ตอนที่ 8 ตระกูลเสิ่นคิดใช้หมื่นล้านผูกมัด ปฏิเสธทันที!

เสิ่นเนี่ยนเวยหันไปมองหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อบอกตัวเลขชุดหนึ่งพร้อมชื่อของตัวเอง

เสิ่นเนี่ยนเวยพูดทวนให้ปลายสายฟัง

จากนั้นสายก็ถูกตัดไป

ตลอดสิบนาทีหลังจากนั้น ภายในห้องพักผู้ป่วยไม่มีใครพูดอะไรเลย

เสิ่นฉางซานนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ พลางขยับข้อมือและลำคอ สัมผัสได้ถึงเรี่ยวแรงในร่างกายที่ไม่ได้รู้สึกมานาน

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินเจ๋อเป็นระยะ

ชายหนุ่มคนนี้สงบนิ่งเกินไป

ไม่กี่นาทีต่อมา

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของหลินเจ๋อก็สั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง

เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเปิดหน้าจอ

มีข้อความสั้นเด้งขึ้นมา

[ธนาคารกงซาง] บัตรลงท้ายด้วย 7421 ของคุณ วันที่ 18 เวลา 17:42 น. ได้รับเงินโอนเข้า 1,000,000,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือในบัญชี 1,000,050,135.20 หยวน

เลขศูนย์เรียงเป็นพรืดยาวเหยียดแทบจะกินพื้นที่ไปครึ่งหน้าจอ

เมื่อรวมกับเศษเงินห้าหมื่นที่มีอยู่เดิม ตัวเลขนี้ช่างบาดตาเหลือเกิน

หากเป็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แล้วหลินเจ๋อเห็นเงินเข้าบัญชีหนึ่งพันล้านแบบนี้ คงตื่นเต้นจนมือไม้สั่น หรือไม่ก็คิดว่าเป็นข้อความจากพวกต้มตุ๋นไปแล้ว

แต่ตอนนี้ ป้ายชีวิตติดตัว [นิ่งสงบยามวิกฤต] ได้ล็อกอารมณ์ของเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา

หัวใจไม่เต้นเร็วขึ้น สมองแจ่มใสเป็นพิเศษ

เขากดล็อกหน้าจอ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง

"ได้รับแล้วครับ" หลินเจ๋อดันเก้าอี้ออกพลางลุกขึ้นยืน "การซื้อขายเสร็จสิ้น ไม่มีอะไรติดค้างกัน"

พูดจบ เขาก็ไม่รอช้า หมุนตัวเดินออกไปทันที

"น้องชาย เดี๋ยวก่อน" เสิ่นฉางซานเอ่ยรั้ง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยพลัง

หลินเจ๋อหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองเขา

เสิ่นฉางซานตลบผ้าห่มออก เท้าเปล่าก้าวแตะลงบนพื้น

เสิ่นเนี่ยนเวยตั้งท่าจะเข้าไปประคองตามสัญชาตญาณ แต่เขายกมือขึ้นห้ามไว้

ชายชราผู้โลดแล่นในแวดวงธุรกิจมานานหลายสิบปีก้าวเดินทีละก้าวมาหยุดตรงหน้าหลินเจ๋อ

"คุณหลิน บุญคุณใหญ่หลวงมิต้องเอ่ยคำขอบคุณ" เสิ่นฉางซานเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานทันที "เงินหนึ่งพันล้านนี้แลกกับอายุขัยสิบปี การค้าครั้งนี้ คิดยังไงผมก็ได้เปรียบเต็มๆ"

เขาหันไปมองหลานสาว

"เนี่ยนเวย เตรียมเอกสารโอนหุ้นฉบับหนึ่ง โอนหุ้นกลุ่มบริษัทห้าเปอร์เซ็นต์ในชื่อของฉันไปไว้ในชื่อของคุณหลิน"

เสิ่นเนี่ยนเวยสูดหายใจลึกด้วยความตกใจ

ห้าเปอร์เซ็นต์!

มูลค่าตลาดรวมของเสิ่นซื่อกรุ๊ปสูงเกินกว่าสองแสนล้าน

หุ้นห้าเปอร์เซ็นต์ นั่นคือทรัพย์สินเน้นๆ กว่าหมื่นล้าน!

แถมในแต่ละปียังได้เงินปันผลมหาศาลอีกด้วย

คุณปู่ของเธอทุ่มสุดตัวขนาดนี้เลยเหรอ!

