ตอนที่ 6 จิตใต้สำนึกระเบิดสัญญาเป็นตาย อายุขัยสิบปีเข้าบัญชี!

บรรยากาศบริเวณทางเดินตึงเครียดจนแทบจะระเบิด

"เหลืออีกหนึ่งนาที"

สิ้นเสียงหลินเจ๋อ เสิ่นเนี่ยนเวยก็ผลักเสิ่นเย่าปังที่ยืนขวางทางอยู่อย่างแรง

"อาสอง หลบไป!"

เสิ่นเย่าปังเซถอยไปครึ่งก้าว สีหน้าเขียวคล้ำพลางชี้หน้าเสิ่นเนี่ยนเวย

"เนี่ยนเวย แกจะก้าวร้าวก็ให้มันมีขอบเขตบ้าง! นี่มันห้องพักผู้ป่วยของคุณปู่แท้ ๆ ของแกนะ! ไอ้เด็กนี่มันเป็นตัวอะไร แกถึงปล่อยให้มันเข้าไปก่อเรื่อง?"

บรรดาญาติสายรองต่างพากันช่วยผสมโรง

"นั่นสิ นี่มันเวลาไหนแล้ว แกยังจะพาคนนอกเข้าไปสร้างความวุ่นวายอีกเหรอ?"

"ฉันว่าหล่อนตั้งใจทำให้ท่านผู้เฒ่าโมโหตาย จะได้รีบฮุบพินัยกรรมน่ะสิ"

เสิ่นเนี่ยนเวยขอบตาร้อนผ่าว ไม่อยากเสียเวลาพูดจาไร้สาระแม้แต่น้อย เธอหันไปมองบอดี้การ์ดส่วนตัวสองคนที่พามาด้วย

"กวาดพวกมันออกไปให้หมด! วันนี้ใครกล้าขวางฉัน พรุ่งนี้ก็ไสหัวไปให้พ้นเจียงเฉิงซะ!"

บอดี้การ์ดทั้งสองสบตากันแล้วก้าวขึ้นหน้าทันที คว้าคอเสื้อเสิ่นเย่าปังผลักอัดเข้ากับกำแพงอย่างแรง

"อวดดี! แกชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว!" เสิ่นเย่าปังโกรธจัดจนแผดเสียงด่า "รปภ. อยู่ไหน! ไล่พวกมันออกไปเดี๋ยวนี้!"

สถานการณ์พลันตกอยู่ในความชุลมุนวุ่นวาย

หลินเจ๋อไม่สนใจแรงผลักไสและเสียงด่าทอรอบข้าง สายตาของเขาจับจ้องไปยังป้ายชีวิตสีแดงสดหลังบานประตูนั้นไม่วางตา

[นับถอยหลัง: 42 วินาที]

เสิ่นเนี่ยนเวยผลักบานประตูหนาหนักของห้องพักผู้ป่วยเปิดออก หลินเจ๋อก้าวตามติดเข้าไปทันที พลางเอื้อมมือไปลงกลอนประตูดัง "กริ๊ก"

ภายในห้องพักผู้ป่วย

เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องมือแพทย์ดังระงมแสบแก้วหู

ผู้อำนวยการเฉินเหงื่อท่วมศีรษะ สองมือถือเครื่องกระตุกหัวใจ เตรียมจะกดลงบนร่างผอมโซของชายชราบนเตียง

ทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักกระแทกเข้ามา ผู้อำนวยการเฉินสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ พอหันไปเห็นว่าเป็นเสิ่นเนี่ยนเวยกับหลินเจ๋อ

"คุณหนูเสิ่น? คุณทำอะไรน่ะครับ? รีบออกไปเร็ว!" ผู้อำนวยการเฉินตะโกนอย่างร้อนรน "คนไข้กำลังอยู่ในขั้นตอนการกู้ชีพครั้งสุดท้ายอยู่นะครับ!"

เสิ่นเนี่ยนเวยก้าวพรวดเข้าไป คว้าข้อมือของผู้อำนวยการเฉินไว้แน่น

"ลุงเฉิน ไม่ต้องช็อตไฟฟ้าแล้วค่ะ ให้เขาลองดู"

ผู้อำนวยการเฉินมองตามสายตาของเสิ่นเนี่ยนเวยไปยังหลินเจ๋อด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"เขาเนี่ยนะ? หมอก็ไม่ใช่ด้วยซ้ำ! คุณหนูเสิ่น คุณจะเอาชีวิตคุณปู่มาล้อเล่นไม่ได้นะครับ!"

