ตอนที่ 34 ขับปอร์เช่เข้าสลัมกลางเมือง ญาติหน้าเงินอ้าปากค้าง!

ซุนลี่ซินเดินตรงไปยังหน้ารถบรรทุกพื้นเรียบ คนงานขนย้ายหลายคนรีบลดสะพานท้ายไฮดรอลิกลงทันที

เสียงเครื่องยนต์ของพานาเมร่าคำรามทุ้มต่ำ ก่อนตัวรถจะค่อย ๆ เคลื่อนลงมาจากรถบรรทุก

ซุนลี่ซินไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขาลดกระจกลงแล้วพยักหน้าให้หลินเจ๋อ ก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปทันที

เสียงยางบดกับแผ่นหินเขียวดังแผ่วเบา สปอร์ตซีดานสีดำพุ่งทะยานออกจากประตูคฤหาสน์อวิ๋นติ่งดั่งเสือดำ

โจวลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอมองตามไฟท้ายที่แล่นห่างออกไปพลางลอบกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง

นายน้อยหลินคนนี้ แม้แต่รถที่จัดไว้ให้ลูกน้องยังเป็นปอร์เช่คันละสองสามล้าน ใจป้ำขนาดนี้อย่าว่าแต่ในเจียงเฉิงเลย ต่อให้หาทั่วประเทศก็แทบไม่เจอ

"คุณโจว นี่คือเอกสารเซ็นรับมอบและหลักฐานชำระเงินส่วนที่เหลือครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณพาทีมรถกลับไปได้เลย" ริชาร์ดยื่นเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยหลายฉบับไปตรงหน้าโจวลี่

โจวลี่สะดุ้งได้สติกลับมาทันที

"คุณพ่อบ้านคะ นายน้อยหลิน...ไม่อยากลองขับทดสอบดูหน่อยเหรอคะ" โจวลี่ยังไม่ยอมแพ้ เธอมองข้ามไหล่ริชาร์ดไปยังหลินเจ๋อที่ยืนอยู่ริมน้ำพุ

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนถึงที่สุด

หลินเจ๋อกำลังก้มดูแท็บเล็ตในมือริชาร์ดเพื่อตรวจสอบข้อมูลพนักงานธุรการที่รับเข้ามาใหม่ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

สีหน้าของริชาร์ดพลันเย็นเยียบลงทันที

"คุณโจว คฤหาสน์ของเราไม่ต้องการบริการเกินจำเป็นครับ เชิญกลับไปได้แล้ว" ริชาร์ดเอ่ยปากไล่อย่างไม่ไว้หน้า

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก้าวเข้ามาประชิดทันที

โจวลี่สะดุ้งโหยงไปทั้งตัว ไม่กล้าคิดอ่อยอีกต่อไปแม้แต่น้อย

"ขอโทษที่รบกวนค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้เลย!"

เธอสับส้นสูงวิ่งเหยาะ ๆ มุดขึ้นรถตู้ผู้บริหารคันนำขบวน

ขบวนรถทั้งหมดไม่กล้าแม้แต่จะกลับลำบนลานกว้าง ได้แต่วิ่งวนตามวงเวียนของคฤหาสน์รอบใหญ่ แล้วแล่นพ้นประตูใหญ่ออกไปอย่างหางลู่ตูดกิ่ว

ลานกว้างกลับมาโล่งตาอีกครั้ง

ริชาร์ดโบกมือส่งสัญญาณ คนขับรถมืออาชีพหลายคนก็วิ่งออกมาจากด้านข้าง

"เอารถแฟนทอมกับคัลลิแนนไปจอดในโรงรถปรับอุณหภูมิหมายเลขหนึ่ง ลาเฟอร์รารี่ส่งไปบำรุงรักษาที่หมายเลขสอง ส่วนรถตู้ผู้บริหารที่เหลือส่งมอบให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยกับฝ่ายธุรการไว้ใช้งานประจำวัน" ริชาร์ดจัดสรรทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

รถยนต์มูลค่าหลายสิบล้าน ทว่าในคฤหาสน์แห่งนี้กลับถูกจัดแจงตามใจชอบราวกับแจกจ่ายเศษผ้าขี้ริ้ว

หลินเจ๋อไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ เขาหันหลังเดินกลับเข้าวิลล่า

ตอนนี้เขามีชิปในมือมากพอแล้ว ต้องเร่งเก็บเกี่ยวป้ายชีวิตระดับสูงให้เร็วขึ้น

ป้ายชีวิตที่สามารถเรียกฟ้าเรียกฝนในวงการต่าง ๆ เหล่านั้น ต่างหากที่เป็นรากฐานในการสร้างกฎเกณฑ์อันเด็ดขาด

......

