ตอนที่ 7 จากคนต้มตุ๋นสู่เทพเจ้าตัวจริง! มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก้มหัวจ่ายเงินอย่างนอบน้อม!

ทันทีที่เส้นกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง เสียงร้องไห้โฮแบบเสแสร้งของทุกคนในห้องพักผู้ป่วยก็พลันเงียบกริบลงทันที

ผู้เฒ่าเสิ่นที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าที่เคยซีดเผือดไร้ชีวิตชีวาเริ่มกลับมามีเลือดฝาดอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด แผงอกที่ยุบแฟบเริ่มกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรุนแรง

จากนั้นมืออันแห้งเหี่ยวข้างหนึ่งก็พลันยกขึ้น แล้วกระชากหน้ากากออกซิเจนบนใบหน้าออกในคราวเดียว

"ฟู่..."

ผู้เฒ่าเสิ่นพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด ก่อนจะลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

เขาหันศีรษะไปจ้องเขม็งยังเสิ่นเย่าปังที่ยืนทำหน้าเหมือนเห็นผีอยู่ตรงปลายเตียง

"แกจะอายัดอะไรนะ"

เสียงของชายชราแหบพร่า ทว่าพอเข้าหูคนกลุ่มนั้นกลับดังกึกก้องยิ่งกว่าฟ้าผ่าเสียอีก

ทั่วทั้งห้องพักผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบงันอย่างถึงที่สุด

สองขาของเสิ่นเย่าปังพลันอ่อนยวบ ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นเสียงดัง "ตุ้บ"

ผู้อำนวยการเฉินขยี้ตาตัวเอง พลางหลุดสบถคำหยาบออกมาตรง ๆ

"เชี่ย... ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์เหรอวะ?!"

เสิ่นเนี่ยนเวยเงยหน้าขึ้นมองคุณปู่ที่ลุกขึ้นมานั่งตาค้าง ทั้งที่คราบน้ำตายังเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า

หลินเจ๋อปล่อยมือที่จับผู้เฒ่าเอาไว้ แล้วถอยหลังสองก้าวไปยืนพิงตู้เก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์ด้านข้าง

"ทำไม ฉันยังไม่ทันหมดลมหายใจ แกก็รอไม่ไหวรีบอายัดทรัพย์สินของกรุ๊ปแล้วงั้นเหรอ" ผู้เฒ่าเสิ่นตวาดเสียงดังกึกก้องเปี่ยมพลังปอด เสียงนั้นดังเสียจนคนรอบข้างหูอื้อไปหมด

เสิ่นเย่าปังตาเหลือกค้าง ทรุดก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งแปะอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

"พ่อ... พ่อ! พ่อยัง ยังไม่ตายเหรอครับ เมื่อกี้พ่อเพิ่งจะ..."

ผู้เฒ่าเสิ่นยกเท้าถีบโครงเตียงไปทีหนึ่ง

"ไอ้ชาติชั่ว! แช่งให้ฉันรีบตายไว ๆ ใช่ไหมล่ะ"

ญาติสายรองสองสามคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พากันถอยกรูดด้วยความตกใจ คนที่ขวัญอ่อนเซไปชนเสาน้ำเกลือล้มคว่ำเสียงดัง "โครม" สนั่นหวั่นไหว ทำลายบรรยากาศเงียบงันชวนอึดอัดลงทันควัน

เสิ่นเนี่ยนเวยโผเข้าไปข้างเตียง สองมือจับแขนของผู้เฒ่าไว้แน่น น้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย

"คุณปู่คะ!"

"ร้องทำไม ปู่ยังไม่ตายสักหน่อย" ผู้เฒ่าตบหลังมือหลานสาวเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนลงมาก

ผู้อำนวยการเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยืนอึ้งงันไปอย่างสิ้นเชิง เขามองดูกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นทรงพลัง สลับกับมองเครื่องกระตุกหัวใจในมือตัวเอง รู้สึกเหมือนความรู้ทางการแพทย์ตลอดทั้งชีวิตพังทลายลงมาจนหมดสิ้น

เขารวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้

"ท่านประธานครับ น...นี่มันขัดกับหลักการแพทย์สิ้นดี เมื่อกี้หัวใจของท่านหยุดเต้นไปแล้ว อวัยวะภายในก็ล้มเหลวขั้นรุนแรง ผมต้องรีบจัดตรวจเอ็มอาร์ไอทั้งตัวแล้วเจาะเลือดตรวจให้ท่านเดี๋ยวนี้..."

