ตอนที่ 36 เด็ดขาดไร้ปรานี! บดขยี้นักเลงปลายแถว!

สิบนาทีต่อมา ณ ตรอกด้านหลังถนนฉางเฟิง

หลินเจ๋อโยนจักรยานสาธารณะทิ้งไว้ในพงหญ้าริมทาง

ด้านหน้ามีแผงสังกะสีขึ้นสนิมกั้นเป็นแนวยาว บนนั้นพ่นสีสเปรย์สีแดงว่า "เขตรื้อถอน ห้ามเข้าเด็ดขาด"

เมื่อข้ามแผงกั้นเข้าไป ด้านในเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังและขยะจากการก่อสร้างเกลื่อนกลาด ลึกเข้าไปด้านในสุดมีบ้านอิฐหลังหนึ่งที่หลังคาพังถล่มไปครึ่งแถบ

เรดาร์ของระบบแสดงว่า จุดแสงที่กะพริบติดๆ ดับๆ นั้นอยู่ในบ้านอิฐหลังดังกล่าว

หลินเจ๋อไม่ได้บุ่มบ่ามผลีผลามเข้าไป เขาย่องฝีเท้าแผ่วเบา ลัดเลาะไปตามโคนกำแพงจนกระทั่งถึงใต้ขอบหน้าต่างด้านข้างของบ้านอิฐ

นอกจากกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงของท่อระบายน้ำแล้ว ในอากาศยังมีกลิ่นคาวเลือดสดใหม่ลอยคละคลุ้ง พร้อมกับมีเสียงพูดคุยที่จงใจกดให้เบาดังแว่วออกมาจากข้างใน

"มือไม้ให้มันไวๆ หน่อย เจ้านายสั่งไว้ว่า เป็นต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ ของไม่ได้อยู่บนตัวมัน มันต้องซ่อนไว้แถวนี้แน่" เสียงชายคนหนึ่งดังแหบพร่า แฝงความหงุดหงิดรำคาญใจอย่างยิ่ง

"ไอ้หมอนี่มันพันธุ์แมลงสาบชัดๆ โดนแทงท้องจนเป็นรูเลือดตั้งสามแผลยังหนีมาได้ไกลขนาดนี้" เสียงที่ฟังดูหนุ่มกว่าดังขึ้น พร้อมกับเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าขณะกำลังค้นตัว

"อย่าพูดมาก รีบไปค้นตัวมันเข้า เร็วเข้า จะได้ไม่เกิดเรื่องยุ่งยากทีหลัง"

หลินเจ๋อแนบตัวกับกรอบหน้าต่างไร้กระจก เอียงศีรษะชะเง้อมองเข้าไปข้างในเล็กน้อย

ภายในบ้านอิฐมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่ส่องลอดลงมาจากช่องโหว่บนหลังคา

ชายสองคนกำลังหันหลังให้หน้าต่าง

คนหนึ่งถือมีดปลายปืนสามคมเปื้อนเลือด อีกคนกำลังนั่งยองๆ คลำค้นตามตัวร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด

คนที่นอนอยู่บนพื้นแน่นิ่งไม่ไหวติง ชุดรัดรูปสีดำเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ใบหน้าถูกเส้นผมรุงรังบดบังไว้จนมิด

ป้ายชีวิตสีทองเข้ม [เงาทมิฬ] เหนือศีรษะ ยามนี้เหลือเพียงประกายไฟริบหรี่ที่พร้อมจะมอดดับและปลิวหายไปกับสายลมได้ทุกเมื่อ

นี่มันกะมาฆ่าปิดปากทำลายหลักฐานชัดๆ

หลินเจ๋อไม่สนใจเลยสักนิดว่าพวกมันกำลังหาขยะอะไรอยู่ สิ่งที่เขาสนใจคือป้ายชีวิตระดับยอดเยี่ยมบนตัวเจ้าหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นนั่นต่างหาก

ขืนหมอนี่ตายขึ้นมา เขาคงต้องไปเริ่มตามหาสินค้าชั้นเลิศระดับหนึ่งในหมื่นแบบนี้ใหม่อีกรอบ

จู่ๆ ชายหนุ่มที่นั่งยองๆ อยู่บนพื้นก็สบถออกมา

"บัดซบ ไม่เจออะไรเลย พี่ ปาดคอมันเลยเถอะ จะได้ไม่เกิดเรื่องยุ่งยาก"