"แล้วคุณช่วยชีวิตเขาได้ไหมล่ะคะ!" เสิ่นเนี่ยนเวยขึ้นเสียง น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

ผู้อำนวยการเฉินชะงักไป เขามองคลื่นหัวใจบนหน้าจอที่ค่อย ๆ แผ่วลง ก่อนจะทิ้งมือลงอย่างหมดแรง

หลินเจ๋อเดินตรงไปข้างเตียงผู้ป่วย

ผู้เฒ่าเสิ่นบนเตียงสวมหน้ากากออกซิเจน แก้มตอบ ผิวพรรณซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทาหม่นไม่ต่างจากคนตาย

ป้ายชีวิตเหนือศีรษะยังคงกะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง

[ใกล้ตาย (นับถอยหลัง: 31 วินาที)]

หลินเจ๋อหันไปมองเสิ่นเนี่ยนเวย

"ผมจะเสนอราคาแล้วนะ"

เสิ่นเนี่ยนเวยกัดริมฝีปากแน่น จ้องมองคุณปู่บนเตียงเขม็ง

"ต้องการอะไรคะ? ขอแค่ฉันจ่ายไหว!"

"หนึ่งพันล้าน" หลินเจ๋อเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ

ทั่วทั้งห้องผู้ป่วยพลันเงียบกริบ แม้แต่เสียงสัญญาณเตือนของเครื่องมือแพทย์ก็คล้ายจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ

ผู้อำนวยการเฉินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

"หนึ่งพันล้านเหรอ? แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง! เวลาแบบนี้ยังกล้ามาขู่กรรโชกทรัพย์อีก ฉันจะแจ้งตำรวจจับแก!"

เสิ่นเนี่ยนเวยเองก็ชะงักไปเช่นกัน หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

เงินสดหนึ่งพันล้าน นี่มันตัวเลขระดับดาราศาสตร์ชัดๆ

มองไปทั่วทั้งเจียงเฉิง ตระกูลที่สามารถควักเงินสดหนึ่งพันล้านออกมาได้ภายในหนึ่งชั่วโมงมีไม่เกินนิ้วมือข้างเดียว

"นี่คุณปล้นกันเหรอคะ!" เสิ่นเนี่ยนเวยโพล่งออกมา

"นี่คือราคาที่สมเหตุสมผลแล้ว" หลินเจ๋อไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่มเติม

[นับถอยหลัง: 18 วินาที]

สองมือของเสิ่นเนี่ยนเวยกำชายเสื้อแน่นจนเล็บแทบจิกฝังเข้าไปในเนื้อ

"ตกลง! หนึ่งพันล้าน! ฉันรับปากคุณ!" เสิ่นเนี่ยนเวยเงยหน้าขึ้นทันควัน "คุณรีบช่วยเขาเดี๋ยวนี้เลย!"

หลินเจ๋อส่ายหน้า

"ผมบอกแล้วไง การค้านี้คุณตัดสินใจแทนไม่ได้"

เสิ่นเนี่ยนเวยเริ่มร้อนรน "ทำไมฉันจะตัดสินใจไม่ได้คะ?"

"จะซื้อชีวิตเขา ก็ต้องให้เขาเป็นคนตกลงเอง" หลินเจ๋อเดินอ้อมผู้อำนวยการเฉินที่ยืนอึ้งอยู่ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย

"ระบบ ตอนนี้เป้าหมายพูดไม่ได้ จะถือว่าทำสัญญาด้วยความสมัครใจได้ไหม?"

หลินเจ๋อรีบถามในใจ

[เป้าหมายอยู่ในภาวะใกล้ตาย สามารถสื่อเจตจำนงการแลกเปลี่ยนผ่านการสัมผัสทางกายได้ ขอเพียงจิตใต้สำนึกของเป้าหมายเกิดความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้าและยินยอมทำการค้า สัญญาก็จะมีผลสมบูรณ์]

หลินเจ๋อยื่นมือออกไป กุมข้อมือที่ผอมแห้งและเย็นเฉียบของผู้เฒ่าเสิ่นไว้แน่น

เขาก้มตัวลง จรดริมฝีปากแนบชิดข้างหูชายชรา

"ตาแก่เสิ่น ตอนนี้คุณกำลังจะตาย"

"เสิ่นเย่าปังกำลังรอเก็บศพคุณอยู่หน้าประตู เขาพาคนมากลุ่มหนึ่ง เตรียมจะเขี่ยหลานสาวคุณออกจากบอร์ดบริหารพรุ่งนี้"

"หยาดเหงื่อแรงกายที่คุณทุ่มเทสร้างมาทั้งชีวิต กำลังจะถูกหนอนบ่อนไส้พวกนี้ผลาญจนไม่เหลือซากในไม่ช้า"

ผู้อำนวยการเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ร้อนรนจนแทบเต้นผาง

"คุณทำบ้าอะไรเนี่ย! เวลาขนาดนี้แล้วยังจะไปกระตุ้นคนไข้อีก! รีบไล่เขาออกไปเร็วเข้า!"

