ตอนที่ 5 คุณตัดสินใจไม่ได้! การค้านี้ให้ปู่คุณเป็นคนตัดสิน!

เสิ่นเนี่ยนเวยชะงักค้างไปสองวินาทีเต็ม

ก่อนจะยกมือขยี้ผมที่ยุ่งเหยิง แล้วแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

อายุขัยสิบปีงั้นเหรอ?

เมื่อกี้เธออุตส่าห์แอบหวังกับคนแปลกหน้าถังแตกคนนี้ ถึงขั้นคิดจริงจังว่าผู้ชายที่แม้แต่ประตูบ้านพักฟื้นยังเข้าไม่ได้ จะมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อะไรขึ้นมาได้

"ฉันคงบ้าไปแล้วจริง ๆ" เสิ่นเนี่ยนเวยถอยหลังไปครึ่งก้าว กวาดตามองหลินเจ๋อด้วยสายตาเย็นชา

เสื้อผ้าทั้งตัวของหมอนี่รวมกันยังไม่ถึงสองร้อยหยวนด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ใช่นักต้มตุ๋น ก็คงเป็นคนบ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช

"ไล่มันออกไป ถ้ายังตามตื๊ออีกก็โทรแจ้งตำรวจได้เลย"

เธอหันหลังเดินกลับไปที่รถเฟอร์รารี่ รู้สึกว่าแค่เหลือบมองหลินเจ๋ออีกแวบเดียวก็เสียเวลาเปล่า

หลินเจ๋อยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปยังป้ายสีแดงแสบตาบนหัวของเสิ่นเนี่ยนเวย

[คนใกล้ชิดขั้นวิกฤต (นับถอยหลัง: 5 นาที 14 วินาที)]

"เสิ่นเนี่ยนเวย" หลินเจ๋อเอ่ยเรียกชื่อเธอ

เสิ่นเนี่ยนเวยไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า เสียงส้นสูงกระทบพื้นยางมะตอยดังถี่กระชั้น

เธอเปิดประตูรถ เตรียมจะขับตรงเข้าไปในบ้านพักฟื้น

"คุณตัดสินใจแทนได้เหรอ?"

คำพูดประโยคนี้ดังก้องชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงัดของถนนบนเขา

เสิ่นเนี่ยนเวยชะงักไปทันที

หลินเจ๋อมองแผ่นหลังของเธอผ่านบานประตูรั้วเหล็ก

"ข้อเสนอนี้คุณอาจจะมองว่าไร้สาระ แต่มันไม่ได้แปลว่าคนที่นอนอยู่ข้างในจะคิดแบบนั้น เขาตะเกียกตะกายมาทั้งชีวิต สะสมทรัพย์สมบัติไว้มหาศาล แต่วันนี้กลับทำได้แค่นอนรอความตายอยู่ในห้องไอซียู คุณเชื่อไหมล่ะว่า ต่อให้ตอนนี้ผมบอกเขาว่า เอาอายุขัยสิบปีแลกกับหุ้นทั้งหมดในชื่อเขา เขาก็จะยอมเซ็นชื่อประทับลายนิ้วมือโดยไม่ลังเลเลยสักนิด?"

เสิ่นเนี่ยนเวยหันขวับกลับมา สีหน้าเย็นเยียบถึงขีดสุด

"นายต้องการอะไรกันแน่? แบล็กเมล? หรือมีคู่แข่งคนไหนส่งนายมาป่วนประสาทฉัน?"

"ผมแค่มาทำธุรกิจ" หลินเจ๋อยกข้อมือขึ้นมองหลังมือที่ว่างเปล่า "คุณเหลือเวลาไม่ถึงห้านาทีแล้ว แทนที่จะมายืนเถียงกับผมตรงนี้ สู้เข้าไปถามปู่ของคุณดูดีกว่า ว่าอยากจะเจอนักต้มตุ๋นอย่างผมสักครั้งไหม"

"ถ้าเขาตายไป เก้าอี้รองประธานของคุณยังจะนั่งได้มั่นคงอยู่อีกเหรอ?"

