ตอนที่ 1 หลังถูกเลย์ออฟ ผมก็มองเห็นป้ายชีวิต!

"หลินเจ๋อ เราเลิกกันเถอะ"

เสียงของซูเสวี่ยจากปลายสายเย็นชาไร้ความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง

หลินเจ๋อยืนอยู่ใต้ตึกบริษัท ในมือยังกำหนังสือแจ้งเลิกจ้างที่เพิ่งได้รับมา

เขาชะงักไปสองวินาที ลำคอแห้งผาก

"ทำไมล่ะ"

เสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ ดังมาจากปลายสาย

"ยังจะถามอีกเหรอว่าทำไม หลินเจ๋อ นายโดนเลย์ออฟแล้วนะ"

"เดือน ๆ หนึ่งได้แค่ไม่กี่พัน ตอนนี้แม้แต่เงินไม่กี่พันนั่นก็ไม่มีแล้ว"

"ค่าเช่าห้องนายยังแทบไม่มีปัญญาจ่าย แล้วจะเอาอะไรมาให้ฉันฝากอนาคต?"

หลินเจ๋อมองดูคำว่า "ปรับลดกำลังคน" บนหนังสือแจ้ง นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

"ซูเสวี่ย ผมหางานใหม่ได้"

น้ำเสียงของซูเสวี่ยยิ่งฟังดูรำคาญขึ้นไปอีก

"เลิกขายฝันได้แล้ว นายขายฝันมาตั้งสามปีแล้วนะ"

"ฉันยอมกินข้าวกล่องเดลิเวอรีกับนาย ยอมอยู่ห้องเช่า ยอมเบียดเสียดขึ้นรถไฟใต้ดินกับนาย"

"แล้วผลที่ได้ล่ะ?"

"แม้แต่กระเป๋าใบเดียวที่ฉันอยากได้ในวันเกิด นายยังไม่มีปัญญาจะซื้อให้เลย"

หลินเจ๋อเงียบไป

กระเป๋าใบนั้นราคาตั้งสามหมื่นแปด แต่ตอนนั้นในบัตรธนาคารเขามีเงินอยู่แค่สี่พันสอง

ซูเสวี่ยพูดต่อ "หลินเจ๋อ คนเราต้องอยู่กับความเป็นจริง ฉันไม่อยากเสียเวลากับนายอีกแล้ว"

หลินเจ๋อกลืนน้ำลายลงลำคอที่แห้งผาก

"แปลว่าเธอคิดเรื่องนี้ไว้ตั้งนานแล้วสินะ?"

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

จากนั้น เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็แทรกเข้ามา

"ที่รัก จะไปคุยกับขยะแบบนี้ให้มากความทำไม?"

แววตาของหลินเจ๋อมืดมนลงทันที

"ใครน่ะ?"

ซูเสวี่ยไม่ได้ปฏิเสธ ซ้ำน้ำเสียงยังแฝงความอวดดีอยู่ไม่น้อย

"จ้าวข่าย"

"นายคงรู้จักเขาสินะ? ลูกชายของประธานจ้าว คู่ค้าของบริษัทนายน่ะ"

"วันนี้เขาขับปอร์เช่มารับฉัน"

ชายคนนั้นแค่นหัวเราะออกมาทีหนึ่ง

"หลินเจ๋อใช่ไหม? ได้ยินว่าโดนเลย์ออฟนี่?"

"บังเอิญจริง ที่แผนกพวกนายโดนปรับลดคนรอบนี้ พ่อฉันเคยเอ่ยปากไว้คำหนึ่ง"

"โปรแกรมเมอร์ไร้เส้นสายอย่างแก โดนตัดทิ้งไปก็แค่นั้นแหละ"

หลินเจ๋อรู้สึกเหมือนถูกชกเข้ากลางอกอย่างจัง จู่ ๆ เขาก็พลันเข้าใจกระจ่าง

"ที่แผนกผมโดนลดคน บ้านคุณเป็นคนผลักดันเหรอ?"

