ตอนที่ 9 โลกกลมทางแคบ แค่มาพักโรงแรมยังเจอแฟนเก่า

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนที่เสียงแหลมสูงจะแผดดังขึ้นกว่าเดิม

"ไม่เช่าแล้วเหรอ? ไม่เช่าก็ช่าง แต่มัดจำฉันไม่คืนให้แม้แต่สตางค์เดียว! แล้วค่าน้ำค่าไฟที่ค้างไว้ ฉันจะหักจากมัดจำให้หมด ถ้าไม่พอยังต้องจ่ายชดเชยมาอีก! อย่าคิดว่าจะสะบัดตูดหนีไปได้ง่าย ๆ นะ!"

ป้าหลิวมีห้องพักเก่าซอมซ่อในเจียงเฉิงอยู่หลายห้อง คอยจ้องขูดรีดคนหนุ่มสาวต่างถิ่นที่เข้ามาสู้ชีวิตโดยเฉพาะ

นางสืบจนรู้แน่ชัดแล้วว่าวันนี้เจ้าหนุ่มหลินเจ๋อเพิ่งถูกบริษัทเลย์ออฟ เงินในกระเป๋าแห้งกรอบยิ่งกว่าหน้าตา

ตอนนี้แม้แต่ค่าเช่ายังไม่มีปัญญาจ่าย จะเอาอะไรมาเบ่งใส่นาง

"เงินมัดจำผมไม่เอาแล้ว" หลินเจ๋อตอบกลับไปสั้น ๆ ประโยคเดียว

ป้าหลิวคิดไม่ถึงว่าหลินเจ๋อจะเด็ดขาดขนาดนี้

เรื่องนี้ผิดไปจากแผนของนางอย่างสิ้นเชิง จึงรีบหาเรื่องใหม่มาเล่นงานทันที

"แกอย่ามาไม้นี้! ห้องนั้นแกทำเละเทะไปหมด ผนังห้องก็โดนแกทำจนดำปี๋! แล้วก็เศษขยะที่แกซื้อมา สารพัดตู้เย็นเก่าเครื่องซักผ้าเก่านั่น ขนออกไปให้หมด! อย่ามาเกะกะที่ของฉัน!"

จ้างบริษัทขนย้ายอย่างน้อยก็ต้องเสียเงินหลายร้อยหยวน หลินเจ๋อไม่มีทางควักเงินก้อนนี้ออกมาได้แน่

ป้าหลิวตั้งใจแน่วแน่ว่าจะใช้ข้ออ้างนี้ถลกหนังหลินเจ๋อออกมาอีกสักชั้น

"ของข้างในยกให้หมด พรุ่งนี้ค่อยไปเปลี่ยนแม่กุญแจแล้วกัน" หลินเจ๋อไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา กดตัดสายทิ้งทันที

จากนั้นเขาก็กดบล็อกเบอร์ของป้าหลิวทิ้งทันที

ข้าวของพวกนั้นรวมกันแล้วอย่างมากก็มีมูลค่าแค่สองพันหยวน

ในเมื่อมีเงินพันล้านอยู่ในมือ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องกลับไปทนดูสีหน้าดูถูกของนาง และไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้แม้แต่วินาทีเดียว

เขาเปิดแอปเรียกรถออนไลน์ ปักหมุดปลายทางไปที่โรงแรมจวินเยว่แห่งเจียงเฉิง

แถบเขาอู๋ถงค่อนข้างห่างไกล หลินเจ๋อจึงกดเพิ่มทิปไปหนึ่งร้อยหยวนทันที

ไม่ถึงหนึ่งนาที รถพรีเมียมคันหนึ่งก็กดรับงาน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นมาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่ของโรงแรมจวินเยว่

ที่นี่คือโรงแรมระดับห้าดาวชั้นนำของเจียงเฉิง

พนักงานต้อนรับในชุดเครื่องแบบเนี้ยบกริบเดินเข้ามาเปิดประตูให้

หลินเจ๋อก้าวลงจากรถ สะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊กใบเก่าที่ใช้มาสี่ปี แล้วเดินตรงเข้าไปยังล็อบบี้

