ตอนที่ 10 อายัดทรัพย์! คุณชายถังแตกไม่มีปัญญาจ่ายแม้แต่ค่าข้าว!

จ้าวข่ายกดรับสายด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีสุดขีด

"ฮัลโหลพ่อ ผมกำลังพาสาวมากินข้าวที่จวินเยวี่ยอยู่เลย พ่อโทรมาตอนนี้..."

"กินห่าอะไร!"

ปลายสายตวาดลั่นกลับมาอย่างบ้าคลั่ง

เสียงนั้นดังเสียจนซูเสวี่ยที่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าวยังได้ยินชัดเจน

"ธนาคารสั่งอายัดบัญชีบริษัทของบ้านเราหมดแล้ว! ซัพพลายเออร์เจ้าใหญ่หลายเจ้าก็พากันยกพวกมาปิดประตูหน้าบริษัทอยู่เนี่ย! สายป่านการเงินขาดสะบั้นแล้ว!"

ในหัวของจ้าวข่ายส่งเสียงวิ้งขึ้นมาทันที สีหน้าหยิ่งผยองแข็งค้างไปในพริบตา

"พ่อ... พ่อล้อเล่นใช่ไหม? เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย..."

"ล้อเล่นกับแม่แกสิ!" น้ำเสียงของพ่อจ้าวแฝงความสิ้นหวังและเดือดดาล "รีบเช็กบัตรที่มีชื่อแกดูว่ายังใช้ได้ไหม! ถ้ายังใช้ได้รีบโอนเงินออกมา แล้วหาที่กบดานสักสองสามวัน อย่ากลับบ้านเด็ดขาด!"

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงทุบประตูดังแสบแก้วหูก็ดังแทรกเข้ามาในสาย จากนั้นสายก็ถูกตัดไป เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณสายไม่ว่าง

จ้าวข่ายยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ ทั้งร่างแข็งทื่อราวกับท่อนไม้อยู่ตรงนั้น

ซูเสวี่ยสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงขยับเข้าไปจับแขนเขาไว้

"ที่รัก เป็นอะไรไปคะ? คุณลุงพูดว่าอะไรเหรอ?"

จ้าวข่ายสะบัดมือซูเสวี่ยทิ้งอย่างแรง ก่อนจะลนลานกดเปิดแอปธนาคารในมือถือ

เข้าสู่ระบบ

สแกนลายนิ้วมือ

กลางหน้าจอปรากฏกล่องข้อความแจ้งเตือนสีแดงเด้งขึ้นมา: [บัญชีภายใต้ชื่อของท่านอยู่ในสถานะผิดปกติ ถูกอายัดตามคำสั่งศาล ไม่สามารถใช้งานได้ชั่วคราว]

สองขาของจ้าวข่ายอ่อนยวบ แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

เขาสลับออกจากแอปอย่างตื่นตระหนกแล้วกดเปิดวีแชตกับอาลีเพย์ แต่ทั้งหมดล้วนขึ้นเป็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดง

แม้แต่สตางค์แดงเดียวก็ถอนออกมาไม่ได้

หลินเจ๋อยืนอยู่ไม่ไกล ป้ายชีวิต [ระเบิดเวลาบริษัทครอบครัว] บนหัวของจ้าวข่ายหายไปแล้ว และแตกแขนงกลายเป็น [หนี้สินล้นพ้นตัว] กับ [ว่าที่จอมเบี้ยวหนี้] แทน

ผู้จัดการล็อบบี้สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้จึงเดินเข้ามา

เขามองจ้าวข่ายแวบหนึ่ง แล้วมองหลินเจ๋ออีกแวบ ในใจก็ประเมินสถานการณ์ได้ทันที

"คุณผู้ชายครับ" ผู้จัดการล็อบบี้ยิ้มตามมารยาท แต่น้ำเสียงกลับแฝงความเด็ดขาด "ในเมื่อพวกคุณทานอาหารเสร็จแล้ว รบกวนตามผมไปเช็กบิลที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าด้วยครับ ทั้งหมดเป็นเงินสองหมื่นแปดพันหยวน"

จ้าวข่ายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก

เมื่อก่อนเงินสองหมื่นแปดเป็นแค่ค่าชายามบ่ายมื้อเดียวของเขาเท่านั้น

แต่ตอนนี้ แม้แต่สองร้อยเขาก็ยังควักไม่ออก

"ผม... วันนี้ผมรีบออกจากบ้าน เลยไม่ได้พกบัตรที่ใช้ประจำมา" จ้าวข่ายฝืนแถเอาตัวรอด สายตาล่อกแล่ก ไม่กล้าสบตาหลินเจ๋อแม้แต่น้อย

"ไม่เป็นไรครับ ทางเรารองรับการจ่ายผ่านมือถือ ทั้งวีแชตและอาลีเพย์ได้หมดครับ" ผู้จัดการล็อบบี้ไม่ยอมผ่อนปรนให้แม้แต่นิดเดียว