จ้าวข่ายแค่นหัวเราะเยาะ

"อย่าสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลย แกมันก็แค่เบี้ยตัวหนึ่งที่โดนเขี่ยทิ้งง่าย ๆ เท่านั้นแหละ"

ซูเสวี่ยเอ่ยเสียงแผ่ว "จ้าวข่าย พอเถอะค่ะ"

แต่น้ำเสียงของเธอไม่ได้คิดจะห้ามปรามแม้แต่น้อย มีเพียงจริตอ่อนหวานที่เสแสร้งขึ้นมา

จ้าวข่ายยังคงหัวเราะร่า

"น้องชาย ฟังคำเตือนไว้สักคำเถอะ คราวหน้าอย่าริมีแฟนสวยขนาดนี้เลย มึงเลี้ยงไม่ไหวหรอก"

"เธอชอบกระเป๋า ชอบรถหรู ชอบกินร้านหรู ๆ สิ่งที่มึงให้ไม่ได้ แต่กูให้ได้"

เสียงหัวเราะคิกคักอย่างออดอ้อนของซูเสวี่ยดังแว่วมาจากปลายสาย

หลินเจ๋อกำโทรศัพท์แน่น

"ซูเสวี่ย สามปีมานี้ ผมไม่เคยทำแย่กับคุณเลยนะ"

น้ำเสียงของซูเสวี่ยเย็นชาลงทันควัน

"นายไม่ได้ทำแย่กับฉันก็จริง แต่นายก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตฉันสุขสบายขึ้นเลยนี่"

"หลินเจ๋อ เราอยู่คนละโลกกัน วันหลังอย่ามาตามตื๊อฉันอีก"

ปลายสายถูกตัดไปแล้ว

เสียงสัญญาณตู้ด ๆ ดังเสียดหูจนสมองของหลินเจ๋อด้านชาไปหมด

วินาทีต่อมา ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารก็เด้งขึ้นหน้าจอ

[ยอดเงินคงเหลือในบัญชีออมทรัพย์หมายเลขลงท้าย 7421 ของคุณ: 135.20 หยวน]

หลินเจ๋อจ้องมองตัวเลขชุดนั้น แล้วจู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา

บานกระจกหน้าประตูบริษัทสะท้อนเงาของเขา

ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้า ขอบตาดำคล้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนกองหญ้า

ในมือถือหนังสือแจ้งเลิกจ้างหนึ่งใบ ในบัตรเหลือเงินหนึ่งร้อยสามสิบห้าหยวนสองเหมา

แฟนสาวหนีตามลูกเศรษฐีไป แถมเจ้าของห้องเช่าก็เพิ่งจะส่งวีแชตมาซ้ำ

[เสี่ยวหลิน ค่าเช่าห้องต้องจ่ายวันนี้ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะเปลี่ยนแม่กุญแจ]

หลินเจ๋อยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วก้าวลงบันไดไปด้วยฝีเท้าที่โซเซเล็กน้อย

จอภาพขนาดยักษ์ริมถนนกำลังฉายวิดีโอประชาสัมพันธ์ของบริษัท

บนจอนั้น เจ้านายกำลังยืนตะโกนในงานเลี้ยงประจำปีว่า "พวกเราจะไม่มีวันทอดทิ้งเพื่อนร่วมทางคนไหนเด็ดขาด"

หลินเจ๋อมองใบหน้าอ้วนฉุนั่นแล้วรู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมา

"เพื่อนร่วมทางเหรอ? เหอะ ๆ"

เพิ่งจะสบถจบ ภาพตรงหน้าก็พลันมืดดับลง

หลินเจ๋อครางในลำคอ พลางเอื้อมมือไปคว้าเสาไฟริมถนนไว้

ผู้คนเดินขวักไขว่ผ่านไปมา แล้วก็มีคนเดินมาชนเขาเข้าอย่างจัง

"ประสาทเหรอวะ ขวางทางอยู่ได้!"

