ตอนที่ 2 กู้เงินออนไลน์หนึ่งแสนเป็นทุนตั้งต้น! เจอป้ายชีวิต[อายุยืน]!

บนถนนคนเดิน ผู้คนเดินกันขวักไขว่

หลินเจ๋อยืนนิ่งอยู่กับที่มาเต็มสิบนาที กวาดสายตามองป้ายชีวิตของคนที่เดินผ่านไปมา

ระบบไม่ได้หลอกเขา ทุกคนมีป้ายกำกับติดตัวอยู่จริง ๆ

[ซึมเศร้าขั้นรุนแรง], [หมาโดดเดี่ยว], [มนุษย์เงินเดือนเจนจัด], [โรคหัวใจตั้งแต่เกิด]

หลากหลายรูปแบบสารพัด

เขาลองถามระบบในใจ

"ป้ายชีวิตพวกนี้ กำหนดราคายังไง?"

[โฮสต์เจรจากับเป้าหมายได้เอง ขอแค่ทั้งสองฝ่ายยินยอม จะหนึ่งหยวนหรือหนึ่งร้อยล้านหยวนก็ได้ทั้งนั้น]

คราวนี้หลินเจ๋อเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ส่วนต่างข้อมูล!

นี่มันธุรกิจกินส่วนต่างข้อมูลชัด ๆ!

บนโลกใบนี้ นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครมองเห็นป้ายชีวิตพวกนี้เลย

บางคนมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่กลับต้องจมปลักอยู่หน้าสายพานโรงงานไปทั้งชีวิต

บางคนมีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน แต่ทำได้แค่นอนรอความตายอยู่บนเตียงคนไข้

ถ้าเอาพรสวรรค์ที่เจ้าตัวไม่ต้องการไปขายให้คนที่จำเป็น เอาอายุขัยของคนจนไปขายให้มหาเศรษฐีที่กำลังจะตายล่ะก็...

ลูกกระเดือกของหลินเจ๋อขยับขึ้นลงขณะกลืนน้ำลายลงคอ

เขาคลำโทรศัพท์ในกระเป๋า เงินร้อยกว่าหยวนในบัญชีไม่มีทางเอาไปเริ่มต้นธุรกิจอะไรได้แน่

ต้องหาเงินทุนก้อนแรกมาให้ได้ก่อน

หางานใหม่อย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางเสียล่ะ

ยืมเงินงั้นเหรอ? ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงไม่มาขอยืมเขาก็นับว่าดีถมไปแล้ว

หลินเจ๋อเดินไปนั่งลงบนม้านั่งริมทาง นิ้วปัดหน้าจอโทรศัพท์เปิดเข้าแอปสโตร์แล้วค้นหาคำว่า "เงินกู้" ทันที

ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว

เขาเป็นโปรแกรมเมอร์ที่มีประสบการณ์ทำงานสามปี จ่ายประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพในอัตราสูงสุดมาตลอด บัตรเครดิตก็ไม่เคยค้างชำระ

นี่เป็นเครดิตเพียงอย่างเดียวที่เขายังพอมีเหลืออยู่

กรอกข้อมูล สแกนใบหน้ายืนยันตัวตน ผูกบัญชีธนาคาร

ไม่รอช้าให้เสียเวลาแม้แต่น้อย

ภายในสิบนาที ผลการอนุมัติจากทั้งสามแพลตฟอร์มก็แจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมกัน

"เจี้ยปา อนุมัติวงเงิน: 40,000 หยวน"

"เวยลี่ไต้ อนุมัติวงเงิน: 30,000 หยวน"

"จิงซีเฮยเถียว อนุมัติวงเงิน: 30,000 หยวน"

เงินสามยอดรวมกันเป็นตัวเลขกลม ๆ หนึ่งแสนหยวน โอนเข้ามานอนนิ่งอยู่ในบัตรเดบิตของเขาพอดิบพอดี

หลินเจ๋อมองดูยอดเงินคงเหลือหกหลักบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วสูดหายใจเข้าลึก

ถ้าเป็นเมื่อวาน การต้องแบกหนี้กู้ออนไลน์ดอกเบี้ยสูงถึงหนึ่งแสนหยวนคงทำให้เขากระวนกระวายจนนอนไม่หลับทั้งคืน

แต่วันนี้ มันเป็นเพียงคานงัดที่จะเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ของเขาเท่านั้น

มีเงินแล้ว ต่อไปก็คือการตามหา "สินค้า" ที่เหมาะสม

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบด้าน

ที่นี่คือเหิงหลงพลาซ่าใจกลางเมือง ร้านรวงแบรนด์เนมตั้งเรียงราย หนุ่มสาวเดินผ่านไปมา กิเลสตัณหาของผู้คนถูกปลุกเร้าจนไร้ขีดจำกัด ณ ที่แห่งนี้

