ตอนที่ 37 ถอนบาดแผลทะลุถึงตายกลางอากาศ! ฝีมือระดับเซียนทำเอานักฆ่าตะลึงตาค้าง!

[ตรวจพบว่าเป้าหมายมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าในการทำสัญญาเพื่อเอาชีวิตรอด]

[การทำสัญญาด้วยความสมัครใจเสร็จสมบูรณ์]

[กำลังลอกป้ายชีวิตเชิงลบระดับสีแดงของเป้าหมาย: บาดแผลทะลุ]

[หักเงินสดหนึ่งแสน]

[ป้ายชีวิตดังกล่าวถูกจัดเก็บเข้าคลังพร้อมใช้ของโฮสต์แล้ว สามารถใช้งานผ่านฟังก์ชัน "มอบป้ายชีวิต"]

[โฮสต์ได้รับสัญญาที่มีผลบังคับใช้เด็ดขาดของเป้าหมาย]

เสียงสังเคราะห์แบบอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในหัวติดต่อกันหลายเสียง

ยอดเงินในบัญชีของหลินเจ๋อลดฮวบไปหนึ่งแสนในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน กลุ่มแสงสีเลือดข้นคลั่กก็ถูกกระชากออกมาจากหน้าท้องของอาผี

แสงสีเลือดบิดเบี้ยวและดิ้นรนอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปตรงหว่างคิ้วของหลินเจ๋อ แล้วถูกสะกดไว้ในส่วนลึกสุดของคลังระบบ

หลินเจ๋อเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดู ป้ายชีวิต [บาดแผลทะลุ] นอนสงบนิ่งอยู่ในคลัง

นี่มันของดีแท้ๆ ทั้งเรียบง่ายและโหดดิบกว่า [หงส์ดำ] เสียอีก

เจาะหน้าท้องของอีกฝ่ายจนเป็นรูเลือดขึ้นมาดื้อๆ กลางอากาศ ยากจะป้องกันได้ทัน

หลินเจ๋อละสายตากลับมา แล้วมองไปยังอาผีที่นอนอยู่บนพื้น

เมื่อไร้การทำลายล้างอย่างต่อเนื่องของ [บาดแผลทะลุ] เลือดจากรูแผลน่าสะพรึงกลัวบนหน้าท้องของอาผีก็หยุดไหลอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

แม้อวัยวะภายในและเส้นใยกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดจะยังไม่สมานกันสนิทในทันที แต่ความรู้สึกอ่อนระโหยโรยแรงใกล้ตายนั้นกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น

อาผีสูดหายใจเข้าลึกอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

เขาใช้สองมือค้ำพื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลน แล้วฝืนดันตัวลุกขึ้นนั่งพลางก้มลงมอง

บาดแผลที่เคยเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ ยามนี้กลับเหลือเพียงสะเก็ดเลือดบางๆ เท่านั้น

นอกจากความอ่อนเพลียจากการเสียเลือดปริมาณมากแล้ว ความรู้สึกว่าชีวิตกำลังหลุดลอยไปนั้นก็หายไปโดยสิ้นเชิง

อาผีลูบหน้าท้องตัวเอง ทั่วมือเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

นี่มันเกินขอบเขตความเข้าใจของเขาไปไกลแล้ว

วินาทีก่อนแค่หายใจยังมีลมรั่ว วินาทีถัดมาบาดแผลฉกรรจ์ถึงตายกลับหายวับไปกับตา

อาผีเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องเขม็งไปยังหลินเจ๋อที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า

ชายหนุ่มตรงหน้าสวมชุดลำลอง บนตัวไม่มีแม้แต่รอยเลือดกระเซ็นเปื้อน

"คุณเป็นใครกันแน่" เสียงของอาผีแหบพร่า เต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุดและตื่นตะลึงจนไม่อาจสลัดหลุด

"เจ้านายของนาย" หลินเจ๋อยืนขึ้น ก้มมองเขาจากมุมสูง

เหนือศีรษะของอาผี ป้ายชีวิตสีทองเข้มอันเป็นตัวแทนของ [เงาทมิฬ] กลับมาเปล่งประกายเจิดจ้าอีกครั้ง

เจ้าหนุ่มนี่รอดตายมาได้ ทักษะพื้นฐานของสุดยอดนักลอบเร้นยังคงอยู่ครบถ้วน

อาผีเงียบไปสองสามวินาที

คนที่ใช้ชีวิตเลียเลือดบนคมดาบอย่างเขาไม่เคยเชื่อเรื่องเทพเซียน เชื่อแค่วัดกันที่พลังฝีมือเท่านั้น

เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงการต่อสู้ สองคนที่ตามล่าเขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะตอบโต้ ก็ถูกจัดการจนพิการไปแล้ว

ซ้ำยังมีวิชาฝีมือระดับเซียนที่รักษาแผลฉกรรจ์ถึงตายได้กลางอากาศ อีกฝ่ายต้องเป็นยอดคนผู้ยากจะหยั่งถึงอย่างแน่นอน

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาตกลงทำการซื้อขายไปแล้ว

อยู่ในวงการนี้ สละชีวิตได้ แต่ติดค้างหนี้ไม่ได้

อาผีใช้สองมือยันพื้น คุกเข่าข้างหนึ่งลงในน้ำโคลน แล้วก้มศีรษะลง

"เจ้านาย ผมชื่ออาผีครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ แล้วหันหลังเดินออกไปนอกโรงงาน

"เคลียร์ที่นี่ให้สะอาด ฉันให้เวลานายสิบห้านาที"

"รับทราบครับ"

อาผีลุกขึ้นยืน

เขาเดินไปตรงหน้านักฆ่าสองคนที่สลบไสล ก้มหยิบมีดดาบปลายปืนสามเหลี่ยมบนพื้นขึ้นมา ก่อนจะแทงทะลวงเข้าลำคอของทั้งคู่อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ชักมีดออกแล้วสะบัดคราบเลือดทิ้ง

อาผีล้วงขวดสเปรย์พลาสติกขนาดเล็กออกมาจากช่องลับของเสื้อเกราะยุทธวิธี แล้วฉีดพ่นใส่ศพทั้งสองไปสองสามที

กลิ่นสารเคมีฉุนกึกตลบอบอวลไปทั่วโรงงานทันที ชิ้นส่วนศพที่สัมผัสถูกของเหลวเริ่มละลายตัวอย่างรวดเร็ว

หลินเจ๋อยืนอยู่ข้างพงหญ้ารกนอกโรงงาน เหลือบหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

มืออาชีพอย่างยิ่ง ทำลายศพไร้ร่องรอยได้โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

การใช้เงินหนึ่งแสนซื้อคนท่องรัตติกาลระดับนี้มาได้ ช่างเป็นการค้าที่กำไรมหาศาลจริงๆ

พอมีอาผีแล้ว หลายเรื่องที่เขาไม่สะดวกจะออกหน้าทำเอง ก็ได้ตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด

สิบห้านาทีต่อมา อาผีเดินออกมาจากโรงงานร้างตรงเวลาเป๊ะ

เสื้อเกราะยุทธวิธีบนตัวถูกถอดทิ้งไปแล้ว เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำตัวโคร่งแทน

เสื้อตัวนี้ถอดมาจากลูกกระจ๊อกขาหักเมื่อครู่ รูดซิปขึ้นจนสุดคอ พอดีปิดบังคราบเลือดบนคอไว้ได้มิดชิด

หลินเจ๋อขับคัลลิแนนมาจอดรออยู่ในเงามืดตรงหัวมุมถนนอยู่ก่อนแล้ว

อาผีเดินมาที่ประตูฝั่งผู้โดยสาร พอเปิดออกก็ชะงักไปเล็กน้อย

ภายในรถคันนี้ใหม่เอี่ยม พรมปูพื้นล้วนเป็นขนสัตว์ถักมือ

เขาก้มมองรองเท้าบูทยุทธวิธีของตัวเองที่เปรอะเปื้อนโคลนกับของเหลวไม่ระบุชนิด จนไม่กล้าก้าวขึ้นไปตรงๆ

"ขึ้นมา" หลินเจ๋อวางสองมือไว้บนพวงมาลัย ไม่ได้หันกลับมามอง

อาผีไม่ลังเลอีก กัดฟันก้าวขึ้นไปนั่งข้างคนขับ พยายามหดตัวลีบชิดข้างประตูสุดชีวิต กลัวว่าจะทำเบาะหนังแท้เลอะเทอะ

ประตูรถปิดลง

หลินเจ๋อเหยียบคันเร่งทันที ตัวถังมหึมาของคัลลิแนนแล่นกลืนหายเข้าไปในความมืดมิด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถคัลลิแนนแล่นออกจากตัวเมืองเจียงเฉิง มุ่งหน้าเข้าสู่โครงการตึกร้างแถบชานเมืองทางใต้

รอบด้านไม่มีแม้แต่เสาไฟริมทาง มีเพียงโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กของอาคารหลายหลังตั้งตระหง่านอยู่กลางความมืด ในรัศมีสองกิโลเมตรมองไม่เห็นแม้แต่เงาคน