นิ้วมือของเสิ่นเนี่ยนเวยที่จับที่เปิดประตูรถเกร็งแน่นขึ้นทันที

โดนทุกดอก

ผู้ชายไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนนี้ ทุกคำพูดของเขาล้วนจี้ลงตรงจุดตายของเธอได้อย่างแม่นยำ

ในตอนนั้นเอง

โทรศัพท์ที่เธอเพิ่งทำตกจนหน้าจอแตกเมื่อครู่ก็ส่งเสียงสั่นสะเทือนดังแสบแก้วหู

หน้าจอแตกร้าวเป็นใยแมงมุม แต่ยังพอมองเห็นชื่อสายเรียกเข้า

ผู้อำนวยการเฉิน

มือของเสิ่นเนี่ยนเวยสั่นระริกขณะกดรับสาย

"คุณหนูเสิ่นครับ... สัญญาณชีพทุกอย่างของประธานลดต่ำกว่าขีดวิกฤตแล้วครับ" เสียงจากปลายสายของผู้อำนวยการเฉิน ผู้เชี่ยวชาญด้านหลอดเลือดหัวใจและสมองระดับท็อปของเมืองเจียงเฉิงแฝงความสิ้นหวังอย่างลึกซึ้ง "รบกวนคุณ... รีบขึ้นมาดูใจเป็นครั้งสุดท้ายเถอะครับ"

ตู๊ด—

สายถูกตัดไปแล้ว

เสิ่นเนี่ยนเวยยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ในหัวขาวโพลนไปหมด

หลินเจ๋อมองตัวเลขนับถอยหลังของป้ายชีวิตบนหัวเธอ เวลากระโดดมาอยู่ที่ 4 นาที 02 วินาทีแล้ว

เขาไม่ได้เอ่ยปากเร่งเร้าอีก ผลจากป้ายชีวิต [สุขุมยามคับขัน] ทำให้เวลานี้เขามีความอดทนสูงยิ่ง หัวใจยังคงเต้นนิ่งสงบไร้ระลอกคลื่น

ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบอย่างเด็ดขาด ทั้งในแง่ข้อมูลและสภาพจิตใจ

คนที่ต้องเป็นฝ่ายร้องขอไม่ใช่เขา

สิบวินาทีต่อมา

เสิ่นเนี่ยนเวยเงยหน้าขึ้นฉับพลัน นัยน์ตาแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดฝอย เธอสาวเท้าตรงไปยังประตูรั้วเหล็กแล้วตะโกนสั่งรปภ. "เปิดประตู!"

รปภ. ถึงกับอึ้งไป

"คุณหนูครับ คนนี้ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ถ้าให้เข้าไป..."

"ฉันสั่งให้เปิดประตู!" เสิ่นเนี่ยนเวยแผดเสียงสูงขึ้นอีกระดับ แฝงไปด้วยความบ้าคลั่งของคนที่พร้อมเดิมพันหมดหน้าตัก

ประตูเหล็กค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกทั้งสองด้าน

หลินเจ๋อก้าวผ่านประตูใหญ่เข้าไปอย่างสุขุมเยือกเย็น

เขาไม่แสดงท่าทีลำพองใจ ทั้งไม่กวาดสายตามองซ้ายขวา ความสงบนิ่งเกินคนธรรมดานี้ทำให้ตาชั่งในใจของเสิ่นเนี่ยนเวยเอียงเอนไปอีกหลายส่วน

"ขึ้นรถ" เสิ่นเนี่ยนเวยก้าวขึ้นไปนั่งประจำเบาะคนขับของเฟอร์รารี่

หลินเจ๋อเปิดประตูข้างคนขับแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง

เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่นจนแสบแก้วหู เฟอร์รารี่สีแดงพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรหลุดจากแล่ง มุ่งหน้าสู่อาคารอภิบาลพิเศษบนไหล่เขา

ถนนคดเคี้ยวขึ้นเขานั้นกว้างขวาง สองข้างทางเรียงรายด้วยไม้ประดับที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ตลอดเส้นทางมีกล้องวงจรปิดซ่อนอยู่ทุกระยะห้าสิบเมตร

บรรยากาศภายในรถตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

"คุณภาวนาอย่าให้ตัวเองกำลังปั่นหัวฉันเล่นจะดีกว่า" เสิ่นเนี่ยนเวยไม่ได้หันมองหลินเจ๋อ ความเร็วรถพุ่งทะลุหนึ่งร้อยยี่สิบไปแล้ว "ถ้าคุณทำให้ฉันไปดูใจคุณปู่เป็นครั้งสุดท้ายไม่ทัน ฉันรับรองว่าคุณจะไม่มีที่ยืนในเจียงเฉิงอีกต่อไป"

หลินเจ๋อเอนหลังพิงเบาะหนังแท้

"ตั้งใจขับรถไปเถอะ คุณเหลือเวลาอีกสามนาที"

เสียงเบรกดังบาดแก้วหูหน้าอาคารอภิบาลพิเศษ

รถยังไม่ทันจอดสนิท เสิ่นเนี่ยนเวยก็ผลักประตูพุ่งพรวดลงไปทันที

หลินเจ๋อก้าวตามไปติดๆ

ความหรูหราภายในอาคารชวนให้ตื่นตา ในอากาศไม่มีแม้แต่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ มีเพียงกลิ่นเครื่องหอมชั้นเลิศเจือจางลอยแตะจมูก