หลินเจ๋อเงยหน้าขึ้นตั้งใจจะด่าสวน แต่กลับเห็นตัวอักษรหลายบรรทัดลอยอยู่เหนือหัวของอีกฝ่าย

[คนเดินถนนทั่วไป]

[ทาสบริษัท]

[สุขภาพต่ำกว่ามาตรฐาน]

[ทาสผ่อนบ้าน]

[ริดสีดวงกำเริบ]

หลินเจ๋อตะลึงงันไป เขารีบยกมือขึ้นขยี้ตา

ตัวอักษรพวกนั้นยังคงอยู่

หญิงสาวสวมกระโปรงสั้นคนหนึ่งเดินผ่านไปข้าง ๆ เหนือหัวของเธอก็มีตัวอักษรลอยอยู่เช่นกัน

[ความสวย: 85]

[บูชาเงิน]

[ขี่ลาหาม้า]

[วิตกกังวลเล็กน้อย]

ลมหายใจของหลินเจ๋อชะงักค้าง เขาหันขวับไปมองรอบตัว แล้วก็พบว่าเหนือหัวของทุกคนบนท้องถนนต่างมีป้ายกำกับหลากหลายรูปแบบผุดขึ้นมา

[พนักงานส่งอาหาร: ชีวิตตรากตรำ, กล้ามเนื้อเอวอักเสบเรื้อรัง, นับถอยหลังโชคดี 3 ชั่วโมง]

[พนักงานออฟฟิศ: ว่าที่คนหัวล้าน, บัตรเครดิตค้างชำระ, แอบชอบเพื่อนร่วมงาน]

[ชายวัยกลางคน: ความดันโลหิตสูง, วิกฤตชีวิตคู่, เครียดจากการดื่มสังสรรค์]

หลินเจ๋อรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

"ผมเป็นบ้าไปแล้วเหรอ หรือโดนเลย์ออฟจนเห็นภาพหลอนไปเอง"

ทันใดนั้น เสียงจักรกลอันเย็นเยียบก็ดังขึ้นในหัว

[เปิดใช้งานระบบซื้อขายป้ายชีวิตสำเร็จ]

[โฮสต์: หลินเจ๋อ]

[ระบบนี้สามารถอ่านป้ายชีวิตของเป้าหมาย และดำเนินการซื้อ ขาย หรือโยกย้ายได้ภายใต้ความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย]

[สื่อกลางในการซื้อขาย: เงินตราในโลกความเป็นจริง]

[ภารกิจมือใหม่: ทำรายการซื้อขายป้ายชีวิตครั้งแรกให้สำเร็จ]

[รางวัลภารกิจ: สุ่มป้ายชีวิต*1 (ใช้ได้เฉพาะตนเองเท่านั้น และการันตีว่าเป็นป้ายชีวิตเชิงบวก)]

หลินเจ๋อตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

เขาไม่ได้ฝันไป เสียงนี้ดังก้องอยู่ในหัวจริง ๆ

หลินเจ๋อเอ่ยถามเสียงเบา "ป้ายชีวิตซื้อขายได้ด้วยเหรอ"

[ถูกต้อง]

"อายุขัยก็ด้วยเหรอ"

[ขอเพียงเข้าเงื่อนไขสัญญาด้วยความสมัครใจก็ทำได้]

"แล้วพรสวรรค์ล่ะ"

[ขอเพียงเข้าเงื่อนไขก็ทำได้]

"แล้วพวกป้ายชีวิตเชิงลบล่ะ"

[ในระดับเริ่มต้น รองรับเฉพาะการซื้อขายด้วยความสมัครใจของทั้งสองฝ่ายเท่านั้น ยังไม่รองรับการบังคับยัดเยียด]

หัวใจของหลินเจ๋อเต้นรัวแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขาเงยหน้ามองไปยังฝูงชน

ป้ายกำกับพวกนั้นไม่ใช่ภาพหลอนอันแปลกประหลาดอีกต่อไป แต่มันคือป้ายราคา คือโอกาส และคือความจริงที่ซ่อนอยู่ของโลกใบนี้