หลินเจ๋อมองเสิ่นฉางซาน สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เงินสดหนึ่งพันล้านนับว่ามหาศาล แต่สำหรับอาณาจักรธุรกิจอันยิ่งใหญ่ หุ้นต่างหากคือหัวใจสำคัญ

การที่เสิ่นฉางซานยอมยกหุ้นมูลค่าหมื่นล้านให้ฟรีๆ มีจุดประสงค์อะไร เขารู้อยู่แก่ใจดี

ก็แค่ต้องการใช้หุ้นห้าเปอร์เซ็นต์นี้ ผูกมัดเขาไว้บนรถศึกของตระกูลเสิ่นอย่างสมบูรณ์

หลินเจ๋อส่ายหน้า

"ไม่ต้องหรอกครับ"

เสิ่นฉางซานชะงักไปครู่หนึ่ง

"คุณหลินคิดว่าน้อยไปหรือครับ? ถ้าไม่พอใจ แปดเปอร์เซ็นต์ก็ได้ ถ้ามากกว่านี้ทางคณะกรรมการจะมีปัญหา ผมต้องใช้เวลาจัดการสักหน่อย"

เสิ่นเนี่ยนเวยที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

แปดเปอร์เซ็นต์! คุณปู่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?

"ไม่ได้น้อยไปครับ" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ ไร้ความหวั่นไหวใดๆ ต่อหุ้นมูลค่านับหมื่นล้าน "ผมบอกไปแล้ว ว่าเราทำข้อตกลงซื้อขายกัน"

"ผมขายอายุขัยสิบปี คุณจ่ายเงินสดหนึ่งพันล้าน ราคาผมเป็นคนตั้ง คุณตกลงและจ่ายเงินแล้ว การซื้อขายก็ถือว่าสิ้นสุดลง"

หลินเจ๋อสบตาเสิ่นฉางซาน

"ผมไม่ถือหุ้น ไม่เลือกข้าง ไม่เป็นที่ปรึกษา"

"ยื่นหมูยื่นแมว"

ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัดลงอีกครั้ง

เสิ่นฉางซานจ้องมองหลินเจ๋อ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาพบเจอคนโลภมานับไม่ถ้วน มีทั้งคนที่ยอมตัดญาติขาดมิตรเพื่อเงินไม่กี่ล้าน และคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเงินไม่กี่สิบล้าน

แต่ชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ กลับปฏิเสธสิ่งล่อใจระดับหมื่นล้านอย่างไม่ไยดี

ไม่ใช่การแสร้งปฏิเสธเพื่อเรียกร้องเพิ่ม แต่คือไม่สนใจจริง ๆ

ท่าทีของผู้สูงส่งที่ไร้กิเลสความโลภ ซ้ำยังครอบครองพลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทำให้เสิ่นฉางซานผู้เจนโลกและผ่านศึกเหนือเสือใต้มานับไม่ถ้วน รู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมาจับใจ

"เป็นผมที่เสียมารยาทเอง" เสิ่นฉางซานถอยหลังไปครึ่งก้าว วางตัวนอบน้อมลงอย่างยิ่ง "ในเมื่อคุณหลินมีหลักการของตัวเอง ผมก็จะไม่บีบบังคับเด็ดขาด"

เขาหันไปมองเสิ่นเนี่ยนเวยแล้วออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

"เนี่ยนเวย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณหลินคือแขกผู้ทรงเกียรติที่สุดของตระกูลเสิ่นเรา เห็นเขาเหมือนเห็นฉัน! ได้ยินไหม?"

เสิ่นเนี่ยนเวยพยักหน้ารับทันที "ได้ยินแล้วค่ะ"

หลินเจ๋อคร้านจะใส่ใจคำพูดตามมารยาทพวกนี้

เขาเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยแล้วเดินออกไป

ทางเดินด้านนอกว่างเปล่าไร้ผู้คน พวกของเสิ่นเย่าปังถูกบอดี้การ์ดไล่ออกไปหมดนานแล้ว ไม่เหลือแม้แต่เงา

เสิ่นเนี่ยนเวยสาวเท้าตามมาติด ๆ

"คุณหลินคะ ฉันเดินไปส่งค่ะ"

ทั้งสองเดินตามกันมาจนถึงหน้าลิฟต์

ประตูลิฟต์เปิดออก หลินเจ๋อก้าวเข้าไปข้างใน

เสิ่นเนี่ยนเวยก้าวตามเข้ามาแล้วกดปุ่มชั้นหนึ่ง

เธอหยิบบัตรโลหะสีดำขลับออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้หลินเจ๋อด้วยสองมือ