การตกแต่งภายในหรูหราโอ่อ่า ส่องประกายสีทองอร่ามตา ผู้คนที่เดินเข้าออกล้วนสวมสูทผูกไทหรือไม่ก็ประดับประดาด้วยเครื่องเพชรแพรวพราว

หลินเจ๋อที่สวมเสื้อผ้าสีซีดจางจากการซักเดินอยู่ด้านใน จึงตกเป็นเป้าสายตาประหลาดใจของผู้คนไม่น้อย

เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ

"เปิดห้องเพรสซิเดนเชียลสูทให้ผมห้องหนึ่งครับ" หลินเจ๋อยื่นบัตรประชาชนให้

พนักงานต้อนรับสาวหลังเคาน์เตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองการแต่งกายของหลินเจ๋อรอบหนึ่ง ก่อนจะรีบดึงความเป็นมืออาชีพกลับมาแล้วเคาะแป้นพิมพ์เพื่อค้นหาข้อมูล

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ตอนนี้ห้องเพรสซิเดนเชียลสูทยังมีห้องว่างอยู่ค่ะ ราคาคืนละแปดหมื่นแปดพันหยวน ไม่ทราบว่าคุณต้องการจองกี่คืนคะ?"

พนักงานสาวจงใจเน้นเสียงตรงตัวเลขราคาเป็นพิเศษ

นี่เป็นส่วนหนึ่งของการอบรม เพื่อใช้ปฏิเสธพวกที่เข้าผิดที่ผิดทาง หรือคิดจะมาล้อเล่นกับทางโรงแรมอย่างสุภาพ

"จองไว้ก่อนหนึ่งเดือนครับ" หลินเจ๋อไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย

ปลายนิ้วที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ของพนักงานสาวชะงักกึก เธอเงยหน้ามองหลินเจ๋อ พลางนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

"คุณผู้ชายคะ ถ้าหนึ่งเดือน ยอดรวมจะอยู่ที่สองล้านหกแสนสี่หมื่นหยวนค่ะ ทางเราจำเป็นต้องให้คุณชำระเต็มจำนวนล่วงหน้า หรือไม่ก็รูดกันวงเงินไว้ตามจำนวนค่ะ"

"จ่ายเต็มจำนวนครับ" หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดคิวอาร์โค้ดสำหรับจ่ายเงิน

พนักงานสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบเครื่องสแกนขึ้นมา

"ติ๊ด—"

เสียงแจ้งเตือนการชำระเงินสำเร็จดังขึ้นอย่างชัดเจนหน้าเคาน์เตอร์อันเงียบสงบ

เครื่องรูดบัตรพิมพ์สลิปรายการชำระเงินยาวเหยียดออกมาทันที

ท่าทีของพนักงานต้อนรับสาวเปลี่ยนไปในพริบตา เธอเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ สองมือประคองคีย์การ์ดยื่นให้พร้อมค้อมตัวลงเก้าสิบองศา

"คุณหลินคะ นี่คือคีย์การ์ดห้องพักค่ะ พ่อบ้านส่วนตัวกำลังมารับเพื่อนำทาง หากต้องการอะไรเพิ่มเติมภายในโรงแรม สามารถเรียกใช้พวกเราได้ตลอดเวลาเลยนะคะ"

หลินเจ๋อรับคีย์การ์ดมาแล้วหันหลังเดินตรงไปทางลิฟต์

แว่วเสียงหัวเราะดังมาจากโซนพักผ่อนของล็อบบี้

"สเต๊กเนื้อรสชาติแย่ชะมัด คราวหน้าพวกเราเปลี่ยนร้านเถอะ" เสียงผู้ชายคนหนึ่งลอยเข้าหู

