ตอนที่ 3 สัญญาสำเร็จ! ห้าหมื่นซื้ออายุขัยสิบปี!

"คิดมากไปแล้ว" หลินเจ๋อนึกขำ "ผมจะซื้อของที่คุณมองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ต่างหาก"

"ของอะไร?"

"อายุขัยสิบปี" หลินเจ๋อหุบยิ้มลง น้ำเสียงจริงจังเป็นที่สุด

เสียงสายน้ำพุซัดสาดดังก้องอยู่ระหว่างคนทั้งสอง

เฉินอวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำพรวดออกมา พลางเหลียวมองซ้ายขวาไปทั่ว

"เดี๋ยวสิพี่ชาย นี่กำลังถ่ายคลิปแกล้งคนอยู่เหรอ? ซ่อนกล้องแอบถ่ายไว้ตรงไหนล่ะเนี่ย? หลังแปลงดอกไม้นั่นมีคนถือกล้องดีเอสแอลอาร์แอบซุ่มอยู่ใช่ไหม?"

"ทดสอบขีดจำกัดเด็กมหา'ลัยยุคนี้ใช่ปะล่ะ?"

เฉินอวี่พูดพลางชี้ไม้ชี้มือไปในอากาศ

"ถ้าไอ้ห้าหมื่นนี่เป็นเงินพร็อพถ่ายคลิปก็แล้วไป แต่ถ้าถ่ายเสร็จแล้วให้จริง อย่าว่าแต่สิบปีเลย ต่อให้พี่จะซื้ออายุขัยผมยี่สิบปี ผมก็ขายว่ะ!"

หลินเจ๋อยังคงนั่งอยู่บนขั้นบันได นิ้วเคาะลงบนหัวเข่าเบา ๆ

"ไม่ได้ถ่ายคลิป ไม่ได้ทดสอบอะไรทั้งนั้น ถ้าคุณตกลง ผมโอนเงินให้ตอนนี้เลย คุณถอนเงินสดไปรูดซื้อกระเป๋าใบนั้นที่ช็อปได้ทันที"

เฉินอวี่หุบยิ้มลงทันที

เขาจ้องหน้าหลินเจ๋อเขม็ง พยายามมองหาแววล้อเล่น

แต่สีหน้าของหลินเจ๋อกลับดูจริงจังเป็นที่สุด

"คุณ... ไม่ได้ล้อเล่นแน่นะ?" เฉินอวี่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"ไม่ได้ล้อเล่น ขอแค่คุณเอ่ยปากว่า 'ฉันยินดีขายอายุขัยสิบปีให้คุณ เพื่อแลกกับเงินห้าหมื่นหยวน' เงินจะโอนเข้าทันที" หลินเจ๋อเปิดหน้าจอโอนเงินขึ้นมา

คราวนี้เฉินอวี่ถึงกับไปไม่เป็น ในหัวเหมือนมีคนตัวเล็กสองคนกำลังตีกันให้วุ่น

คนหนึ่งบอกว่านี่ต้องเป็นแก๊งต้มตุ๋นรูปแบบใหม่แน่ ๆ

แต่อีกคนกลับแย้งว่า จะมีมุกต้มตุ๋นที่ไหนมาขอซื้ออายุขัยคนอื่นกันเล่า! หมอนี่คงสมองมีปัญหามากกว่า! แล้วต่อให้เรื่องนี้เป็นจริงขึ้นมา อายุขัยสิบปีมันจะมีค่าบ้าบออะไร จะอยู่ยืนยาวไปทำไมกัน นี่มันเงินห้าหมื่นเหน่ง ๆ เลยนะเว้ย!

ภาพใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของเสี่ยวหย่าผู้เป็นแฟนสาวผุดวาบขึ้นมาในหัว

เฉินอวี่กัดฟันกรอดแล้วล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา

"มาเลย! พี่จะให้ผมพูดยังไงก็ว่ามา!"

หลินเจ๋อพยักหน้า

"พูดตามที่ผมบอกเมื่อกี้นี้ ออกเสียงให้ชัดเจนก็พอ"

เฉินอวี่กระแอมไอ แล้วตะโกนบอกหลินเจ๋อดังก้อง

"ผม เฉินอวี่ ยินยอมขายอายุขัยสิบปีให้คุณ เพื่อแลกกับเงินห้าหมื่นหยวน!"

สิ้นเสียงของเขา

เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลินเจ๋อทันที

[ตรวจพบความยินยอมของทั้งสองฝ่าย ทำสัญญาสำเร็จ]

[กำลังดึงคุณสมบัติบางส่วนจากป้ายชีวิตเป้าหมาย 'อายุยืน']

[ได้รับสำเร็จ: อายุขัยสิบปี]

หลินเจ๋อมองเห็นได้ชัดเจนว่า ป้าย [อายุยืน] ที่เปล่งแสงเรืองรองอยู่เหนือหัวของเฉินอวี่กะพริบวูบหนึ่ง

แสงสว่างนั้นหม่นลง จนในที่สุดก็กลายเป็น [สุขภาพดี (อายุขัยคนทั่วไป)] แบบธรรมดาสามัญ

สำเร็จแล้ว!