รถแล่นมาจอดตรงลานโล่งแห่งหนึ่งแล้วดับเครื่องยนต์ลง

หลินเจ๋อผลักประตูลงจากรถแล้วยืนพิงไว้ เขาล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า คาบไว้ในปากมวนหนึ่ง จากนั้นโยนบุหรี่ครึ่งซองที่เหลือพร้อมไฟแช็กลงบนฝากระโปรงหน้ารถ

อาผีก้าวลงจากรถตามมา เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดมวนหนึ่งแล้วอัดควันเข้าปอดคำใหญ่ รสชาติของนิโคตินช่วยให้ประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ฝีมือการลอบเร้นของคุณไม่เลว" หลินเจ๋อพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง พลางมองไปยังอาผีผ่านแสงจันทร์รำไร

นิ้วที่คีบบุหรี่ของอาผีเกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบา "วิชาทำมาหากินครับ เมื่อก่อนรับงานนอกประเทศ คนที่ซ่อนตัวไม่เนียนกลายเป็นปุ๋ยไปหมดตั้งนานแล้ว"

หลินเจ๋อเคาะขี้บุหรี่

"เรื่องซ่อนตัวน่ะระดับท็อปจริง แต่ฝีมือการปะทะตรงๆ ห่วยเกินไป" หลินเจ๋อพูดจี้จุดอย่างไม่ไว้หน้า "ถ้าเจอของแข็งเข้าจริงๆ เมื่อไหร่ที่การลอบเร้นแตก แค่นักเลงข้างถนนปลายแถวสองคนก็ต้อนคุณจนมุมได้แล้ว"

อาผีก้มหน้า ไม่ได้เอ่ยปากโต้แย้ง

จุดเด่นของเขาแต่เดิมคือการลอบสังหารกับการสอดแนมลาดตระเวน การต่อสู้ซึ่งหน้าจึงเป็นจุดอ่อนจริงๆ

"เจ้านายอยากให้ผมไปฝึกเพิ่มเหรอครับ" อาผีลองหยั่งเชิงถาม

สมัยที่เขาเคยคลุกคลีอยู่ในวงการใต้ดิน พวกบิ๊กบอสเวลาจะปั้นหน่วยกล้าตาย มักยอมทุ่มเงินมหาศาลส่งไปเข้าค่ายฝึกที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือไซบีเรียนานหลายปี

หลินเจ๋อส่ายหน้า

"ผมไม่มีเวลารอให้คุณค่อยๆ ฝึกหรอก"

"ในเจียงเฉิงมีพวกยอดฝีมือที่เคยผ่านสมรภูมิจริง เคยเห็นเลือดมาจริงบ้างไหม ถ้าเป็นพวกที่ล้างมือในอ่างทองคำแล้วหลบอยู่ในมุมมืดไม่อยากเปิดเผยตัวได้จะดีที่สุด" หลินเจ๋อเปิดประเด็นตรงๆ

คืนนี้ที่เขาพาอาผีมาด้วย นอกจากจะให้ช่วยจำทางแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคืออาศัยเจ้าถิ่นคนนี้ช่วยควานหาพรสวรรค์การต่อสู้ระดับสุดยอดที่ซ่อนตัวอยู่ในระดับล่าง

อาผีชะงักไป

"เจ้านายจะดึงตัวพวกเขามาเหรอครับ"

"เปล่า" หลินเจ๋อทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าเหยียบดับ "สิ่งที่ผมเล็งไว้คือประสบการณ์สู้จริงกับทักษะการฆ่าคนในตัวพวกเขาต่างหาก ผมจะซื้อวิชาที่มีค่าที่สุดของพวกเขามา แล้วยัดใส่สมองคุณตรงๆ"

มือที่คีบบุหรี่ของอาผีกระตุกสั่นอย่างแรง ขี้บุหรี่ท่อนยาวร่วงลงบนหลังมือจนลวกแดงเป็นปื้น แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

ยัดทักษะการฆ่าคนของคนอื่นใส่สมองฉันตรงๆ เนี่ยนะ?

เรื่องนี้ฟังดูเหลวไหลไร้สาระสิ้นดี

แต่แล้วภาพบาดแผลตรงหน้าท้องที่สมานสนิทจนไร้ร่องรอยก็ผุดขึ้นมาในหัว ลมหายใจของอาผีพลันหนักหน่วงและถี่กระชั้นขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นตัวตนระดับไหนกันแน่?