ตอนที่ 4 ส่องความลับตระกูลใหญ่ ผู้ซื้อสุดเพอร์เฟกต์ติดเบ็ด!

หลังพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง หลินเจ๋อก็ดื่มกาแฟที่เหลือจนหมดในอึกเดียว

เขาออกจากบ้านแล้วเรียกรถผ่านแอป มุ่งหน้าตรงไปยังเขาอู๋ถงทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ถูกเรียกให้หยุดอยู่ตรงไหล่เขา

คนขับหันกลับมาด้วยสีหน้าเกรงใจและขอโทษขอโพยเล็กน้อย

"น้องชาย ข้างบนเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล รถป้ายทะเบียนแบบพวกเราเขาไม่ให้เข้า คุณคงต้องลงตรงนี้แล้วล่ะ"

หลินเจ๋อผลักประตูรถ แล้วก้าวเท้าลงบนถนนยางมะตอย

มองออกไปไม่ไกลคือประตูใหญ่ของสถานพักฟื้นอ้าวคัง

ประตูเหล็กดัดสีดำปิดสนิท สองฝั่งเป็นกำแพงสูงกว่าสามเมตร ด้านบนขึงด้วยรั้วลวดหนามไฟฟ้า

หน้าประตูมี รปภ. ในชุดสูทสีดำยืนอยู่สี่คน ทุกคนรูปร่างสูงยืนตัวตรง สวมหูฟัง ดูเป็นมืออาชีพยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่รถขนเงินของธนาคารเสียอีก

หลินเจ๋อยืนอยู่ห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร พลางมองไปยังกลุ่ม รปภ. เหล่านั้น

เหนือศีรษะของทั้งสี่คนมีตัวอักษรลอยเด่นอยู่

[อดีตทหารหน่วยรบพิเศษ]

[เงินเดือนสามหมื่น]

[ทาสผ่อนบ้าน]

[ชำนาญการต่อสู้]

หลินเจ๋อถอนสายตากลับมา ล้มเลิกความคิดที่จะบุกฝ่าหรือแอบเนียนเข้าไป

อีกฝ่ายเป็นถึงอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ ขืนใช้กำลัง มีหวังโดนจับกดลงไปขยี้กับพื้นแน่นอน

เขาเดินไปใต้ต้นไทรใหญ่ฝั่งตรงข้ามประตู จากตรงนี้มองเห็นรถทุกคันที่เข้าออกได้อย่างชัดเจน

รอ

นี่เป็นวิธีทึ่มๆ แต่ก็เป็นหนทางเดียวในตอนนี้

ป้ายชีวิตติดตัว [สุขุมยามวิกฤต] เริ่มทำงาน

หากเป็นเมื่อก่อน มานั่งยองๆ ริมถนนในบ่ายที่ร้อนอบอ้าวแบบนี้ ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็คงหงุดหงิดกระวนกระวายไปแล้ว

แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งยังมีความอดทนสูงอย่างน่าประหลาด

รถมาเยอบาคสีดำคันหนึ่งแล่นขึ้นมาจากตีนเขา แล้วค่อยๆ จอดเทียบหน้าประตูเหล็ก

กระจกรถเลื่อนลง คนขับยื่นบัตรสีดำใบหนึ่งออกมา

รปภ. รับไปแตะ ประตูเหล็กก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกทั้งสองฝั่ง

หลินเจ๋อจ้องมองกระจกตรงเบาะหลัง ฟิล์มมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรข้างใน

แต่เขามองเห็นป้ายชีวิต

ด้านหลังกระจกทึบบานนั้น มีตัวอักษรสีแดงสดลอยเด่นอยู่หลายบรรทัด

[มะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย]

[เจ็บปวดเจียนตาย]

[ทรัพย์สินแปดพันล้าน]

[นับถอยหลัง: 32 วัน]

หลินเจ๋อถึงกับหายใจสะดุด

ทรัพย์สินแปดพันล้าน แต่เหลือเวลาชีวิตอีกแค่สามสิบสองวัน

นี่คือผู้ซื้อชั้นเลิศอย่างแน่นอน

แต่เขาเข้าไม่ถึงตัวคนในรถเลยสักนิด รถมาเยอบาคไม่มีความคิดจะหยุดรอแม้แต่น้อย แล่นตรงเข้าไปข้างในทันที ประตูเหล็กเลื่อนปิดตามหลังเสียงดังสนั่น

ตลอดเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น มีรถแล่นเข้าไปอีกหลายคัน

เมอร์เซเดส-เบนซ์ จี-คลาส, โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม, พอร์เชอ พานาเมรา

คนในรถถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็เป็นผู้มีอิทธิพล

บ้างมารักษา บ้างก็มาเยี่ยมไข้

ป้ายชีวิตมีสารพัดรูปแบบ

[หมกมุ่นกามารมณ์เกินขนาด] [เบี้ยทิ้งของตระกูล] [ลูกนอกสมรส] [สามีภรรยาฉากหน้า]

หลินเจ๋อได้รับรู้ความลับที่คนธรรมดาไม่มีทางเข้าถึง สมองแล่นเร็วรี่ คอยคัดกรองเป้าหมายที่ใช้งานได้

เขารอจนกระทั่งถึงห้าโมงเย็น

ดวงอาทิตย์ใกล้ตกดิน ลมบนเขาพัดพาความเย็นยะเยือกมาวูบหนึ่ง

เฟอร์รารี่สีแดงคันหนึ่งแล่นตะบึงขึ้นมาจากตีนเขา ก่อนจะเบรกเสียงดังบาดแก้วหู จอดลงตรงหน้าประตูสถานพักฟื้น

ประตูรถเปิดออก หญิงสาวในชุดเชิ้ตผ้าไหมสีดำเข้าคู่กับกางเกงสแล็กสั่งตัด สวมรองเท้าส้นสูงก้าวลงมาจากรถ

เธอสาวเท้าอย่างรีบร้อน ไม่แม้แต่จะปิดประตู

รปภ. รีบกุลีกุจอเข้าไปต้อนรับทันที

"คุณหนูเสิ่น"

หญิงสาวไม่ได้สนใจอีกฝ่ายเลยสักนิด เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วกดโทรออก

หลินเจ๋อยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน แม้จะอยู่ห่างออกไปพอสมควร แต่สายตากลับจับจ้องอยู่เหนือศีรษะของหญิงสาวตาไม่กะพริบ

นี่คือแถบป้ายชีวิตที่ยาวและซับซ้อนที่สุดเท่าที่เขาเห็นมาตลอดทั้งบ่าย

[เสิ่นเนี่ยนเวย]

[ระดับหน้าตา: 95]

[หลานสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง]

[รองประธานบริหารกลุ่มบริษัท]

[วิตกกังวลขั้นรุนแรง]

[กตัญญูเป็นเลิศ]

[กำลังถูกคนในตระกูลบีบให้สละอำนาจ]

และเหนือป้ายชีวิตชุดนี้ ยังมีแท็กสีแดงแสบตากำลังกะพริบอยู่

[ญาติสนิทวิกฤต (สัญญาณชีพของคุณปู่เธอกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว โอกาสรอดชีวิตไม่ถึง 1%)]

เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว แถมยังเป็นเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

คนที่กุมทรัพย์สินหมื่นล้านไว้ในมือ เปี่ยมด้วยความกตัญญู และกำลังเผชิญแรงกดดันสองด้านจนถึงทางตัน ทั้งปู่ที่จวนเจียนจะสิ้นใจและคนในตระกูลที่คอยบีบคั้นแย่งชิงอำนาจ

ข้างรถเฟอร์รารี่ เสิ่นเนี่ยนเวยกำลังตะคอกใส่โทรศัพท์

"คำว่าพยายามเต็มที่แล้วหมายความว่ายังไง! ฉันเทเงินให้ทีมแพทย์พวกคุณปีละสองร้อยล้าน ตอนนี้กลับมาบอกฉันว่าพยายามเต็มที่แล้วเนี่ยนะ!"

ไม่รู้ปลายสายพูดอะไร เสิ่นเนี่ยนเวยเหวี่ยงโทรศัพท์ลงพื้นสุดแรงจนหน้าจอแตกละเอียดในพริบตา

เธอเอามือปิดหน้า ไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนจะทรุดตัวนั่งยองๆ อยู่ข้างรถเฟอร์รารี่

พวก รปภ. ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม

รปภ. คนหนึ่งรีบวิ่งเข้าไปเก็บโทรศัพท์ที่สายยังไม่ตัดขึ้นมาจากพื้น

"คุณหนูเสิ่น ผอ.เฉินบอกว่า... ท่านประธานไม่ไหวแล้วครับ ให้รีบเข้าไปดูใจเป็นครั้งสุดท้าย"

เสิ่นเนี่ยนเวยเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำเพราะอดหลับอดนอน

เธอคว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งซวนเซผ่านประตูเหล็กเข้าไป

จังหวะนี้แหละ

หลินเจ๋อไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาสาวเท้าข้ามถนน ตรงดิ่งไปยังประตูใหญ่ของสถานพักฟื้นทันที

"หยุดนะ!"

รปภ. คนที่เพิ่งเก็บโทรศัพท์รีบยื่นมือมาขวางหลินเจ๋อไว้ทันที

"ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล คนไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า"

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะมองเขา สายตามองผ่านประตูเหล็ก จ้องตรงไปยังแผ่นหลังของเสิ่นเนี่ยนเวย

"เสิ่นเนี่ยนเวย!"