หากอยากเจอคนที่ยอมทำข้อตกลงซื้อขายอันพิลึกพิลั่นแบบนี้ ก็ต้องมองหาคนที่ถูกต้อนจนมุมและกระหายเงินถึงขีดสุด

เขาเดินเลียบด้านนอกของห้างไปได้ร้อยกว่าเมตร ก่อนจะหยุดลงตรงข้างน้ำพุ

เด็กหนุ่มในเสื้อยืดธรรมดา ๆ คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนขั้นบันได มือขยี้หัวพลางคุยโทรศัพท์ไปด้วย

เสียงของเด็กหนุ่มดังลั่น แฝงแววร้อนใจจนสะกดไว้ไม่อยู่

"เสี่ยวย่า สองหมื่นสี่มันเยอะเกินไปจริง ๆ นะ ค่าขนมผมได้เดือนละแค่สองพัน นี่ผมก็เบิกของเดือนหน้าล่วงหน้ามาแล้วด้วย..."

"กระเป๋าใบนั้นเราไม่ซื้อได้ไหม? เดี๋ยวผมเปลี่ยนเป็นของขวัญอย่างอื่นให้ แล้วพาไปกินมื้อใหญ่แทนดีกว่านะ?"

เสียงแหลมสูงของผู้หญิงดังแว่วมาจากปลายสาย

แม้ไม่ได้เปิดลำโพง แต่หลินเจ๋อกลับได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

"เฉินอวี่! แค่กระเป๋าใบเดียวนายยังไม่ยอมซื้อให้ฉัน แล้วจะมาพูดว่ารักฉันได้ยังไง!"

"แฟนของเจียเจียเขายังซื้อชาแนลให้เลย ฉันให้นายซื้อแค่วิตตองรุ่นเริ่มต้น นายยังบ่ายเบี่ยงอิดออดอยู่อีก!"

"ถ้าไม่มีปัญญาซื้อก็อย่ามาวุ่นวายกับฉัน วันหลังไม่ต้องติดต่อมาอีกนะ!"

เสียงสัญญาณตัดสายดังตู๊ดๆ

เฉินอวี่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับมืดลงอย่างเหม่อลอย ขอบตาแดงก่ำ

หลินเจ๋อพินิจมองเด็กหนุ่มที่ชื่อเฉินอวี่คนนี้

บนหัวของอีกฝ่ายปรากฏป้ายกำกับขึ้นมาหลายอัน

[ไอ้โบ้], [จิตตกอย่างหนัก], [ถังแตกขั้นสุด]

และป้ายชีวิตอันสุดท้ายที่เปล่งแสงริบหรี่

[อายุยืน (อายุขัยยืนยาวกว่าคนทั่วไป)]

แววตาของหลินเจ๋อทอประกายวาววับ

คนทั่วไปอาจไม่ค่อยเข้าใจความหมายของ "อายุยืน" เท่าไรนัก คิดแค่ว่าถ้าไม่เจ็บไม่ป่วยก็คงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เรื่อยๆ

แต่ในสายตาของหลินเจ๋อ ป้ายชีวิต[อายุยืน]นี้ไม่ต่างอะไรกับภูเขาทองคำลูกหนึ่ง

นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ คนหนึ่ง ร่างกายแข็งแรง เปี่ยมชีวิตชีวา และในอนาคตจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงแปดสิบกว่าปี

แต่ตอนนี้ เพียงเพื่อกระเป๋าใบละสองหมื่น ศักดิ์ศรีของเขากลับถูกเหยียบย่ำจนจมดิน

เงินสองหมื่นในตอนนี้ กับอายุขัยอีกหลายสิบปีในอนาคต สำหรับเฉินอวี่แล้ว อะไรสำคัญกว่ากัน

หลินเจ๋อยังไม่รีบร้อนเข้าไปทัก เขาถอยหลังมาครึ่งก้าวแล้วถามขึ้นในใจ

"ระบบ ถ้าผมซื้อป้ายชีวิตอายุยืนของเขามา เขาจะเป็นยังไง"

คำถามนี้สำคัญมาก

ถ้าเพิ่งจ่ายเงินเสร็จ พอดึงป้ายชีวิตออกมาปุ๊บ นักศึกษาคนนี้ดันล้มพับขาดใจตายอยู่ข้างน้ำพุ เรื่องคงบานปลายใหญ่โตแน่

เสียงกลไกของระบบดังขึ้นทันที

[ตอบโฮสต์ การดึงป้ายชีวิตอายุยืนออกจะไม่ทำให้เสียชีวิตทันที หลังจากเป้าหมายสูญเสียคุณสมบัติอายุยืน อายุขัยพื้นฐานจะกลับสู่ระดับค่าเฉลี่ยของมนุษย์ทั่วไป ไม่มีผลข้างเคียงทางกายภาพอื่นใด]