หลินเจ๋อชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมอง

จ้าวข่ายกำลังโอบไหล่ซูเสวี่ยเดินออกมาจากลิฟต์เฉพาะของภัตตาคารหมุน

นาฬิกาหรูบนข้อมือจ้าวข่ายส่องประกายวับวาว ในมือซูเสวี่ยถือกระเป๋า LV รุ่นเริ่มต้นแบบที่เฉินอวี่ไม่มีปัญญาซื้อ สีหน้าของเธอเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขที่ได้เสพสุขอยู่บนกองเงินกองทอง

เมื่อซูเสวี่ยเงยหน้าขึ้น สายตาก็สบเข้ากับหลินเจ๋อพอดี

รอยยิ้มของเธอพลันเหือดหายไปทันที คิ้วขมวดมุ่นโดยไม่คิดจะซ่อนความรังเกียจไว้แม้แต่น้อย

"หลินเจ๋อ? นายจะตามหลอกหลอนไปถึงไหนกัน!" ซูเสวี่ยสวมส้นสูงเดินตรงเข้ามาขวางหน้าหลินเจ๋อไว้

จ้าวข่ายเดินตามมาติดๆ เขากวาดตามองหลินเจ๋อตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะลั่นออกมา

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ขยะที่เพิ่งโดนเลย์ออฟนี่เอง ทำไม แอบสะกดรอยตามพวกเรามาถึงนี่เลยเหรอ?" จ้าวข่ายจงใจพูดเสียงดังจนลูกค้าหลายคนในล็อบบี้หันมามอง

ซูเสวี่ยรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างยิ่ง เธอจงใจถอยออกมาเพื่อเว้นระยะห่างจากหลินเจ๋อ

"หลินเจ๋อ ตอนกลางวันฉันพูดทางโทรศัพท์ไม่ชัดเจนพอหรือไง? พวกเราจบกันแล้ว!"

"สภาพนายตอนนี้ไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายค่าโรงแรมนอนราคาถูกด้วยซ้ำ ยังกล้าแล่นมาดักเจอฉันที่โรงแรมจวินเยว่อีกเหรอ? นายไม่อาย แต่ฉันอายแทนจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!"

หลินเจ๋อยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

เขามองป้ายชีวิตเหนือศีรษะของคนทั้งสอง

บนหัวของซูเสวี่ยยังคงเป็นป้ายเดิมที่คุ้นตา

แต่ป้ายชีวิต [กับระเบิดที่ซ่อนอยู่ในบริษัทครอบครัว] บนหัวของจ้าวข่ายกลับเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น

ป้ายชีวิตกะพริบถี่รัว ตัวอักษรสีดำเดิมค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงแสบตา พร้อมกับมีข้อความบรรทัดเล็กๆ ปรากฏขึ้นต่อท้าย

[นับถอยหลังการระเบิด: 5 นาที (สายป่านทางการเงินของตลาดวัสดุก่อสร้างเจียงเฉิงขาดสะบั้นโดยสิ้นเชิง ธนาคารเตรียมอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลจ้าว)]

หลินเจ๋อละสายตาจากป้ายชีวิต มองสบเข้ากับใบหน้าอันหยิ่งผยองของจ้าวข่าย

"ห้านาที" หลินเจ๋อเอ่ยเปรยขึ้นมาลอยๆ

จ้าวข่ายชะงักไป "ห้านาทีอะไรวะ? ไอ้ขยะนี่แกพล่ามบ้าอะไรอยู่?"

"อีกห้านาที บัตรธนาคารทุกใบที่เป็นชื่อคุณจะถูกอายัด" หลินเจ๋อสบตากับจ้าวข่ายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ทางที่ดีคุณรีบไปจ่ายค่าอาหารมื้อเมื่อกี้ที่เคาน์เตอร์เสียแต่ตอนนี้จะดีกว่า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพอไม่มีเงินจ่าย รปภ. จะโยนพวกคุณออกไป"

จ้าวข่ายหัวเราะร่าจนตัวงอ ชี้หน้าหลินเจ๋อ

"กูว่ามึงคงโดนไล่ออกจนประสาทหลอนไปแล้วมั้ง? อายัดบัตรกูเนี่ยนะ? มึงรู้หรือเปล่าว่าบริษัทพ่อกูมีธุรกิจใหญ่โตแค่ไหนในเจียงเฉิง?"