เขาตะโกนเสียงดังขึ้น

เสิ่นเนี่ยนเวยชะงักฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับมา

ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่อาการป่วยของพ่อ ไม่มีแก่ใจจะสนใจเสียงตะโกนของคนแปลกหน้าเลยสักนิด

รปภ. เริ่มลนลาน รีบควักวิทยุสื่อสารออกมาเตรียมเรียกคน

"ลากตัวเขาออกไปเดี๋ยวนี้!" เสิ่นเนี่ยนเวยตวาดเสียงกร้าว

เธอไม่มีเวลามาฟังคนบ้าที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้พูดจาเพ้อเจ้อ

รปภ. สองคนปรี่เข้ามาล็อกแขนหลินเจ๋อไว้คนละข้างทันที

เรี่ยวแรงของอดีตทหารหน่วยรบพิเศษนั้นมหาศาล บีบจนกระดูกของหลินเจ๋อเจ็บร้าวไปหมด

แต่เขาไม่ได้ขัดขืน เพียงจับจ้องเสิ่นเนี่ยนเวยแล้วเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมา

"หมอทั้งโลกช่วยเขาไม่ได้ แต่ผมทำได้"

เสิ่นเนี่ยนเวยที่กำลังจะหันหลังกลับชะงักกึกทันที

คำพูดนี้ฟังดูไร้สาระสิ้นดี

แต่ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ มันกลับกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต

เธอสาวเท้าเดินกลับมา เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังถี่กระชั้น

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูเหล็ก เสิ่นเนี่ยนเวยก็กวาดสายตามองสำรวจหลินเจ๋อตั้งแต่หัวจรดเท้าผ่านลูกกรงที่สูงระดับครึ่งตัวคน

เสื้อเชิ้ตซักจนสีซีด กางเกงยีนแสนธรรมดา ดูยังไงก็เป็นแค่มนุษย์เงินเดือนที่เพิ่งตกงานชัดๆ

"คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน ถึงได้กล้าแล่นมาต้มตุ๋นถึงที่นี่!" เสิ่นเนี่ยนเวยพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

หลินเจ๋อยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ รปภ. ผลักไส พลางพูดรัวเร็ว

"คุณปู่ของคุณจะหมดลมหายใจเมื่อไหร่ก็ได้ แถมคุณยังโดนคนในตระกูลบีบคั้นแย่งชิงอำนาจ ถ้าคุณปู่ตายลงเมื่อไหร่ น้ำพักน้ำแรงทั้งชีวิตของท่านก็ต้องตกเป็นของคนอื่นไปฟรีๆ"

เสิ่นเนี่ยนเวยหันขวับมามองเขาทันที

คราวนี้ เธอถึงกับตกตะลึงเข้าจริงๆ

ข่าวเรื่องที่คุณปู่อาการโคม่า ทั่วทั้งเมืองเจียงเฉิงมีคนรู้ไม่เกินห้าคน

ยิ่งเรื่องคนในตระกูลบีบคั้นแย่งอำนาจ ก็ยิ่งเป็นความขัดแย้งที่เพิ่งระเบิดขึ้นในที่ประชุมบอร์ดบริหารเมื่อเช้านี้ ไม่มีทางที่จะรั่วไหลออกไปได้อย่างเด็ดขาด

ผู้ชายที่แต่งตัวซอมซ่อคนนี้ รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?

"ปล่อยเขา" เสิ่นเนี่ยนเวยสั่ง รปภ.

รปภ. ลังเลไปครู่หนึ่ง

"คุณหนูครับ คนคนนี้ไม่รู้ที่มาที่ไป..."

"ฉันบอกให้ปล่อยเขา!"

รปภ. ทั้งสองคนรีบปล่อยมือทันทีแล้วถอยไปด้านข้าง

เสิ่นเนี่ยนเวยเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเจ๋อ จ้องมองเขาผ่านประตูเหล็ก

"คุณเป็นใครกันแน่?"

หลินเจ๋อขยับหัวไหล่ที่ถูกบีบจนระบม

"คนที่ทำข้อตกลงกับคุณได้"

"คุณจะทำข้อตกลงอะไรได้?" เสิ่นเนี่ยนเวยซักต่อ

หลินเจ๋อมองป้ายชีวิตสีแดงที่กะพริบถี่รัวอยู่เหนือศีรษะของเธอ

[ญาติสนิทอาการโคม่า (นับถอยหลัง: 7 นาที)]

เวลาเหลือไม่มากแล้ว

เขายกมือชี้ไปยังตึกสีขาวตรงไหล่เขาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มไม้เขียวขจี

"ผมต่อชีวิตให้คุณปู่ของคุณได้อีกสิบปี"