบครับ"

อีกฝ่ายยิ้มแห้งอย่างจนใจเล็กน้อย

"ตอนนั้นพวกเรารู้สึกว่ากระแสเงินสดมันแย่เกินไป ก็เลยไม่ได้ลงทุน"

"เป็นเรื่องปกติครับ"

"พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ พวกคุณเข้าได้จังหวะสวยงามจริง ๆ"

กู้ชวนยิ้มแล้วตอบกลับไป "ตอนนั้นพวกเราเองก็บ่นอุบเหมือนกันครับ"

ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง

"อ้าว แล้วทำไมยังลงทุนอีกล่ะครับ"

"ปัญหามันแก้กันได้นี่ครับ"

กู้ชวนหยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมา

"สินค้ามีคนซื้อ ฐานผู้ใช้งานก็มีอยู่จริง"

"ถ้าประสิทธิภาพของกระแสเงินสดมันแย่ ก็แค่ปรับปรุงมันใหม่"

"ขอแค่ผู้ก่อตั้งพร้อมจะปรับแก้ ตัวปัญหานั่นแหละที่จะเปลี่ยนเป็นความคุ้มค่าด้านราคาได้เหมือนกัน"

อีกฝ่ายฟังแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

"ได้ความรู้เพิ่มเลยครับ"

ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"ตอนนี้หุ้นราว ๆ สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ในมือพวกคุณ ก็น่าจะมีมูลค่าเกินยี่สิบล้านหยวนไปแล้วสินะครับ"

"ประมาณนั้นครับ"

"ขายไหมครับ"

กู้ชวนมองหน้าเขา

"พวกคุณก็อยากซื้อด้วยเหรอครับ"

"ลองถามดูน่ะครับ"

"ช่วงนี้ยังไม่ขายครับ"

อีกฝ่ายไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด

"กะไว้แล้วเชียว"

กู้ชวน "..."

ดูท่าภาพจำเรื่อง "ไม่ยอมขายหุ้นเดิม" คงกลายเป็นเครื่องหมายการค้าประจำตัวเขาไปแล้วจริง ๆ

เมื่องานประชุมตัวแทนจำหน่ายสิ้นสุดลง ข้อมูลผลประกอบการล่าสุดของเย่าสือก็ตกไปอยู่ในมือของสื่อสายการเงินหลายสำนัก

พอถึงช่วงค่ำวันนั้น ก็เริ่มมีรายงานข่าวสั้นทยอยเผยแพร่ออกมา

[เย่าสือ อิมเมจจิ้ง กวาดรายได้ทะลุร้อยล้านหยวนในรอบสิบสองเดือนที่ผ่านมา กระแสเงินสดจากการดำเนินงานพลิกกลับมาเป็นบวก]

ท้ายบทความยังช่วยคำนวณตัวเลขปิดท้ายเอาไว้อีกก้อน

ปัจจุบันชวนสิงถือหุ้นอยู่ราว 11%

หากอิงตามมูลค่าประเมินล่าสุดในตลาดของเย่าสือที่ทะลุสองร้อยล้านหยวน หุ้นส่วนนี้ก็มีมูลค่าไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านหยวนขึ้นไปแล้ว

ความคิดเห็นแรกในช่องคอมเมนต์:

"โปรเจกต์ที่สี่ก็เข้าเป้าไปอีกอันแล้วเว้ย"

ความคิดเห็นที่สอง:

"พอร์ตการลงทุนที่เปิดเผยต่อสาธารณะของชวนสิงนี่ ยิ่งดูก็ยิ่งบ้าบอเข้าไปทุกที"

ความคิดเห็นที่สาม:

"กราบล่ะพวกสื่อการเงิน อย่ามานั่งเคาะเลขทีละโปรเจกต์แบบนี้ได้ไหม"

ด้านล่างมีคนเข้ามาตอบกลับ

"ทำไมอะ"

"ฉันกลัวว่าข่าวต่อไปมันจะช่วยคำนวณทรัพย์สินรวมของกู้ชวนน่ะสิ"

หลังจากคอมเมนต์นี้ถูกโพสต์ไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมง

สื่อการเงินท้องถิ่นแห่งหนึ่งก็ปล่อยทีเซอร์ออกมาจริงๆ

[พรุ่งนี้สองทุ่มตรง]

[สรุปภาพรวมครบทั้งสี่โปรเจกต์ที่เปิดเผยของชวนสิง]

[แท้จริงแล้ว มูลค่าทรัพย์สินที่เปิดเผยต่อสาธารณะของกู้ชวนในตอนนี้ พุ่งไปแตะที่เท่าไหร่กันแน่?]

โจวฮ่าวแคปหน้าจอส่งเข้ามาในวีแชตของกู้ชวน

พร้อมแนบข้อความมาสั้นๆ ประโยคเดียว

[ฮ่าวจื่อ: เพื่อนเอ๋ย พรุ่งนี้ค่ำๆ เตรียมขึ้นศาลรับคำพิพากษาได้เลย]

กู้ชวนจ้องคำว่า "ขึ้นศาล" ตาไม่กะพริบ

เขาเงียบไปหลายวินาที

[กู้ชวน: นายนี่ดูตื่นเต้นจังนะ]

[ฮ่าวจื่อ: โคตรๆ เลยว่ะ]

[ฮ่าวจื่อ: ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าชาวเน็ตจะช่วยนายดีดลูกคิดคำนวณออกมาได้เท่าไหร่]

กู้ชวนคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ

เจ้าพวกนี้ จากที่เคยเจาะลึกแค่โปรเจกต์ ตอนนี้ลามไปถึงการขุดคุ้ยว่าตัวเขามีมูลค่าเท่าไหร่กันแน่แล้ว

แล้วเครื่องคิดเลขของบรรดาสื่อการเงิน

ก็เริ่มเดินเครื่องตรงเวลาเป๊ะในค่ำวันถัดมาจริง ๆ เสียด้วย