"อย่าว่าแต่ห้านาทีเลย ต่อให้อีกห้าสิบปี กูกินโต๊ะจีนแมนจูฮั่นที่นี่ทุกวันก็ไม่มีวันจนโว้ย!"

ซูเสวี่ยยิ่งกลอกตาใส่ สีหน้าฉายแววรังเกียจเดียดฉันท์อย่างปิดไม่มิด

"หลินเจ๋อ นายทำตัวลึกลับเล่นละครปัญญาอ่อนแบบนี้มันสนุกมากหรือไง? จ้าวข่ายเป็นถึงคุณชายผู้มีหน้ามีตาในวงการวัสดุก่อสร้างของเจียงเฉิงนะ"

"นอกจากขู่ฟ่อๆ ไร้สาระแบบนี้แล้วนายทำอะไรเป็นอีกบ้าง? รีบไสหัวไปซะ อย่ามาทำให้พวกเราหมดอารมณ์อยู่ตรงนี้"

"คุณหลินครับ ลิฟต์ส่วนตัวของคุณพร้อมแล้วครับ" ผู้จัดการล็อบบี้ของโรงแรมสาวเท้าเร็วเข้ามา ค้อมตัวลงอย่างนอบน้อมอยู่เยื้องด้านหลังหลินเจ๋อ

จ้าวข่ายเหลือบมองผู้จัดการล็อบบี้

"ผู้จัดการ ไอ้ขอทานนี่เข้ามาก่อกวนแขกในล็อบบี้โรงแรมพวกคุณ ทำไมพวกคุณยังไม่รีบไล่มันออกไปอีก?"

สีหน้าของผู้จัดการล็อบบี้พลันเคร่งขรึมลง เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อยืนบังหลินเจ๋อเอาไว้

"ท่านผู้มีเกียรติครับ กรุณาให้เกียรติกันด้วยครับ คุณหลินคือแขกคนสำคัญระดับสูงสุดที่เช่าห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตระยะยาวของโรงแรมเรา หากคุณยังพูดจาลบหลู่คุณหลินอีก ผมคงต้องให้รปภ. เชิญพวกคุณออกไปแล้วครับ"

สิ้นเสียงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวข่ายพลันแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า

ส่วนซูเสวี่ยยิ่งสมองขาวโพลน ยืนอึ้งตาค้างอยู่ตรงนั้น

ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีต? เช่าระยะยาว?

นั่นมันห้องสวีตระดับท็อปที่ราคาคืนละแปดหมื่นกว่าหยวนเชียวนะ!

ไอ้คนจนกรอบอย่างหลินเจ๋อที่แม้แต่ค่าเช่าห้องไม่กี่พันยังไม่มีปัญญาจ่าย จะไปมีปัญญาพักห้องแบบนั้นได้ยังไง?

"ผู้จัดการคะ คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า?" เสียงของซูเสวี่ยแหลมสูงจนเพี้ยน "วันนี้เขาเพิ่งโดนเลย์ออฟ เงินในบัญชียังมีไม่ถึงห้าพันด้วยซ้ำนะคะ!"

"คุณหลินเพิ่งชำระค่าห้องพักเต็มจำนวนสำหรับหนึ่งเดือนไปครับ" ผู้จัดการล็อบบี้พูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง "ผมขอเตือนอีกครั้ง กรุณาอย่ารบกวนแขกคนสำคัญของเราครับ"

ใบหน้าของจ้าวข่ายเขียวคล้ำ รู้สึกเหมือนสายตาของแขกโดยรอบกำลังจับจ้องจนใบหน้าของเขาแสบร้อนไปหมด

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของจ้าวข่ายก็สั่นระรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เสียงเรียกเข้าเฉพาะตัวบ่งบอกว่าเป็นพ่อของเขาที่โทรเข้ามา

หลินเจ๋อเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังในล็อบบี้โรงแรม

เวลาพอดิบพอดี ครบห้านาทีเป๊ะ