"มือถือผมไม่มีเน็ต! เดี๋ยวค่อยจ่ายไม่ได้หรือไง!" จ้าวข่ายขึ้นเสียง พยายามใช้อารมณ์กลบเกลื่อนความร้อนรน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนแถวนั้นเดินเข้ามาล้อมไว้ มือแตะอยู่ที่วิทยุสื่อสารตรงเอว

ซูเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองสภาพน่าสมเพชของจ้าวข่ายแล้วใจหล่นวูบ

เสียงตะโกนจากปลายสายเมื่อครู่เธอได้ยินชัดเต็มสองหู

ตระกูลจ้าวล้มละลายแล้ว จ้าวข่ายไม่มีเงินเหลือแล้ว

สีหน้าของเธอย่ำแย่ลงถึงขีดสุดทันที

"จ้าวข่าย เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกไม่ใช่เหรอว่าต่อให้กินโต๊ะจีนฮ่องเต้ทุกวันก็ไม่มีวันจนน่ะ?" ผู้จัดการล็อบบี้ยังไม่ทันได้พูดอะไร ซูเสวี่ยก็ชิงพูดขัดขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

จ้าวข่ายหันขวับไปจ้องซูเสวี่ยตาเขม็งทันที

"มึงหุบปากไปเลย! ถ้าไม่ใช่เพราะมึงเซ้าซี้จะมากินที่ร้านอาหารหมุนบ้าบอนี่ กูจะต้องมาขายหน้าแบบนี้ไหม!"

ซูเสวี่ยเองก็ของขึ้นเหมือนกัน

"นายมาขึ้นเสียงใส่ฉันทำไม! ไม่มีเงินแล้วยังจะมาทำทรงเสี่ย แค่สองหมื่นแปดยังไม่มีปัญญาจ่าย จะให้ฉันมาพลอยขายหน้าไปกับนายด้วยรึไง!"

ทั้งคู่เปิดฉากทะเลาะกันกลางล็อบบี้โรงแรมอย่างไม่ไว้หน้าใคร

บรรดาแขกโดยรอบต่างพากันชี้นิ้วมองพลางซุบซิบนินทา

หลินเจ๋อมองดูละครลิงฉากนี้แล้วรู้สึกน่าขันสิ้นดี

เมื่อสิบนาทีก่อน สองคนนี้ยังวางก้ามเยาะเย้ยว่าเขาไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายค่าเช่าห้อง

มาตอนนี้ คนหนึ่งหมดตัว ส่วนอีกคนก็พลิกลิ้นเปลี่ยนสีได้ในพริบตา

"คุณหลินครับ บัตเลอร์ส่วนตัวของคุณมาถึงแล้ว เชิญทางนี้ครับ"

ผู้จัดการล็อบบี้หันกลับมา ท่าทีที่มีต่อหลินเจ๋อพลันเปลี่ยนเป็นนอบน้อมถึงขีดสุด

บัตเลอร์ชาวต่างชาติในชุดทักซิโด้ก้าวเข้ามา มือที่สวมถุงมือสีขาวผายออกเพื่อเชื้อเชิญอย่างสุภาพ

หลินเจ๋อพยักหน้า คร้านจะเหลือบมองชายหญิงคู่นั้นอีกแม้แต่แวบเดียว เขาสาวเท้าตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวของห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตทันที

ซูเสวี่ยเห็นหลินเจ๋อกำลังจะไป ในหัวก็พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตของจวินเยวี่ยคืนละแปดหมื่นกว่า เดือนหนึ่งก็สองล้านกว่าแล้ว!

หลินเจ๋อรวยแล้ว! เขาต้องรวยเละเทะแล้วแน่ๆ!

"หลินเจ๋อ!"

ซูเสวี่ยที่สวมส้นสูงรีบผลักจ้าวข่ายที่ขวางอยู่ออก แล้ววิ่งถลาตรงเข้าไปหมายจะคว้าแขนของหลินเจ๋อ

"หลินเจ๋อ เธอรอก่อนสิ!"

หลินเจ๋อชะงักฝีเท้า ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างครึ่งก้าว

ซูเสวี่ยคว้าพลาดจนเกือบจะล้มคะมำลงกับพื้น

"อย่ามาแตะตัวผม" หลินเจ๋อปัดแขนเสื้อ

ซูเสวี่ยทรงตัวยืนตรง ขอบตาก็พลันแดงรื้นขึ้นมาทันที เธอเค้นน้ำตาออกมาสองสามหยด แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าท่าทางน้อยอกน้อยใจอย่างที่สุด

"หลินเจ๋อ ฟังฉันอธิบายก่อนนะ เมื่อกี้จ้าวข่ายบีบให้ฉันทำทั้งนั้น! เขาเอาเรื่องสัญญากับบริษัทพ่อเขามาขู่ฉัน ฉันถึงได้แกล้งพูดกับเธอแบบนั้นไง"