อีกด้านหนึ่ง บริเวณปากตรอกชุมชนแออัดอันทรุดโทรมในย่านเมืองเก่าของเจียงเฉิง

รถปอร์เช่ พานาเมร่า สีดำคันหนึ่งจอดสนิทอยู่หน้าร้านแผงลอยขายอาหารเช้า

รถหรูระดับที่เคยเห็นแค่ในคลิปสั้น จู่ ๆ ก็มาโผล่ในสถานที่สกปรกและรกรุงรังเช่นนี้ จึงดึงดูดสายตาคนรอบข้างให้เหลียวมองเป็นตาเดียว

ซุนลี่ซินเปิดประตูรถก้าวลงมา เท้าเหยียบลงข้างแอ่งน้ำล้างผักที่ยังเฉอะแฉะ

เขาเงยหน้ามองไปยังห้องเช่าผนังหลุดลอกหลายหลังที่อยู่ลึกเข้าไปในตรอก

ตรงนั้นคือที่อยู่ของลุงลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของเขา คนที่เจอหน้าใครก็เที่ยวป่าวประกาศว่าเขาเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ และคอยตามทวงเงินเขาทั้งวันทั้งคืน

ซุนลี่ซินจัดคอเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบเป้สะพายหลังสีดำใบหนักอึ้งขึ้นมาจากเบาะข้างคนขับ

ข้างในบรรจุเงินสดสองล้านที่เขาเพิ่งถอนออกมาจากบัตร ธนบัตรสีแดงใบใหม่เอี่ยมอัดแน่นจนเต็มกระเป๋า

หากเป็นคนทั่วไป การจะถอนเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้คงยุ่งยากวุ่นวายสารพัด

ทั้งต้องนัดล่วงหน้า ทั้งถูกซักถามถึงวัตถุประสงค์ แต่สำหรับซุนลี่ซินที่มีคฤหาสน์อวิ๋นติ่งคอยหนุนหลัง เพียงโทรศัพท์ไปที่ธนาคารสายเดียว ทางนั้นก็จัดการเตรียมเงินไว้ให้เสร็จสรรพ

ซุนลี่ซินเดินขึ้นบันไดที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและน้ำขังเฉอะแฉะ จนมาถึงชั้นสามของตึกแถวทรงกระบอก

ตรงห้องเช่าริมสุดทางเดินที่มีป้ายเลขห้องหลุดลอกไปครึ่งหนึ่ง ประตูเหล็กดัดเปิดอ้าทิ้งไว้

ด้านในคละคลุ้งไปด้วยควันบุหรี่

ชายวัยกลางคนเปลือยท่อนบนสี่คนกำลังล้อมวงเล่นไพ่จินฮวาอยู่รอบโต๊ะพับ บนโต๊ะเกลื่อนกลาดไปด้วยเศษเงินและขี้บุหรี่

ชายหัวล้านที่นั่งตรงข้ามกับประตูพอดิบพอดีก็คือหลิวเฉียง ลุงลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของซุนลี่ซิน

"คู่เอซ เปิดไพ่!" หลิวเฉียงฟาดไพ่ลงบนโต๊ะ แสยะยิ้มอวดฟันดำเหลืองพลางยื่นมือไปกวาดเงิน

แต่มือยื่นไปได้แค่ครึ่งทาง หางตาก็เหลือบไปเห็นซุนลี่ซินที่ยืนอยู่ตรงประตูเสียก่อน

รอยยิ้มบนหน้าของหลิวเฉียงหุบลงทันควัน เขาทิ้งก้นบุหรี่ในมือลงพื้นแล้วใช้เท้าเหยียบขยี้

"อ้าว นี่มันพ่อเซียนการเงินนักเรียนนอกของบ้านเรานี่หว่า" หลิวเฉียงส่งเสียงเหน็บแนม "เป็นไง รวยเละแล้วสิ ถึงได้นึกถึงญาติจน ๆ อย่างฉันขึ้นมาได้"

ขาไพ่อีกสามคนบนโต๊ะพากันหัวเราะร่า

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าหลานห่าง ๆ ของเหล่าหลิวคนนี้เป็นไอ้ตัวผลาญสมบัติขนานแท้ กู้เงินมาเล่นหุ้นจนหมดตัวไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน

ซุนลี่ซินไม่ต่อปากต่อคำ เขาเดินก้าวเข้ามาในห้อง

"อย่ามาทำเป็นใบ้" หลิวเฉียงลุกขึ้นยืนชี้หน้าซุนลี่ซิน "ที่ตกลงกันไว้เมื่อเดือนก่อน ทั้งต้นทั้งดอกสองแสนสอง วันนี้ถ้ายังไม่มีปัญญาจ่าย ฉันจะให้คนไปหักขานายจริง ๆ แน่ อย่าคิดว่าเป็นญาติกันแล้วฉันจะยอมหยวนให้ตลอดนะโว้ย"