ผู้เฒ่าเสิ่นหันมองผู้อำนวยการเฉินด้วยสายตาเย็นเยียบ

"ตรวจห่าอะไรล่ะ"

ผู้อำนวยการเฉินถึงกับสะอึกจนพูดไม่ออก

ชายชราไม่แม้แต่จะมองหมอพวกนี้ด้วยซ้ำ เขาหันไปมองกลุ่มบอดี้การ์ดหน้าประตูที่ยังคงยืนตะลึงงัน

"ยืนบื้ออะไรกันอยู่! โยนเสิ่นเย่าปังออกไปให้ฉัน! ให้มันกลับไปสำนึกผิดอยู่แต่ในห้อง ถ้าไม่มีคำสั่งของฉัน แล้วมันกล้าก้าวเท้าออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะหักขาของมันทิ้งซะ!"

บอดี้การ์ดชุดดำสองคนได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบปรี่เข้ามาหิ้วปีกเสิ่นเย่าปังที่อ่อนปวกเปียกราวกับดินโคลนแล้วลากออกไปทันที

"พ่อ! พ่อครับผมผิดไปแล้ว! เมื่อกี้ผมตกใจจนลนลานเลยพูดเพ้อเจ้อไปครับพ่อ!" เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของเสิ่นเย่าปังดังก้องไปตามทางเดิน ก่อนจะค่อย ๆ แว่วไกลออกไป

บรรดาญาติที่เหลือต่างหน้าซีดเผือด ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

"พวกแกก็ไสหัวไป" ผู้เฒ่าชี้ไปทางประตู

บรรดาญาติพากันแย่งวิ่งกรูออกไปทางประตู เผ่นหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่ายตื่นตูม

ในห้องพักผู้ป่วยยังคงมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอยู่อีกสิบกว่าคน

ผู้เฒ่าโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ

"เหล่าเฉิน พากลุ่มคนของนายออกไปซะ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ถ้าใครกล้าแพร่งพรายออกไปข้างนอกแม้แต่ครึ่งคำ ฉันเสิ่นฉางซานจะทำให้ครอบครัวมันไม่มีที่ยืนในเจียงเฉิงอีกต่อไป"

ผู้อำนวยการเฉินปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก รีบพยักหน้ารับรัว ๆ

"เข้าใจแล้วครับ ผมเข้าใจทั้งหมดแล้ว ท่านผู้เฒ่าเสิ่นพักผ่อนให้สบายนะครับ"

เขาโบกมือพากลุ่มเสื้อกาวน์สีขาวถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนไปก็ไม่ลืมดึงประตูด้านหน้าที่ชำรุดปิดให้เรียบร้อย

เมื่อเสียงฝีเท้านอกทางเดินค่อย ๆ จางหายไป ห้องพักผู้ป่วยจึงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เหลือเพียงผู้เฒ่าเสิ่น เสิ่นเนี่ยนเวย และหลินเจ๋อที่ยังคงยืนพิงตู้เก็บอุปกรณ์อยู่ด้านข้าง

ตอนนี้เองเสิ่นเนี่ยนเวยถึงเพิ่งได้สติ เธอหันขวับไปมองหลินเจ๋อ

สายตาที่เธอมองหลินเจ๋อในยามนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไร้แววเหยียดหยามคนต้มตุ๋นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว หากแต่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและยำเกรงอย่างถึงที่สุด

สิบนาทีก่อน เธอคิดว่าเขาเป็นเพียงคนบ้าคนหนึ่ง

ทว่าสิบนาทีให้หลัง ปู่ของเธอกลับนั่งอยู่ตรงหน้าในสภาพมีชีวิตชีวา เรี่ยวแรงในการพูดจายังเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเมื่อสองปีก่อนเสียอีก

นี่ตกลงว่าเป็นคนหรือเทพกันแน่?

ผู้เฒ่าเสิ่นเปิดผ้าห่มออก เท้าเหยียบลงบนพื้นแล้วลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคงจริง ๆ

เสิ่นเนี่ยนเวยตกใจแทบแย่ รีบยื่นมือเข้าไปประคอง

"คุณปู่คะ คุณปู่เพิ่งฟื้น รีบนอนพักก่อนค่ะ!"

"ไม่เป็นไร ปู่รู้สึกว่าตอนนี้ทั่วทั้งตัวมีแต่เรี่ยวแรง" ผู้เฒ่าปัดมือหลานสาวออก สายตามองข้ามเตียงคนไข้ไปหยุดอยู่ที่หลินเจ๋อโดยตรง

เขาโลดแล่นในแวดวงธุรกิจมาหลายสิบปี ผ่านคลื่นลมมรสุมมานับไม่ถ้วน แต่คนหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ตรงหน้านี้ กลับทำให้เขามองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

หลินเจ๋อสวมเสื้อผ้าแผงลอยราคาไม่ถึงร้อยหยวน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ามหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงอย่างเขา ทั่วทั้งร่างกลับแผ่ความสงบนิ่งที่ผิดธรรมดาออกมา

