ตอนที่ 33 มาส่งรถถึงที่หวังเกาะคนรวย พ่อบ้านสายโหดสกัดดาวรุ่ง!

"ยี่สิบล้าน?!"

เสียงของซุนลี่ซินแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยเบิกกว้าง จ้องมองหลินเจ๋อที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ

ในวงการนี้ เทรดเดอร์ได้ส่วนแบ่งกำไรถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

แต่สำหรับการชอร์ตระยะสั้นจนพอร์ตแตกขนาดนี้ เจ้านายยอมให้ค่าเหนื่อยสักแปดแสนถึงหนึ่งล้านก็ถือว่าใจบุญเป็นพระโพธิสัตว์มาโปรดแล้ว

"คิดว่าน้อยไปเหรอ" หลินเจ๋อกลืนฮะเก๋าคำสุดท้ายลงคอ แล้วดึงทิชชู่ออกมาเช็ดมือ

"ไม่ไม่ไม่ครับ! บอส มันเยอะเกินไปต่างหาก!" ซุนลี่ซินรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "คุณช่วยเคลียร์หนี้สามล้านให้ผม แถมยังถอนความซวยประหลาดๆ นั่นออกจากตัวผมอีก! แล้วผมจะเอาหน้าที่ไหนมารับเงินส่วนแบ่งเยอะขนาดนี้! ขอแค่ให้ผมได้จับกระดานเทรดทุกวัน จ่ายเงินเดือนให้ผมเดือนละหมื่นผมก็ยอมทำแล้วครับ!"

นี่เป็นคำพูดที่ออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของเขาจริงๆ

ถ้าไม่มีหลินเจ๋อ ตอนนี้ถ้าเขาไม่ไปนอนอยู่ใต้สะพาน ก็คงโดนพวกทวงหนี้ฟันเป็นชิ้นๆ ยัดใส่กระสอบถ่วงน้ำไปแล้ว

"กฎก็ต้องเป็นกฎ" หลินเจ๋อโยนทิชชู่ลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน "ผมเป็นคนไม่ชอบขายฝัน ทำกำไรได้ก็ต้องมีรางวัล สองสามปีนี้คุณลงทุนล้มเหลวไม่เป็นท่า ยืมญาติพี่น้องเพื่อนฝูงไปไม่น้อย คงโดนนินทาไว้เยอะสิ เอาเงินก้อนนี้กลับไป จะได้ช่วยให้พ่อแม่คุณเชิดหน้าชูตาได้บ้าง"

ซุนลี่ซินขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ชายวัยสามสิบปีที่ผ่านการเคี่ยวกรำในสายงานมาสารพัดจนไม่เคยร้องไห้ แต่ตอนนี้ดวงตากลับเอ่อล้น กลั้นไม่อยู่จนร่วงเผาะลงมา

สามปีมานี้เขาใช้ชีวิตยิ่งกว่าหมาข้างถนนเสียอีก

ญาติพี่น้องเจอหน้าก็พากันเดินเลี่ยง แฟนเก่าชี้หน้าด่าว่าเขาเป็นพวกขี้แพ้ไร้อนาคต แม้แต่จะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักชามยังต้องคิดแล้วคิดอีก

"ขอบคุณครับบอส!"

ซุนลี่ซินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างแรง ก่อนจะค้อมตัวเก้าสิบองศาให้หลินเจ๋อ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ชาตินี้ ชีวิตของผมเป็นของคุณครับ"

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยไม่เปลี่ยนท่าทางแม้แต่น้อย

"เอาละ ไปเบิกเงินที่ฝ่ายการเงินซะ วันนี้ให้หยุดครึ่งวัน ไปจัดการเรื่องบ้าๆ ข้างนอกให้เรียบร้อย" หลินเจ๋อดึงทิชชูมาเช็ดมือ "พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ผมหวังว่าจะได้เห็นเทรดเดอร์ที่ไม่มีเรื่องกังวลใจอะไรค้างคามานั่งอยู่ในห้องเทรด"

"เข้าใจแล้วครับ!" ซุนลี่ซินยกมือปาดหน้าแรงๆ ทีหนึ่ง

เขาหันหลังแล้วก้าวเท้ายาวๆ เดินออกไป

ตอนเดินเข้ามาแทบไร้เรี่ยวแรง แต่ตอนเดินออกไปแผ่นหลังกลับเหยียดตรง ทุกย่างก้าวหนักแน่นมั่นคง