หลิวเฉียงพูดพลางกวาดสายตามองซุนลี่ซิน

แต่พอมองดูชัด ๆ เขาก็ต้องชะงักไป

แต่ก่อนเวลาซุนลี่ซินมาหา มักจะก้มหน้าก้มตา ทำท่าทางหงอสิ้นไร้ไม้ตอก คอเสื้อก็ซักจนซีดขาว

แต่วันนี้ไอ้หนุ่มนี่กลับสวมชุดสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้มเกรดพรีเมียม รองเท้าหนังขัดเงาวับไร้ฝุ่น แม้กระทั่งผมยังเซ็ตเสยไปด้านหลังอย่างเนี้ยบกริบ

ที่สำคัญที่สุดคือ ออร่าและสง่าราศีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว" ซุนลี่ซินปลดกระเป๋าเป้สีดำที่สะพายไหล่ขวาลงมา แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะพับ

เขาตวัดมือปัดทีเดียว

โครม!

ไพ่ เศษเงิน และที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะถูกกวาดร่วงลงไปกองกับพื้นจนหมด

ขาไพ่สองสามคนกำลังจะอ้าปากด่าแม่ แต่ซุนลี่ซินก็ตบเงินสดสองปึกแน่น ๆ ลงบนโต๊ะเสียก่อน

"สองแสนสองที่ติดไว้ ทั้งต้นทั้งดอก ไม่ต้องทอน"

หลิวเฉียงกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก เขามองกองเงินบนโต๊ะสลับกับหน้าซุนลี่ซิน ในหัวขาวโพลนไปหมด

ซุนลี่ซินไม่แม้แต่จะมองเขาอีก ชายหนุ่มดึงสัญญากู้ยืมบนโต๊ะขึ้นมาจุดไฟแช็กเผา แล้วโยนทิ้งลงถังขยะตรงมุมห้อง ก่อนจะหมุนตัวเดินลงบันไดไป

สามนาทีต่อมา ด้านนอกตึกแถวทรงกระบอกพลันมีเสียงเครื่องยนต์ปอร์เช่ พานาเมร่า คำรามกึกก้องอย่างโอหัง

หลิวเฉียงแทบจะคลานตะเกียกตะกายไปที่ระเบียงเพื่อชะโงกหน้ามองลงไป

สปอร์ตคูเป้สีดำสะบัดไฟท้ายเป็นเส้นโค้งงดงาม ก่อนจะลับสายตาไปตรงสุดตรอกแคบของชุมชนแออัด

"เหล่าหลิว... หลานแกคนนี้... ไปปล้นธนาคารมาเหรอวะ" ขาไพ่ข้าง ๆ เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

……

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ห้องหนังสือชั้นสอง

หลินเจ๋อเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหารไม้มะค่าตัวใหญ่ ตรงหน้าคือม่านแสงระบบเสมือนจริงเต็มตา

ชัยชนะอย่างงดงามในศึกชอร์ตเซลหุ้นไททันนิวเอเนอร์จี ไม่เพียงทำให้เขาได้พิสูจน์อานุภาพของ [อัจฉริยะการเงิน] เท่านั้น แต่ยังทำให้ยอดเงินในบัตรพุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เงินสดสำรองหกพันล้าน

ตัวเลขระดับนี้ ไม่ว่าจะเทียบกับใครในเจียงเฉิงก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ อีกต่อไป

แต่เมื่อเงินทองมาถึงระดับนี้ ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเพียงอย่างเดียวก็แทบไร้ความหมาย

เขาจำเป็นต้องสร้างกฎเกณฑ์โลกใต้ดินของตัวเองขึ้นมา และหลอมรวมเจียงเฉิงให้เป็นปึกแผ่นดุจแผ่นเหล็กกล้า

แม้เสิ่นฉางซานกับฉินเจิ้นหัวจะยอมสยบ แต่หลินเจ๋อก็ไม่เคยมองว่าพวกเขาเป็นคนของตัวเองเลย

หากต้องการกุมอิทธิพลล้นฟ้าอย่างแท้จริง เขายังขาดจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญอีกสองชิ้น นั่นคือเครือข่ายข่าวกรองระดับแนวหน้า และกำลังรบเด็ดขาดที่พร้อมลงมือทำงานสกปรกในเงามืด

หลินเจ๋อยกนิ้วแตะเบา ๆ เพื่อเปิดมอดูลฟังก์ชันขั้นสูงของระบบขึ้นมา