"คุณหลินคะ นี่เป็นนามบัตรส่วนตัวของฉัน มีเบอร์ตรงของฉันอยู่ ในเจียงเฉิง ถ้าคุณมีปัญหาอะไร หรือต้องการให้จัดการเรื่องไหน โทรหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะคะ เรียกใช้ได้ทุกเมื่อค่ะ"

หลินเจ๋อไม่ได้รับไว้

สายตาเขาหยุดอยู่ที่บัตรเพียงครึ่งวินาที ก่อนจะเบนกลับไปมองหน้าจอแสดงชั้นของลิฟต์

"ผมบอกแล้ว การซื้อขายจบก็ถือว่าเคลียร์กัน" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ ไร้ความรู้สึกใดๆ "ผมไม่ถือหุ้น ไม่เลือกข้าง"

มือของเสิ่นเนี่ยนเวยชะงักค้างอยู่กลางอากาศ จะดึงกลับก็ไม่ได้ จะยื่นต่อก็ไม่เชิง

ที่ผ่านมาในเจียงเฉิง มีเถ้าแก่ใหญ่มากมายยอมทำทุกวิถีทาง วิ่งเต้นหาเส้นสายสารพัด เพียงเพื่อให้ได้นามบัตรสีดำใบนี้

แต่ตอนนี้ เธอยื่นให้ด้วยสองมือ อีกฝ่ายกลับไม่คิดจะแตะต้องด้วยซ้ำ

ลิฟต์เลื่อนลงมาถึงชั้นหนึ่ง

ทันทีที่ประตูเปิดออก หลินเจ๋อก็ก้าวออกไป เสิ่นเนี่ยนเวยรีบเดินตามไปติดๆ

"คุณหลินคะ บนเขาอู๋ถงไม่มีรถเรียกผ่านแอปนะคะ เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปส่งคุณข้างล่างค่ะ"

"ไม่ต้อง" หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาสาวเท้าตรงไปยังประตูใหญ่ของสถานพักฟื้นทันที

เสิ่นเนี่ยนเวยยืนนิ่งอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังในเสื้อเชิ้ตลายสก็อตราคาถูกตัวนั้น

รอจนกระทั่งหลินเจ๋อลับสายตาไป เธอถึงได้หมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นบน

คืนนี้กลุ่มบริษัทตระกูลเสิ่นคงเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่เป็นแน่ เธอต้องทำตามคำสั่งของคุณปู่ ไปสะสางเรื่องยุ่งเหยิงที่เสิ่นเย่าปังก่อไว้

หลินเจ๋อเดินพ้นประตูใหญ่ของสถานพักฟื้นออกมา

รปภ. หน้าประตูทั้งสี่นายที่เป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษยืนตัวตรงแน่ว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

พวกเขาเห็นกับตาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นเป็นฝ่ายเชิญชายหนุ่มเข้าไป ซ้ำยังเดินตามมาส่งด้วยความเคารพนบนอบถึงเพียงนี้ แล้วใครจะกล้าเข้าไปขวาง

หลินเจ๋อเดินเลียบไปตามถนนคดเคี้ยวเลาะไหล่เขาลงมาได้สักระยะ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แตะเปิดข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร ICBC

เลขศูนย์ยาวเป็นพรืด เงินสดเต็ม ๆ หนึ่งพันล้าน

สำหรับใครก็ตาม จำนวนเงินมหาศาลที่ต่างชั้นกันขนาดนี้ มากพอจะทำให้เลือดสูบฉีดจนสมองชา

แต่ในเวลานี้ หลินเจ๋อกลับมีสติแจ่มชัดเป็นพิเศษ

เมื่อมีเงินก้อนนี้ บวกกับระบบซื้อขายป้ายชีวิต กฎเกณฑ์ทุกอย่างบนโลกใบนี้จะถูกเขียนขึ้นใหม่เพื่อเขา

ด้านบนของหน้าจอโทรศัพท์มีสายเรียกเข้าเด้งขึ้นมา ชื่อที่บันทึกไว้คือ: ป้าหลิวเจ้าของห้องเช่า

หลินเจ๋อกดปุ่มรับสาย

"หลินเจ๋อ! แกจะโอนค่าเช่าห้องมากี่โมงฮะ?" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าหลิวจากปลายสายแทบจะทำเอาแก้วหูแตก

"ในวีแชตก็บอกชัดเจนแล้ว วันนี้ถ้ายังไม่จ่าย พรุ่งนี้ฉันจะไปเปลี่ยนแม่กุญแจ! แกอย่ามาทำเป็นแกล้งตายนะ!"

หลินเจ๋อยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย

"ผมไม่เช่าแล้ว"