หลินเจ๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก

พูดง่าย ๆ ก็คือ เดิมทีหมอนี่อาจมีอายุยืนยาวได้ถึงเก้าสิบหรือร้อยปี แต่พอถูกดึงป้ายชีวิตไป ก็จะอยู่ได้ราว ๆ เจ็ดแปดสิบปีเท่าคนทั่วไป

เจ็ดแปดสิบปี สำหรับคนหนุ่มสาวในยุคนี้ ช่างเป็นตัวเลขที่ไกลตัวจนแทบจับต้องไม่ได้เลยสักนิด

หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูยอดเงินหนึ่งแสนที่เพิ่งโอนเข้าบัญชีบนหน้าจอ

เงินแค่นี้ สำหรับเมืองแถวหน้าอย่างเจียงเฉิงแล้วแทบไม่นับเป็นอะไรเลย แต่ถ้าจะเอามาใช้จัดการกับนักศึกษาหนุ่มที่กำลังจนตรอกคนหนึ่ง ถือว่าเหลือเฟือ

เขาเดินตรงเข้าไปแล้วนั่งลงบนขั้นบันได ห่างจากเฉินอวี่ราวครึ่งเมตร

เฉินอวี่กำลังขยี้หัวอย่างหัวเสีย โทรศัพท์หน้าจอดับสนิทถูกโยนทิ้งไว้ข้างเท้า ปากก็พร่ำสบถด่าไม่หยุด

"สองหมื่นสี่ซื้อกระเป๋าใบเดียว บ้าไปแล้วเหรอวะ... กูจะไปหาเงินสองหมื่นสี่มาจากไหน!"

หลินเจ๋อหันไปมอง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ขาดเงินเหรอ"

เฉินอวี่หันขวับมาทันที จ้องมองสำรวจหลินเจ๋อด้วยสายตาระแวดระวัง

"นายเป็นใครวะ"

หลินเจ๋อชี้ไปที่โทรศัพท์ข้างเท้าอีกฝ่าย

"สองหมื่นสี่ ซื้อกระเป๋าแอลวีรุ่นเริ่มต้น เมื่อกี้แฟนนายพูดในสายเสียงดังน่าดู"

ใบหน้าของเฉินอวี่แดงก่ำขึ้นมาทันที เขารีบคว้าโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋า

"เสือกอะไรด้วยวะ! แอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ ประสาทกลับรึไง!"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนี

"สองหมื่นสี่ผมไม่มีหรอก" หลินเจ๋อนั่งพิงขั้นบันได เอ่ยออกมาเนิบ ๆ ทีละคำ "แต่ผมให้นายได้ห้าหมื่น"

เฉินอวี่ชะงักฝีเท้ากึกทันที

เขาหันกลับมา ขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม กวาดตามองหลินเจ๋อตั้งแต่หัวจรดเท้า

หลินเจ๋อสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวเก่า กางเกงยีนส์ก็ซักจนสีซีด มองยังไงก็ไม่เหมือนคนมีเงิน

"นายประสาทปะเนี่ย" เฉินอวี่แค่นหัวเราะ "ห้าหมื่น? จะให้ฉันเนี่ยนะ? พวกต้มตุ๋นยังดูมืออาชีพกว่านายเลย มุกเข้ามาทักแบบนี้มันกระจอกเกินไปแล้ว คิดจะหลอกเอาอะไรจากฉันล่ะ เงินกู้นอกระบบในมหา'ลัย หรือจะตัดไตฉันไปขาย?"

หลินเจ๋อไม่เถียง เขาเปิดแอปธนาคารบนมือถือ แล้วหันหน้าจอไปทางเฉินอวี่ตรง ๆ

ยอดเงินที่ใช้ได้: 100,135.20

รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าเฉินอวี่แข็งค้าง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอึกหนึ่ง

สำหรับนักศึกษาที่มีเงินค่าครองชีพแค่เดือนละสองพัน การได้เห็นตัวเลขหกหลักปรากฏอยู่ตรงหน้าจริง ๆ แบบนี้ ได้ผลยิ่งกว่าหลักการหรือคำพูดสวยหรูใด ๆ ทั้งสิ้น

"คุณ... หมายความว่ายังไง" น้ำเสียงของเฉินอวี่เบาลงอย่างเห็นได้ชัด

หลินเจ๋อดึงโทรศัพท์กลับมา

"ผมบอกแล้วไงว่าจะให้ห้าหมื่น เพื่อซื้อของบางอย่างจากคุณ"

เฉินอวี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองมือยกขึ้นกุมท้องตัวเองไว้โดยไม่รู้ตัว

"ผมไม่ขายอวัยวะนะ! แล้วก็ไม่คิดจะกู้เงินโดยใช้รูปโป๊ค้ำประกันด้วย!"