"ลงมือ" ชายที่ถือมีดสามคมเอ่ยเสียงเย็น

ชายหนุ่มชักมีดสั้นออกมาจากรองเท้าคอมแบท จับมีดกลับด้านแล้วเล็งไปที่หลอดลมของคนที่นอนอยู่บนพื้น

ในพริบตาที่มีดสั้นอยู่ห่างจากลำคอไม่ถึงสิบเซนติเมตร เศษอิฐมอญเปื้อนโคลนก็พุ่งวาบเข้ามาจากนอกหน้าต่าง กระแทกเข้าที่ข้อมือของชายหนุ่มอย่างแม่นยำ

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกดังลั่นพร้อมเสียงกรีดร้องของชายหนุ่ม มีดสั้นหลุดมือกระเด็นไปกระแทกถังเหล็กเก่าด้านข้าง

"ใครวะ!" ชายที่ถือมีดสามคมไหวตัวเร็วมาก เขาหันขวับมาทางหน้าต่างทันที ยกมีดสามคมขึ้นตั้งขวางระดับอก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น

หลินเจ๋อย่ำเศษกระจกแตกบนพื้น ก้าวอาดๆ เข้ามาจากช่องทางเข้าที่ไร้บานประตู

เขากวาดตามองอาผีที่นอนหายใจรวยรินบนพื้น แล้วมองเลยไปยังนักฆ่าหน้าเหี้ยมทั้งสองตรงหน้า

แผงระบบเปิดขึ้นเหนือศีรษะของคนทั้งคู่โดยอัตโนมัติ

[นักเลงมืออาชีพ], [เลือดเย็น], [เชี่ยวชาญมีดสั้น]

ป้ายชีวิตทักษะระดับต่ำ ไม่มีคุณสมบัติพอจะเก็บเข้าคลังด้วยซ้ำ

"มึงเป็นใครมาจากไหนวะ? เจ้านายทำงาน คนไม่เกี่ยวไสหัวไปให้พ้น!" ชายที่ถือมีดสามคมจ้องหลินเจ๋อเขม็ง ไม่กล้าพุ่งเข้ามาตรงๆ

จากแรงและความแม่นยำของเศษอิฐเมื่อครู่ อีกฝ่ายต้องเป็นคนฝึกวิชาการต่อสู้มาอย่างแน่นอน

"เจ้านายพวกแกเป็นใครผมไม่สน" หลินเจ๋อชี้ไปที่อาผีบนพื้น "คนนี้ผมคุ้มครอง"

ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามกุมข้อมือที่บวมเป่งพลางยันตัวลุกขึ้น หัวเราะออกมาด้วยความโมโหจัด ก่อนจะควักมีดสปริงออกมาจากเอวด้านหลังอีกเล่ม

"พี่ ไอ้เด็กนี่สมองมีปัญหาหรือเปล่าวะ? ตัวคนเดียวยังกล้าเสนอหน้ามาแย่งคนกับพวกเราเนี่ยนะ?" เขากัดฟันกรอดจ้องหลินเจ๋อ "ฆ่ามันทิ้งไปด้วยเลยก็สิ้นเรื่อง!"

ชายถือมีดสามคมหรี่ตาลง ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป เขาถีบพื้นส่งร่างพุ่งเข้าใส่หลินเจ๋อราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ

ปลายมีดสามคมพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นอกของหลินเจ๋อ ไร้ท่วงท่าลีลา มีเพียงกระบวนท่าสังหารหมายปลิดชีพ

หลินเจ๋อยืนนิ่งไม่ไหวติง ด้วยผลจาก[ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์] การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบในสายตาคนทั่วไป สำหรับเขากลับเหมือนภาพรีเพลย์สโลว์โมชัน

จังหวะที่อีกฝ่ายจ้วงมีดสามคมเข้ามา หลินเจ๋อเพียงแค่เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย

คมมีดเฉียดผ่านเสื้อผ้าไปเพียงนิด

พริบตาถัดมา หลินเจ๋อไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ดึงกระบวนท่ากลับ ซัดท่ากระแทกภูผาของมวยปาจี๋พุ่งชนเข้าใส่กลางอกของชายคนนั้นอย่างจัง

ปัง!