ริชาร์ดเดินเข้ามา รินกาแฟเอสเปรสโซเข้มข้นให้หลินเจ๋ออีกครึ่งแก้ว

"คุณท่านครับ เขาอดนอนมาทั้งคืน ร่างกายอาจจะรับไม่ไหวเอานะครับ" ริชาร์ดเอ่ยเตือน

"แค่อดนอนไม่ถึงตายหรอก" หลินเจ๋อยกแก้วกาแฟขึ้น "มีเงินให้หา ได้ผลดียิ่งกว่ายาบำรุงขนานไหนทั้งนั้น"

ตอนนั้นเอง ริชาร์ดแตะเครื่องมือสื่อสารที่หูซ้าย ฟังอยู่ไม่กี่วินาที

"คุณท่านครับ" ริชาร์ดค้อมตัวลงเล็กน้อย เอ่ยขัดจังหวะการดื่มกาแฟของหลินเจ๋อ "ป้อมยามหน้าประตูใหญ่รายงานมาว่า มีขบวนรถบรรทุกขนาดใหญ่มาถึงด้านนอก หัวหน้าขบวนคือเซลส์สาวจากซิงไห่ซูเปอร์คาร์คลับชื่อโจวลี่ แจ้งว่ามาส่งมอบรถที่คุณท่านสั่งไว้ครับ"

หลินเจ๋อวางแก้วกาแฟลงบนจานรอง "ให้พวกเขาขับเข้ามา จอดที่ลานน้ำพุได้เลย"

ริชาร์ดยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาออกคำสั่งทันที

"จริงสิ" หลินเจ๋อร้องเรียกซุนลี่ซินที่เพิ่งเดินไปถึงหน้าประตูห้องอาหาร "รถของคุณก็มาถึงแล้ว ขับคันนั้นไปสิ"

ซุนลี่ซินชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมาพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

……

หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

โจวลี่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับของรถตู้เมอร์เซเดส-เบนซ์คันนำขบวน ฝ่ามือของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เธอมองผ่านกระจกรถไปยังประตูเหล็กดัดสไตล์เรโทรสูงตระหง่านตรงหน้า รวมถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธครบมือพร้อมสุนัขปราบจลาจลที่ยืนขนาบอยู่ทั้งสองฝั่งประตู

นี่คือคฤหาสน์อวิ๋นติ่งในตำนานเชียวนะ

สถานที่ซึ่งยามปกติ แม้แต่แมลงวันสักตัวก็อย่าหวังว่าจะบินเข้าไปได้

เมื่อคืนเธอติดต่อประสานงานกับดีลเลอร์ในเมืองรอบๆ แทบทั้งคืน เหนื่อยสายตัวแทบขาดกว่าจะรวบรวมโรลส์-รอยซ์สองคัน เลกซัส LM ตัวท็อปห้าคัน ลาเฟอร์รารี่หนึ่งคัน และปอร์เช่ พานาเมร่าอีกหนึ่งคันมาได้จนครบ

รถบรรทุกขนส่งทั้งเก้าคันจอดเรียงเป็นแนวยาว กินพื้นที่ถนนขึ้นเขาไปกว่าครึ่งสาย

ประตูบานใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกทั้งสองฝั่ง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำสองสามคนเดินเข้ามาปลดแนวกั้นตรวจความปลอดภัยออก

"ขบวนรถจำกัดความเร็วที่สิบห้า ขับตามถนนสายหลักตรงไปยังลานจัตุรัสกลาง ห้ามทุกคนลงจากรถมาถ่ายรูป และห้ามบีบแตรมั่วซั่ว" รองหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่เป็นคนนำทางเคาะกระจกรถตู้ธุรกิจพลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

โจวลี่รีบพยักหน้ารับรัวๆ

ขบวนรถค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่คฤหาสน์

ยิ่งแล่นลึกเข้าไปมากเท่าไร โจวลี่ก็ยิ่งใจสั่นสะท้านมากขึ้นเท่านั้น

ทั้งสนามหญ้ากว้างใหญ่ที่ตัดแต่งอย่างประณีต ต้นไม้โบราณอายุร้อยปีขนาดหลายคนโอบ ไปจนถึงสิ่งปลูกสร้างสีขาวบริสุทธิ์ราวกับปราสาทในยุโรปที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ

ความจนมันจำกัดจินตนาการของเธอไว้จริงๆ

คนที่อาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้เป็นผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้ามาจากไหนกันแน่? ชายหนุ่มที่รูดบัตรจ่ายเงินหลายสิบล้านได้อย่างสบายๆ ในร้านเมื่อวาน หรือว่าจะเป็นลูกนอกสมรสของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง?