ความสงบนิ่งแบบนั้นไม่มีทางเสแสร้งได้ มันคือความมั่นใจเต็มเปี่ยมที่เกิดจากการควบคุมทุกสิ่งได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ป้ายชีวิต [นิ่งสงบยามวิกฤต] กำลังทำงานอยู่ในร่างของหลินเจ๋อ ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจเขายังคงสม่ำเสมอและมั่นคง

ผู้เฒ่าสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะค้อมศีรษะให้หลินเจ๋อเล็กน้อย

"น้องชาย เมื่อครู่ตอนเดินเฉียดประตูนรกไปรอบหนึ่ง ฉันได้ยินคนพูดข้างหูว่าจะเอาหนึ่งพันล้านแลกกับการขายอายุขัยสิบปีให้ฉัน ใช่เธอสินะ?"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ

"ผมเองครับ"

ชายชรากวาดตามองหลินเจ๋ออย่างพินิจพิเคราะห์

"พูดตามตรง ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีเทวดา ฉันเชื่อวิทยาศาสตร์ เชื่อเงินในมือ แต่เรื่องในวันนี้ มันอธิบายด้วยเหตุผลไม่ได้จริง ๆ"

เขากำหมัดที่กลับมาเปี่ยมด้วยพละกำลังแน่น

"ร่างกายฉัน ฉันรู้ดีที่สุด สิบนาทีก่อนแค่หายใจยังลำบาก แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าตัวเองยังอยู่ต่อไปได้อีกสักแปดปีสิบปี"

ชายชราชี้ไปที่หลินเจ๋อ แล้วหันไปมองเสิ่นเนี่ยนเวยที่อยู่ข้าง ๆ

"หนึ่งพันล้าน ฉันจ่าย"

น้ำเสียงนั้นกล่าวออกมาอย่างเด็ดขาดหนักแน่น

ขนาดชีวิตยังแทบรักษาไว้ไม่ได้ แล้วจะเก็บเงินมากมายขนาดนั้นไว้ทำไม

เงินหนึ่งพันล้านนี้ไม่เพียงซื้อชีวิตของเขาไว้ได้ แต่ยังช่วยปกป้องกลุ่มบริษัทที่เขาสร้างมากับมือ ไม่ให้พวกเสิ่นเย่าปังผลาญจนหมดสิ้นอีกด้วย

คุ้มค่าเกินไปแล้ว!

เสิ่นเนี่ยนเวยที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับใจเต้นระรัว

เงินสดหนึ่งพันล้าน แม้จะกระทบสภาพคล่องของกลุ่มบริษัทไปไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของคุณปู่แล้ว เรื่องแค่นี้ก็ไม่คุ้มค่าที่จะเอามาคิดเลยสักนิด

หลินเจ๋อดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงตามสบาย

"เดี๋ยวผมบอกเลขบัญชีให้ เงินเข้าบัญชีเมื่อไหร่ ผมถึงจะไป"

ผู้เฒ่าหันไปมองหลานสาว

"เนี่ยนเวย โอนเงิน"

เสิ่นเนี่ยนเวยสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์สำรองอีกเครื่องออกมาจากกระเป๋า

หน้าจอยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เธอต่อสายไปยังหมายเลขหนึ่ง

"ฮัลโหล ผู้จัดการจาง ฉันเสิ่นเนี่ยนเวยค่ะ"

ปลายสายมีเสียงผู้ชายตอบกลับมาอย่างนอบน้อม "คุณหนูเสิ่น มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?"

"ช่วยโอนเงินจากบัญชีเฉพาะส่วนตัวของฉันให้หน่อย ยอดเงินหนึ่งพันล้าน จัดการเดี๋ยวนี้เลย" เสิ่นเนี่ยนเวยพูดด้วยน้ำเสียงรวดเร็ว

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที

"คุณหนูเสิ่นครับ การโยกย้ายเงินทุนถึงหนึ่งพันล้านถือเป็นยอดที่สูงมาก จำเป็นต้องผ่านช่องทางการอนุมัติพิเศษ แล้วยังต้องรายงานหน่วยงานกำกับดูแลด้วย นี่มัน..."

"ฉันไม่สนเรื่องขั้นตอน" เสิ่นเนี่ยนเวยตัดบท "ให้เวลาสิบนาที ถ้าทำไม่ได้ ฉันจะถอนเงินทั้งหมดที่ตระกูลเสิ่นฝากไว้กับธนาคารของคุณออกให้หมด"

คำพูดนี้ทรงอานุภาพมหาศาล

"ได้ครับ ผมจะรีบจัดการให้ด้วยตัวเองทันที! รบกวนแจ้งเลขบัญชีและชื่อบัญชีปลายทางด้วยครับ"