ซูเสวี่ยดัดเสียงออดอ้อน ทำท่าทางน่าสงสารจับใจ

"ตลอดสามปีมานี้ฉันดีกับเธอแค่ไหน เธอยังไม่รู้อีกเหรอ ในใจฉันมีแค่เธอคนเดียวมาตลอดนะ พาฉันขึ้นไปด้วยได้ไหม พวกเราค่อยกลับไปคุยกันในห้องนะ"

หลินเจ๋อมองดูป้ายบนหัวของซูเสวี่ย

[บูชาเงิน][หลายใจ][ทะเยอทะยานหน้าใหญ่ขั้นสุด]

ตอนนี้มีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอัน: [นึกเสียใจภายหลังอย่างที่สุด]

หลินเจ๋อกระตุกมุมปาก ส่งสายตาให้ผู้จัดการล็อบบี้ปราดหนึ่ง

ผู้จัดการเข้าใจความหมายได้ทันที จึงส่งสายตาบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

รปภ. ร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบสองนายก้าวเข้ามาทันที พร้อมยืนขนาบซ้ายขวาขวางหน้าซูเสวี่ยไว้

"คุณผู้หญิงครับ กรุณาอย่ารบกวนแขกคนสำคัญของเราเลยครับ อีกอย่าง รบกวนคุณกับสุภาพบุรุษท่านนั้นช่วยชำระค่าอาหารด้วย หากยังไม่ได้รับเงินภายในสิบนาที ทางเราคงต้องแจ้งความดำเนินคดีครับ"

ซูเสวี่ยถึงกับชะงักงัน

เธอหันกลับไปมองจ้าวข่ายที่กำลังถูก รปภ. ล้อมเอาไว้ แล้วหันมามองหลินเจ๋อซึ่งยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ส่วนตัว

"หลินเจ๋อ! นายจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ! ในบัตรนายมีเงินตั้งเยอะแยะ ช่วยจ่ายสองหมื่นแปดให้ฉันหน่อยจะเป็นไรไป!" ซูเสวี่ยร้อนใจจนกระทืบเท้า ฉีกหน้ากากทิ้งจนหมดคราบ

"ติ๊ง"

ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก

หลินเจ๋อไม่สนใจเสียงกรีดร้องโวยวายของเธอแม้แต่น้อย เขาหันหลังเดินเข้าลิฟต์ไป บัตเลอร์ตามเข้ามาติดๆ แล้วกดเลือกชั้น

ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง

เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติของซูเสวี่ยและเสียงด่าทอพร้อมการยื้อยุดระหว่างจ้าวข่ายกับ รปภ. ด้านนอก ถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง

หลินเจ๋อยืนพิงผนังลิฟต์ ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด

มีเงินนี่มันดีจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาไม่ได้มีแค่เงิน แต่ยังมองเห็นไพ่ลับที่แท้จริงของโลกใบนี้อีกด้วย

ลิฟต์แล่นตรงสู่ชั้นหกสิบแปดอันเป็นชั้นบนสุด

ทั้งชั้นบนสุดมีห้องสวีตเพียงห้องเดียว บานประตูไม้มะฮอกกานีสีดำเปิดกว้าง บัตเลอร์ส่งผ้าขนหนูอุ่นให้

"คุณหลินครับ ที่นี่คือจุดที่สูงที่สุดของเจียงเฉิง ภายในห้องสวีตมีทั้งสระว่ายน้ำส่วนตัว ห้องบิลเลียด ห้องโฮมเธียเตอร์ และเชฟส่วนตัวของคุณก็พร้อมให้บริการตลอดเวลาครับ"

หลินเจ๋อก้าวเข้าสู่ห้องโถง

ห้องนั่งเล่นขนาดกว่าสองร้อยตารางเมตรมีกระจกบานใหญ่จรดพื้นเต็มผนัง ทำให้มองเห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของเจียงเฉิงได้ทั่วทั้งหมดในคราวเดียว

แสงไฟนีออนส่องประกายระยิบระยับ รถราบนท้องถนนหลั่งไหลราวสายน้ำ เมื่อมองลงไปจากความสูงระดับนี้ ผู้คนด้านล่างจึงดูตัวเล็กยิ่งกว่ามดเสียอีก

"คุณออกไปก่อนเถอะ มีอะไรเดี๋ยวผมกดกริ่งเรียก" หลินเจ๋อบอกบัตเลอร์

ประตูปิดลง

หลินเจ๋อเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานจรดพื้น

ในมือเขามีเงินเกือบพันล้าน ถ้าปล่อยทิ้งไว้ในบัญชีธนาคารกินดอกเบี้ยไปวันๆ ก็รังแต่จะเสียของเปล่าๆ

เขาต้องใช้เงินก้อนนี้งัดเอาป้ายชีวิตที่มีมูลค่ามากกว่านี้ออกมาให้ได้