รถบรรทุกพื้นเรียบทั้งเก้าคันจอดเรียงหน้ากระดานอยู่บนลานน้ำพุอันกว้างขวาง

โจวลี่เปิดประตูก้าวลงจากรถ ขาสั่นพั่บๆ จนแทบเป็นตะคริว

บริเวณลานกว้างมีคนรับใช้ชายในชุดทักซิโดยืนเรียงสองแถวรออยู่นานแล้ว โดยมีริชาร์ดในเครื่องแบบพ่อบ้านสุดเนี้ยบยืนอยู่หน้าสุด

"คุณโจวใช่ไหมครับ" ริชาร์ดก้าวเข้ามาหา "ลำบากแย่เลย ส่งมอบเอกสารตามขั้นตอนให้ผมได้เลยครับ"

โจวลี่ไหนเลยจะกล้าให้พ่อบ้านใหญ่ที่แผ่ออร่าขนาดนี้ต้องลำบาก จึงรีบหยิบเอกสารปึกหนาและกล่องกุญแจรถสุดประณีตหลายกล่องออกมาจากกระเป๋า

"ไม่ลำบากเลยค่ะ ไม่ลำบากเลย! คุณชายหลิน... คุณหลินล่ะคะ" โจวลี่กวาดสายตามองไปรอบๆ พยายามมองหาร่างของหลินเจ๋อ

วันนี้เธออุตส่าห์ไปทำผมมาเป็นพิเศษ ทั้งยังเปลี่ยนมาใส่ชุดเดรสเข้ารูปที่คิดว่าช่วยเน้นทรวดทรงที่สุด ด้วยหวังว่าจะได้คุยกับคุณชายหลินคนนั้นเพิ่มอีกสักสองสามประโยคตอนส่งมอบรถ

ถ้าเกิดเข้าตาเขาขึ้นมา ชาตินี้ครึ่งชีวิตที่เหลือก็แค่นอนกินสบายๆ แล้ว

"ท่านกำลังทานอาหารเช้า ไม่รับแขกครับ" ริชาร์ดรับเอกสารไปด้วยท่าทีเป็นทางการ

แววตาของโจวลี่ฉายความผิดหวังวูบหนึ่ง แต่ก็รีบกลบเกลื่อนไปอย่างรวดเร็ว

แต่ในตอนนั้นเอง ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็เปิดออก

หลินเจ๋อสวมชุดลำลองเรียบง่าย เดินล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างออกมา

ซุนลี่ซินเดินตามหลังเขาอยู่สองก้าว

ดวงตาของโจวลี่เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอสาวเท้าบนรองเท้าส้นสูงเตรียมจะก้าวเข้าไปต้อนรับ

แต่เพิ่งก้าวไปได้แค่สองก้าว ทหารรับจ้างต่างชาติร่างกำยำสองคนก็ก้าวออกมาขวาง บังหน้าเธอไว้ราวกับกำแพงสองบาน มือแตะอยู่ที่เข็มขัดยุทธวิธีตรงเอวทันที

โจวลี่ตกใจจนชะงักเท้าแทบไม่ทัน ใบหน้าซีดเผือดพลางยกมือทั้งสองข้างขึ้น

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ เขาเดินตรงไปยังหน้ารถบรรทุกหนักแถวนั้น

คัลลิแนนสีดำ แฟนทอมสีขาวบริสุทธิ์ ลาเฟอร์รารี่สีแดง รวมกับ LM สุดโอ่อ่าทรงพลังอีกห้าคัน ต่างสะท้อนประกายโลหะจับตายามต้องแสงแดดยามเช้า จนไม่อาจละสายตาได้

บนรถบรรทุกคันสุดท้าย คือปอร์เช่ พานาเมร่าสีดำคันหนึ่ง

หลินเจ๋อยื่นมือออกไป

ริชาร์ดรีบหยิบกุญแจรถที่มีตราสัญลักษณ์ปอร์เช่ออกมาจากถาด แล้วยื่นส่งให้ด้วยสองมือ

หลินเจ๋อหันกลับมาโยนกุญแจให้ซุนลี่ซิน

"ไปเถอะ อย่าทำให้ผมผิดหวัง"

ซุนลี่ซินรับกุญแจไว้

เงินปันผลยี่สิบล้านอยู่ในบัตร รถหรูราคาหลายล้านอยู่ตรงหน้า ซ้ำเบื้องหลังยังมีที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขตขนาดนี้

ซุนลี่ซินรู้สึกราวกับเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน

ความอัปยศอดสูที่ทนกล้ำกลืนมาตลอดสามปี วันนี้จะต้องทวงคืนมาทั้งต้นทั้งดอก

"เจ้านายวางใจได้เลยครับ! ผมจะกลับมาให้ตรงเวลาแน่นอน! ไม่มีทางทำให้เสียงานใหญ่เด็ดขาด!" ซุนลี่ซินกำกุญแจไว้แน่น