หลินเจ๋อไม่สนใจผู้อำนวยการเฉิน ยังคงพูดกับชายชราต่อไป

"ผมมีอายุขัยสิบปี"

"หนึ่งพันล้าน แลกกับการฟื้นคืนชีพกลับมากวาดล้างคนทรยศในตระกูล"

"ถ้าคุณยอมรับข้อตกลงนี้ แค่ตอบตกลงในใจ หรือไม่ก็ขยับนิ้วสักนิด"

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด

เสิ่นเนี่ยนเวยถึงกับกลั้นหายใจ

สองวินาทีผ่านไป ชายชราบนเตียงผู้ป่วยยังคงไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง

หลินเจ๋อจ้องป้ายชีวิตนั้นตาไม่กะพริบ

[นับถอยหลัง: 5 วินาที]

[นับถอยหลัง: 4 วินาที]

ทันใดนั้น เสียง "ตี๊ด——" ลากยาวก็แผดดังขึ้น

เส้นคลื่นไฟฟ้าหัวใจบนจอมอนิเตอร์ข้างเตียงกลายเป็นเส้นตรงสีแดงราบเรียบสนิท

ผู้อำนวยการเฉินหน้าซีดเผือด เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

"สายไปแล้ว... หัวใจหยุดเต้นแล้ว"

สองขาของเสิ่นเนี่ยนเวยอ่อนยวบ ทรุดลงคุกเข่าหน้าเตียงผู้ป่วยทันทีพลางยกมือปิดหน้าร้องไห้โฮ

"คุณปู่!"

วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบอิเล็กทรอนิกส์อันคมชัดก็ดังก้องขึ้นในหัวของหลินเจ๋อ

[ตรวจพบเป้าหมายมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดปะทุขึ้นอย่างรุนแรง!]

[จิตใต้สำนึกของเป้าหมายยืนยันกฎการแลกเปลี่ยน!]

[สัญญาโดยสมัครใจสัมฤทธิผล!]

แววตาของหลินเจ๋อพลันเปล่งประกายวาบ เขารีบสั่งการในใจทันควัน

"มอบอายุขัยสิบปี!"

[กำลังหักไอเทมจากคลังเสมือนของโฮสต์: อายุขัยสิบปี]

[กำลังส่งมอบให้เป้าหมาย...]

ลำแสงสีทองสายหนึ่งที่คนธรรมดามองไม่เห็น ไหลทะลักผ่านข้อมือที่หลินเจ๋อกุมแน่น เข้าสู่ร่างกายของผู้เฒ่าเสิ่นอย่างบ้าคลั่ง

หลินเจ๋อมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ป้ายสีแดงสด [ขั้นวิกฤต] เหนือศีรษะของตาแก่ บิดเบี้ยวและกะพริบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแตกสลายไปในพริบตา

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือป้ายสีเขียวที่เปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ

[สุขภาพดี (สภาวะชราภาพ)]

[นับถอยหลังอายุขัย: 3650 วัน]

"ปัง!"

ประตูห้องผู้ป่วยที่ลงกลอนไว้ถูกกระแทกเปิดอย่างแรง เสิ่นเย่าปังพาญาติไม่กี่คนพร้อมเหล่าบอดี้การ์ดกรูเข้ามาด้านใน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาก็ได้ยินเสียงสัญญาณยาวที่บ่งบอกถึงความตาย พร้อมกับเห็นเสิ่นเนี่ยนเวยคุกเข่าร้องไห้ปานใจจะขาดอยู่บนพื้น

แววตาของเสิ่นเย่าปังฉายประกายยินดีอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าโศกเศร้าเจียนขาดใจในพริบตา

"พ่อ!"

เขาถลาเข้าไปเกาะปลายเตียง แผดเสียงร้องไห้คร่ำครวญเสียงดังลั่น

"ทำไมพ่อถึงจากไปกะทันหันแบบนี้ล่ะครับ! ไม่ได้ทิ้งคำสั่งเสียไว้สักคำ! ทิ้งกิจการใหญ่โตขนาดนี้ไว้ วันข้างหน้าตระกูลเสิ่นของพวกเราจะทำยังไงล่ะครับ!"

ญาติอีกสองสามคนพลอยปาดน้ำตาตามไปด้วย

"แบบนี้ไม่ได้นะ กรุ๊ปจะขาดผู้นำไม่ได้แม้แต่วันเดียว วันนี้ต้องมีคำตอบที่ชัดเจน!"

"เนี่ยนเวย หมอกำมะลอที่คนนอกอย่างเธอพามาทำให้ท่านผู้เฒ่าตาย เธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด!"

เสิ่นเย่าปังชี้ไปที่หลินเจ๋อ พลางตวาดใส่รปภ. เสียงเข้ม

"ยังยืนบื้ออะไรอยู่? จับไอ้เด็กนี่มัดส่งโรงพักเดี๋ยวนี้! แล้วรีบแจ้งฝ่ายกฎหมายของกรุ๊ปให้มาที่นี่ อายัดทุกอย่าง..."

คำพูดยังไม่ทันขาดคำ

เส้นตรงบนหน้าจอมอนิเตอร์พลันกระตุกขึ้นมาหนึ่งครั้ง

ติ๊ด

แผ่วเบายิ่งนัก แต่ชัดเจนไร้ข้อกังขา

จากนั้น

ติ๊ด——ติ๊ด——ติ๊ด——