หลินเจ๋อข่มหัวใจที่เต้นระรัวเอาไว้ นิ้วมือกดสั่งการบนหน้าจออย่างรวดเร็ว

ห้าหมื่นหยวน, โอนเงิน, ยืนยัน

สองวินาทีต่อมา โทรศัพท์ในมือของเฉินอวี่ก็สั่นเตือน

เขาก้มลงมองหน้าจอ

ยอดเงินเข้าอาลีเพย์: 50,000.00 หยวน

เฉินอวี่สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ มือไม้สั่นจนแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ

ให้จริงด้วยว่ะ!

หมอนี่ควักเงินตั้งห้าหมื่นเพื่อซื้อคำพูดไร้สาระประโยคเดียวจริง ๆ!

เขาเงยหน้าขึ้นขวับ มองหลินเจ๋อราวกับมองเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ฉีกยิ้มประจบประแจงจนแก้มแทบปริ

"พี่ชาย พี่แม่งพระโพธิสัตว์เดินดินชัด ๆ! พี่ยังขาดอายุขัยอีกไหม? รูมเมตผมมีเพียบเลย เดี๋ยวผมไปช่วยรับซื้อให้ พี่แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้ผมหน่อยได้ไหมล่ะ?"

หลินเจ๋อมองท่าทางของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกว่าช่างน่าขันสิ้นดี

คนคนหนึ่งยอมขายอายุขัยสิบปีอันล้ำค่าที่สุด เพื่อแลกกับเงินไม่กี่หมื่นไปเอาใจผู้หญิงที่ไม่ได้รักตัวเองเลยสักนิด แถมยังหัวเราะร่าได้อย่างมีความสุขขนาดนี้

"ไม่ต้องหรอก รีบไปซื้อกระเป๋าของคุณเถอะ" หลินเจ๋อโบกมือปฏิเสธ

เฉินอวี่เอ่ยขอบคุณยกใหญ่ ก่อนจะหันหลังวิ่งตรงไปยังร้านแบรนด์เนมในห้างทันที เขาวิ่งพลางหยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความเสียงหาแฟนสาว

"เสี่ยวหย่า! พี่หาเงินได้ครบแล้ว! เธออยู่ที่ไหน? เดี๋ยวพี่พาไปซื้อเดี๋ยวนี้เลย!"

หลินเจ๋อมองส่งแผ่นหลังของเขาที่ลับหายเข้าไปหลังประตูกระจกของห้าง พลางเอนหลังพิงขั้นบันไดแล้วผ่อนลมหายใจยาว

เงินห้าหมื่นหยวนจ่ายออกไปแล้ว ในบัญชีเหลืออยู่แค่ห้าหมื่นเศษ ๆ แต่เขาไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย

เพราะบนหน้าต่างระบบในหัว มีคลังเสมือนจริงปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัด

ในช่องแรกของคลังเก็บของ มีป้ายสีทองชิ้นหนึ่งวางอยู่

[อายุขัยสิบปี (ขายได้ / มอบให้ได้)]

ขณะเดียวกันนั้นเอง

[ติ๊ง! ภารกิจมือใหม่: ทำธุรกรรมป้ายชีวิตครั้งแรกสำเร็จ บรรลุเป้าหมายแล้ว]

[ได้รับรางวัลภารกิจ: กล่องสุ่มป้ายชีวิต*1 (จำกัดการใช้เฉพาะตนเอง) ต้องการเปิดหรือไม่?]

"เปิด" หลินเจ๋อนึกสั่งในใจ

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับป้ายชีวิตติดตัว: นิ่งสงบยามวิกฤต (เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉินหรืออันตรายใด ๆ จะถูกบังคับให้รักษาความเยือกเย็นขั้นเด็ดขาด ความเร็วในการทำงานของสมองเพิ่มขึ้น 200%)]

สัมผัสเย็นวาบสายหนึ่งแล่นจากท้ายทอยแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา

ลมหายใจของหลินเจ๋อที่เดิมทีกระชั้นถี่เพราะการซื้อขายครั้งแรก พลันสงบลงทันที

หัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สมองปลอดโปร่งแจ่มชัดจนน่าทึ่ง แม้แต่เสียงจอแจของรถราและผู้คนรอบตัว ก็คล้ายจะกลายเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นมาในพริบตา