ประตูลิฟต์เฉพาะที่ตรงสู่ชั้นบนสุดเปิดออก

ตลอดทางเดินมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด

บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำหลายสิบนายยืนคุมเข้มตลอดสองฝั่งทางเดินจนแน่นขนัด แพทย์ผู้เชี่ยวชาญในชุดกาวน์สีขาวสิบกว่าคนกำลังจับกลุ่มกระซิบกระซาบหารือกัน สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

บริเวณด้านนอกประตูเก็บเสียงบานหนาของห้องผู้ป่วยพิเศษ มีชายหญิงวัยกลางคนแต่งกายภูมิฐานยืนอยู่ห้าหกคน

เมื่อเห็นเสิ่นเนี่ยนเวยก้าวพรวดพราดออกมาจากลิฟต์ ชายวัยกลางคนรูปร่างลงพุงในกลุ่มก็รีบปรี่เข้ามาหาทันที

เขาสวมสูทสั่งตัดสีกรมท่า ที่นิ้วสวมแหวนมรกตไว้หนึ่งวง

สายตาของหลินเจ๋อกวาดมองเหนือศีรษะของชายวัยกลางคน

[เสิ่นเย่าปัง][ลูกคนรองตระกูลเสิ่น][โลภหวังสมบัติ][ลิงโลดในใจ][ลอบขายทรัพย์สินกลุ่มบริษัท]

หลินเจ๋อกระจ่างแจ้งแก่ใจทันที

นี่คงเป็นคนในตระกูลที่กำลังบีบคั้นเพื่อยึดอำนาจสินะ

"เนี่ยนเวย ในที่สุดแกก็มา" เสิ่นเย่าปังปั้นสีหน้าโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำขึ้นมาทันที เขายื่นมือออกไปขวางเสิ่นเนี่ยนเวย "หมอบอกว่า ท่านผู้เฒ่าไม่ไหวแล้ว เมื่อกี้เข้าสู่ภาวะใกล้สิ้นใจแล้วนะ"

"หลบไป" เสิ่นเนี่ยนเวยไม่คิดจะสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ยื่นมือจะผลักเสิ่นเย่าปังออกไป

"เนี่ยนเวย!" เสิ่นเย่าปังขึ้นเสียงเข้ม บรรดาญาติ ๆ ด้านหลังเขาก็กรูเข้ามาล้อมไว้ทันที

"ตอนนี้ท่านผู้เฒ่ากระทบกระเทือนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ข้างในแทบจะถอดเครื่องช่วยหายใจอยู่แล้ว" เสิ่นเย่าปังเอ่ยเสียงดุดัน สายตามองข้ามเสิ่นเนี่ยนเวยไปหยุดอยู่ที่หลินเจ๋อด้านหลัง

เสิ่นเย่าปังขมวดคิ้วแน่น ชี้นิ้วใส่หน้าหลินเจ๋อ

"มันเป็นใคร?"

"ตระกูลเสิ่นกำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน แกพาไอ้เด็กไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไหนมาทำไม? บอดี้การ์ดไปไหนกันหมด! ตาบอดหรือไง ใครปล่อยให้มันขึ้นมา!"

บอดี้การ์ดชุดดำทั้งสองฝั่งปรี่เข้ามาทันที หมายจะคุมตัวหลินเจ๋อ

เสิ่นเนี่ยนเวยหันขวับมายืนขวางหน้าหลินเจ๋อไว้ทันควัน

"เขาเป็นคนที่ฉันพามา! ใครกล้าแตะต้องเขา?"

ทางเดินเงียบกริบลงทันตา สายตาของบรรดาญาติล้วนจับจ้องไปที่ชายหนุ่มในกางเกงยีนซีดคนนี้

เสิ่นเย่าปังแค่นหัวเราะด้วยความโมโห

"เนี่ยนเวย แกเสียใจจนเลอะเลือนไปแล้วหรือไง? ที่นี่มันที่ไหน! หน้าห้องผู้ป่วยพิเศษของคุณปู่แกนะ! คนชั้นต่ำพรรค์นี้มีสิทธิ์อะไรมายืนตรงนี้?"

หลินเจ๋อยืนนิ่ง มองดูญาติพวกนี้ที่เพื่อแย่งมรดกแล้ว แม้แต่ละครตบตาผิวเผินก็ยังขี้เกียจจะเล่น

"เหลืออีกหนึ่งนาที"

หลินเจ๋อพูดกับเสิ่นเนี่ยนเวยตรง ๆ