เสียงทึบหนักหน่วงชวนเสียวฟันระเบิดก้องไปทั่วโรงงานร้าง

ชายถือมีดสามคมไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ร่างทั้งร่างก็ลอยคว้างออกไปไกลสามสี่เมตร แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐที่เต็มไปด้วยภาพกราฟฟิตี้อย่างจัง แรงปะทะสะเทือนจนเศษปูนขาวบนผนังร่วงกราว

ชายคนนั้นไถลครูดลงกับพื้น มีดสามคมหลุดมือตกลงมาเสียงดังเคร้ง

แผ่นอกของเขายุบยวบลงไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะกระอักเลือดสีคล้ำปนเศษอวัยวะภายในออกมา แล้วหมดสติไปทันที

ลูกน้องหนุ่มที่ถือมีดสปริงกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

เขามองลูกพี่ที่สลบเหมือด สลับกับหลินเจ๋อที่ยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่มีแม้แต่อาการหอบเหนื่อย ทันใดนั้นเป้ากางเกงพลันอุ่นวาบ เยี่ยวราดออกมาทันที

เขาทิ้งมีดแล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปข้างนอกสุดชีวิต

หลินเจ๋อใช้ปลายเท้าสะกิดเศษอิฐบนพื้นขึ้นมา แล้วเหวี่ยงขาขวาเตะส่งออกไปอย่างแรง

เศษอิฐพุ่งแหวกอากาศพร้อมแรงลมกรรโชก กระแทกเข้าที่ข้อพับเข่าของลูกน้องหนุ่มอย่างแม่นยำ

สิ้นเสียงดัง "กร๊อบ" ลูกน้องหนุ่มก็ร้องลั่นแล้วล้มคว่ำลงกับพื้น นอนกอดขาท่อนล่างที่บิดเบี้ยวกลิ้งทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด

หลินเจ๋อเดินตรงเข้าไป ยกเท้าเหยียบลงบนข้อมือขวาที่หักอยู่แล้วของชายคนนั้น แล้วออกแรงบดขยี้

เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังสะท้อนลั่นโรงงานร้าง

หลินเจ๋อรำคาญเสียงหนวกหู จึงเตะเสยเข้าที่คางของลูกน้องหนุ่มไปหนึ่งที

เสียงกรีดร้องเงียบกริบลงทันควัน กระดูกขากรรไกรของลูกน้องหนุ่มแตกละเอียด ตาเหลือกค้าง สลบเหมือดไปในที่สุด

หลังจัดการนักเลงปลายแถวทั้งสองคนเรียบร้อย หลินเจ๋อก็หันหลังเดินไปยังมุมห้อง

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรง

อาผีนอนแผ่อยู่บนพื้นดินที่เจิ่งนองไปด้วยโคลนและวัชพืช ปากแผลฉกรรจ์ตรงหน้าท้องมีเลือดสีแดงคล้ำทะลักออกมาไม่หยุดจนชโลมเสื้อเกราะยุทธวิธีชุ่มโชก

หน้าต่างระบบเหนือศีรษะของอาผีกะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง

ป้ายชีวิตสีแดงชาด[บาดแผลทะลุ]มีสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ กำลังกลืนกินสัญญาณชีพของเป้าหมายอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนป้ายชีวิตสีทองเข้ม[เงาทมิฬ]ข้างๆ ที่หลินเจ๋อหมายตา แสงกลับริบหรี่ลงจนถึงขีดสุด พร้อมจะสลายไปได้ทุกเมื่อ

ชายคนนี้จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกินสามนาทีแล้ว

หลินเจ๋อย่อตัวลง ยื่นมือไปตบแก้มเปื้อนเลือดของอาผีเบาๆ

"ตื่น"

ริมฝีปากแห้งผากของอาผีเผยอออกเล็กน้อย เปลือกตาอันหนักอึ้งปรือขึ้นได้เพียงนิดเดียว

การเสียเลือดมากเกินไปทำให้สายตาของเขาไม่อาจโฟกัสภาพได้ เห็นเพียงเงาร่างเลือนรางของใครคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า

"ผมทำให้คุณรอดได้" หลินเจ๋อไม่อ้อมค้อม น้ำเสียงนิ่งสนิท "ข้อแลกเปลี่ยนคือ ตัวคุณต้องเป็นของผม"

สติของอาผีจวนเจียนจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง มีเพียงสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่ช่วยพยุงลมหายใจสุดท้ายเอาไว้

เขาฟังไม่ชัดว่าอีกฝ่ายพูดอะไรบ้าง แต่คำว่า "รอด" ได้ปลุกประสาทสัมผัสที่ใกล้ตายของเขาขึ้นมา

เขาไม่อยากตาย

ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เขาก็ไม่อยากมาตายในท่อระบายน้ำโสโครกแบบนี้

อาผีรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายในร่าง เค้นเสียงแผ่วเบาออกมาจากลำคอ

"ตกลง"