ความรู้สึกนี้มันวิเศษเกินไปแล้ว

ในเมื่อมีไพ่ตายอย่าง [อายุขัยสิบปี] อยู่ในมือ ตอนนี้ก็ถึงเวลาหาผู้ซื้อแล้ว

ของแบบนี้จะขายถูกๆ ไม่ได้เด็ดขาด

ต้องขายให้พวกคนที่รวยที่สุด กลัวตายที่สุด และกำลังจะตายในเร็ววันนี้

แสงแดดด้านนอกห้างสรรพสินค้าค่อนข้างแสบตา

หลินเจ๋อเดินข้ามไปยังร้านสตาร์บัคส์ตรงหัวมุมถนนฝั่งตรงข้าม พอผลักประตูเข้าไป ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็พัดปะทะใบหน้าทันที

เขาสั่งอเมริกาโนแก้วที่ถูกที่สุด แล้วหาที่นั่งตรงมุมริมหน้าต่าง

เขาเปิดกระเป๋าเป้ หยิบโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่ใช้งานมาสี่ปีออกมา

กดเปิดเครื่อง

นิ้วมือเคาะอยู่บนแป้นพิมพ์ ยังไม่ได้กดปุ่มค้นหาในทันที

ป้ายชีวิตสีทอง [อายุขัยสิบปี] ในห้วงความคิดยังคงนอนสงบนิ่งอยู่ในคลังระบบ

ของชิ้นนี้ถ้าเอาไปขายให้คนธรรมดา อย่างมากก็ได้เงินแค่หลักแสนหลักล้าน แถมยังจะนำเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็นมาให้อีก

ถ้าจะขาย ก็ต้องขายให้คนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด

พวกเขามีเงินใช้ไม่หมด แต่กลับซื้อเวลาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

คนแบบไหนที่ต้องการอายุขัยมากที่สุด?

มหาเศรษฐีเฒ่าที่ใกล้จะตาย

แล้วในเมืองเจียง มีมหาเศรษฐีเฒ่าใกล้ตายคนไหนบ้าง?

หลินเจ๋อพิมพ์คำค้นลงในช่องค้นหา: เมืองเจียง, ผู้มีอิทธิพลในวงการธุรกิจ, ป่วยวิกฤต, นอนโรงพยาบาล

หน้าจอปรากฏลิงก์ข่าวดังเด้งขึ้นมาพรึ่บพรั่บ

"ข่าวด่วนสะเทือนวงการ! มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงหัวใจวายกะทันหัน ถูกหามส่งโรงพยาบาล"

"ประธานเฉียนต๋ากรุ๊ปเดินทางกลับจากการรักษาตัวต่างประเทศ อาการยังไม่แน่ชัด"

ข้อมูลสับสนปนเปเกินไป

ข่าวส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องจับแพะชนแกะ สำหรับมหาเศรษฐีระดับแนวหน้าแล้ว สภาพร่างกายของพวกเขานับเป็นความลับทางการค้าระดับสูงสุด จะมาหาข้อมูลที่แม่นยำตามอินเทอร์เน็ตส่งเดชแบบนี้ได้ยังไง

หลินเจ๋อเปลี่ยนวิธีคิดใหม่

เวลาพวกคนรวยล้มป่วย ไม่มีทางไปยืนต่อคิวลงทะเบียนตรวจตามโรงพยาบาลรัฐทั่วไปแน่นอน

พวกเขามีทั้งทีมแพทย์เฉพาะทาง ทั้งยังพักรักษาตัวอยู่ในสถานพักฟื้นส่วนตัวระดับท็อป

ขอแค่เจาะจงไปยังสถานพักฟื้นระดับท็อปที่สุดของเมืองเจียง แล้วไปดักรอที่หน้าประตูเพื่อใช้ระบบส่องดูป้ายชีวิต ยังไงก็ดีกว่ามางมหาในอินเทอร์เน็ตอย่างไร้ทิศทางเป็นร้อยเท่า

พิมพ์ "เมืองเจียง" "สถานพักฟื้นส่วนตัวระดับท็อป"

กดเอนเทอร์

รายชื่ออันดับหนึ่งคือ สถานพักฟื้นส่วนตัวอ้าวคังแห่งเมืองเจียง

ในหน้าแนะนำระบุไว้ว่า: ครอบคลุมพื้นที่สามร้อยไร่ ด้านหลังอิงเขาอู๋ถง มีทีมแพทย์ชั้นนำระดับสากลประจำการ พร้อมบริการดูแลสุขภาพแบบตัวต่อตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เงื่อนไขการเข้าพัก: ต้องผ่านการตรวจหลักฐานทรัพย์สินสิบล้าน และต้องมีสมาชิกภายในรับรอง

"ตรวจหลักฐานทรัพย์สินสิบล้าน" หลินเจ๋อยกอเมริกาโน่รสขมขึ้นจิบหนึ่งอึก

สถานที่แบบนี้ ลำพังคนธรรมดาแค่ประตูใหญ่ก็ยังเข้าใกล้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ที่นี่แหละ ไม่ผิดแน่