แววตาของหลินเจ๋อค่อย ๆ ทอประกายขึ้นมา

ตอนนั้นเอง รถปอร์เช่สีขาวคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบข้างทาง กระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับเลื่อนลง เผยให้เห็นซูเสวี่ยที่นั่งอยู่ด้านใน

เธอเปลี่ยนสีลิปสติกใหม่ ใบหน้าฉายแววโล่งอกหลังเพิ่งบอกเลิก

จ้าวข่ายที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับชะโงกหน้าออกมา เขาสวมแว่นกันแดด ข้อมือสวมนาฬิกาหรูส่องประกายวับวาว

"อ้าว นี่มันหลินเจ๋อไม่ใช่เหรอ ยังไม่ไปอีกเหรอ"

ซูเสวี่ยขมวดคิ้ว

"หลินเจ๋อ นายอย่าทำแบบนี้เลย พวกเราจบกันแล้ว"

หลินเจ๋อมองดูป้ายชีวิตเหนือหัวของทั้งสองคน

เหนือหัวของซูเสวี่ยลอยเด่นด้วย

[หลงความฟุ้งเฟ้อ]

[โลเลหลายใจ]

[ความสวย: 86]

[ดวงความรักระยะสั้นพุ่งแรง]

[หวังสูงเกินตัว]

เหนือหัวของจ้าวข่ายปรากฏข้อความลอยเด่น

[ลูกคนรวยรุ่นสอง]

[คาสโนวา]

[ไตพร่อง]

[ร่างกายทรุดโทรมจากสุรานารี]

[บริษัทครอบครัวซ่อนระเบิดเวลา]

มุมปากของหลินเจ๋อกระตุกเล็กน้อย เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

ไตพร่อง? ร่างกายทรุดโทรมจากสุรานารี? บริษัทครอบครัวซ่อนระเบิดเวลา? ซูเสวี่ยนี่ช่างหาคนดามใจคนใหม่ได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ

จ้าวข่ายถอดแว่นกันแดดออก

"มองอะไรวะ โดนทิ้งจนเอ๋อไปแล้วหรือไง"

หลินเจ๋อไม่ได้ตอบคำถาม

จ้าวข่ายคิดว่าหลินเจ๋อกลัว ใบหน้าจึงยิ่งฉายแววลำพองใจ

"น้องชาย ให้ฉันแนะนำงาน รปภ. ให้เอาไหมล่ะ เดือนละสามพัน เหมาะกับนายดีนะ"

ซูเสวี่ยผลักเขาเบา ๆ

"อย่าแกล้งสิคะ"

แต่บนใบหน้าเธอยังคงเปื้อนยิ้ม

หลินเจ๋อช้อนตาขึ้นมองเธอ

"ซูเสวี่ย คำพูดของเธอวันนี้ ผมจำไว้แล้ว"

สีหน้าของซูเสวี่ยพลันเย็นชาลงทันที

"จำได้แล้วมันทำไมล่ะ นายยังคิดว่าจะพลิกฟื้นกลับมาได้อีกเหรอ"

จ้าวข่ายสตาร์ตรถ

"ถ้ามันพลิกชีวิตได้ ฉันยกรถคันนี้ให้มันเลย"

หลินเจ๋อเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

"คำนี้คุณจำไว้ให้ดีก็แล้วกัน"

จ้าวข่ายยิ่งหัวเราะลั่นกว่าเดิม

"ได้สิ ฉันจะจำให้ขึ้นใจเลย"

"แต่นายไปคิดให้ตกก่อนเถอะว่า คืนนี้จะไปซุกหัวนอนที่ไหน"

รถปอร์เช่เร่งเครื่องคำรามลั่นแล้วพุ่งทะยานจากไป ทิ้งควันไอเสียพ่นใส่หน้าหลินเจ๋อเต็ม ๆ

หลินเจ๋อไม่ได้วิ่งตาม และไม่ได้ก่นด่าออกมาสักคำ

เขาเพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ ทอดสายตามองผู้คนบนท้องถนน

เขาต้องรีบปิดการซื้อขายครั้งแรกให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด