ตอนที่ 38 ทุ่มเงินล้านหล่อหลอมสัญญาใหม่ ล็อกตายลูกน้องให้ภักดีขั้นเด็ดขาด!

หลินเจ๋อไม่ได้สนใจท่าทางตกตะลึงของอาผี

เขามีเงินทุนอยู่ในมือถึงหกพันล้าน การซื้อป้ายชีวิตสายต่อสู้ขั้นสูงมาเสริมเขี้ยวเล็บให้อาผีจึงไม่ใช่ปัญหาแม้แต่น้อย

แต่ก่อนหน้านั้น หลินเจ๋อมีความคิดสำคัญเรื่องหนึ่งที่ต้องทดสอบให้แน่ใจเสียก่อน

ในอนาคตอาผีจะต้องคอยทำงานที่สกปรกที่สุดแทนเขา และจะได้ล่วงรู้ความลับมากขึ้นเรื่อย ๆ

แม้เมื่อครู่จะทำ [สัญญาจงรักภักดีเด็ดขาด] ไปแล้ว แต่จิตใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง

จึงจำเป็นต้องเพิ่มพันธนาการทางกายภาพที่ไม่อาจฝ่าฝืนได้อย่างเด็ดขาดเข้ามาด้วย

หลินเจ๋อเปิดหาเมนู [จัดการสัญญา] บนหน้าต่างระบบ แล้วกดเข้าไปดูหน้ารายละเอียดของอาผี

[ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังพยายามเข้าแทรกแซงสัญญาของผู้ใต้บังคับบัญชาขั้นสูง]

[แจ้งเตือน: สามารถเพิ่มเงื่อนไขจำกัดขั้นเด็ดขาดได้ผ่านฟังก์ชัน "หล่อหลอมสัญญาใหม่" หักเงินสดหนึ่งล้านหยวนต่อการดำเนินการหนึ่งครั้ง]

เงินหนึ่งล้านสำหรับหลินเจ๋อในตอนนี้ ไม่นับเป็นเศษเงินด้วยซ้ำ

หลินเจ๋อกดยืนยันการหักเงินทันที

[กรุณาระบุเงื่อนไขจำกัดและกลไกการลงโทษ]

หลินเจ๋อจ้องคีย์บอร์ดเสมือนจริงตรงหน้า พลางรัวนิ้วพิมพ์ลงไปอย่างรวดเร็ว

[เงื่อนไขจำกัด: ห้ามเปิดเผยอัตลักษณ์ตัวตนและความสามารถที่เกี่ยวข้องของผู้ว่าจ้างแก่บุคคลที่สาม ไม่ว่าจะด้วยคำพูด ข้อความ ท่าทาง หรือผ่านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใด ๆ ก็ตาม]

[กลไกการลงโทษ: กระตุ้นให้หลอดเลือดแดงใหญ่หัวใจฉีกขาดในทันที ทำให้ตกอยู่ในภาวะเจ็บปวดบีบเค้นหัวใจขั้นสุด ทรมานต่อเนื่องสิบวินาทีก่อนจะฟื้นฟูโดยอัตโนมัติ หากคิดจะฝ่าฝืนเป็นครั้งที่สอง จะพรากสัญญาณชีพทั้งหมดไปทันที]

ป้อนข้อมูลเสร็จสิ้น

[กำลังสร้างข้อกำหนด]

[หล่อหลอมสัญญาใหม่สำเร็จ ข้อกำหนดจำกัดถูกจารึกลงในตราประทับชีวิตของเป้าหมายอย่างลับ ๆ เรียบร้อยแล้ว]

สายลมราตรีพัดผ่านลานโล่งของตึกร้าง

หลินเจ๋อปรายตามองไปยังอาผี

"อาผี หลับตาลง แล้วลองนึกดูซิว่าใครคือนายจ้างของนาย จินตนาการดูว่า ถ้านายเอาเรื่องของฉันไปขายให้ตำรวจหรือพวกศัตรูของนาย นายจะได้ผลประโยชน์มากแค่ไหน" หลินเจ๋อออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

อาผีไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ยังยอมทำตามแต่โดยดี

เขาหลับตาลง พอใบหน้าของหลินเจ๋อผุดขึ้นมาในหัว เขาก็ลองคิดตามคำพูดนั้นอย่างหยั่งเชิง... ถ้าเอาเรื่องการรักษาบาดแผลสุดอัศจรรย์ในวันนี้ไปขายให้ห้องทดลองชีวภาพในต่างประเทศล่ะก็...

ความคิดนี้เพิ่งจะก่อตัวขึ้น

"อั่ก!"

อาผีเบิกตากว้าง เส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำแผ่ซ่านเต็มดวงตาทันที

เขาทรุดเข่ากระแทกพื้นดังตุ้บ สองมือขย้ำเสื้อกันลมตรงหน้าอกแน่น

เจ็บ!

มันคือความเจ็บปวดแสนสาหัสจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูด!

ราวกับมีเลื่อยเหล็กติดหนามแทงพรวดเข้ากลางอก บิดรัดเส้นเลือดหัวใจทุกเส้น แล้วค่อย ๆ ออกแรงกระชากออกมาทีละนิด!

ชายชาติทหารสุดแกร่งอย่างอาผีเคยผ่านการทรมานมานับครั้งไม่ถ้วน ขนาดถูกถอดเล็บยังไม่เคยส่งเสียงร้องสักแอะ แต่เวลานี้เขากลับกลิ้งเกลือกทุรนทุรายอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้นหินกรวด

เขาอ้าปากกว้าง เค้นเสียงโหยหวนในลำคอราวกับสัตว์ร้ายใกล้ตาย น้ำลายไหลยืดออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

ทุกวินาทียืดยาวราวกับผ่านไปหลายศตวรรษ

หลินเจ๋อยืนพิงประตูรถ ทอดสายตามองอาผีที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นด้วยแววตาเย็นชา

สิบ เก้า แปด...

ทันทีที่ครบสิบวินาที ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็อันตรธานหายไปเป็นปลิดทิ้ง

อาผีนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ

เขาหอบหายใจอย่างยากลำบาก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แขนขายังคงกระตุกเกร็งเบา ๆ อย่างไม่อาจควบคุม

นั่นคือสิบวินาทีที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต เขาได้สัมผัสถึงความสิ้นหวังอย่างแท้จริงยามที่ยมทูตพาดเคียวลงบนหัวใจ

"ทีนี้เข้าใจหรือยัง" หลินเจ๋อเดินเข้าไปใกล้ ก้มมองเขาจากมุมสูง

อาผีตะเกียกตะกายพลิกตัวคลานขึ้นมา

คราวนี้เขาไม่ได้คุกเข่าเพียงข้างเดียว แต่ทิ้งเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้นหินกรวดอย่างแรง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสักนิด

"กฎของเจ้านาย ผมเข้าใจแล้วครับ จะเก็บให้เน่าตายไปในท้อง" เสียงของอาผีแหบแห้งจนน่ากลัว ทั้งยังสั่นเครือจนควบคุมไม่อยู่

มันคือความหวาดกลัวที่สลักลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

หลินเจ๋อพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

เมื่อมีหลักประกันชั้นนี้ อาผีถึงจะกลายเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

"ลุกขึ้นมาคุย" หลินเจ๋อหันหลังไปเปิดประตูรถคัลลิแนน

อาผีเกาะล้อรถพยุงตัวลุกขึ้น ฝืนข่มขาทั้งสองข้างที่ยังคงสั่นเทา

"เรื่องที่ฉันถามนายเมื่อกี้ มีเป้าหมายบ้างไหม" หลินเจ๋อนั่งลงในรถพลางเลื่อนกระจกลง

อาผีใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อกาฬบนใบหน้า สมองแล่นเร็วจี๋

"มีอยู่คนหนึ่งครับ" อาผีรีบพูดเร็วปรื๋อเพราะกลัวจะทำให้หลินเจ๋อรอนาน "คนในวงการเรียกเขาว่า 'เหล่าโม่'"

"เล่าให้ละเอียดกว่านี้"

"ตาแก่นี่อายุหกสิบกว่าแล้วครับ สามสิบปีก่อนเคยหากินอยู่แถวสามเหลี่ยมทองคำ เป็นมือเก็บกวาดระดับไพ่ตายใต้บังคับบัญชาของขุนศึกใหญ่คนหนึ่ง ว่ากันว่าเขาใช้มีดเล่มเดียวลุยเดี่ยวลอบเก็บป้อมยามติดอาวุธระดับกองร้อยในป่าดิบชื้นได้จนเกลี้ยง เชี่ยวชาญการลอบสังหารด้วยอาวุธเย็นทุกชนิดและการต่อสู้มือเปล่าระยะประชิด ต่อมาขุนศึกล่มสลาย เขาเลยหนีกลับเข้าประเทศ เปลี่ยนชื่อแซ่มาหลบซ่อนตัวอยู่ที่เจียงเฉิง"

อาผีคายทุกสิ่งที่ตัวเองรู้ออกมาจนหมดเปลือก

"เขาปักหลักอยู่ที่ไหน" หลินเจ๋อเริ่มสนใจ

ลุยเดี่ยวลอบกวาดล้างได้ทั้งกองร้อย คนระดับนี้บนตัวต้องมีป้ายชีวิตสายต่อสู้ระดับสุดยอดขั้นทองเข้มโผล่ออกมาหลายป้ายแน่นอน

ขอเพียงดึงออกมามอบให้อาผี ผสานเข้ากับการลอบเร้นของ [เงาทมิฬ] อาผีก็จะเปลี่ยนจากหน่วยสอดแนมที่เอาแต่หลบซ่อน กลายเป็นจักรกลสังหารระดับอัลติเมตได้ในชั่วพริบตา

"ตลาดสดในเขตเมืองเก่าครับ เขาเซ้งแผงไว้แผงหนึ่ง วันๆ เอาแต่ขายปลาอยู่ที่นั่น" อาผีบอกพิกัดออกมา "คนนี้อารมณ์ร้ายสุดๆ ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อก่อนเขาทำอะไรมา มีแค่ผมที่บังเอิญไปเห็นเขาลงมือครั้งหนึ่งตอนรับงานนอกตามสืบเบาะแสเมื่อหลายปีก่อน"

รถคัลลิแนนแล่นไปบนถนนหลวงสายออกนอกเมืองอย่างนิ่งเรียบ กระจกรถลดลงครึ่งหนึ่ง ลมราตรีพัดกรูเข้ามาในห้องโดยสาร

หลินเจ๋อหักพวงมาลัยเล็กน้อยเพื่อหลบหลุมบ่อบนผิวถนน

"เมื่อกี้ในโรงงานซอมซ่อนั่น ไอ้สองคนถือมีดมันค้นหาอะไรจากตัวนาย" หลินเจ๋อมองถนนเบื้องหน้าพลางเอ่ยถามขึ้นลอยๆ

อาผีนั่งเกร็งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ พอได้ยินคำถามก็รีบล้วงกุญแจทองเหลืองเปื้อนเลือดดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าด้านในของเสื้อแจ็กเก็ต แล้ววางลงบนคอนโซลกลาง

"กุญแจล็อกเกอร์ฝากของหมายเลขสิบหก ชั้นใต้ดินบีสองของสถานีรถไฟครับ" อาผีสารภาพตามตรง "ของอยู่ในนั้น"

"ข้างในคืออะไร"

"สมุดบัญชีปกหนังสีดำเล่มหนึ่งครับ"

อาผีถูเหงื่อเย็นตรงฝ่ามือ "ครึ่งเดือนก่อน ผมรับงานชิ้นหนึ่งมาจากตลาดมืด มีคนยอมจ่ายสามแสน ให้ผมลอบเข้าไปในห้องทำงานประธานกรรมการว่านหาวกรุ๊ป เพื่อขโมยราคาประมูลขั้นต่ำของโครงการสะพานข้ามทะเล"

ว่านหาวกรุ๊ป

หลินเจ๋อพอจะคุ้นชื่อนี้อยู่บ้าง

บริษัทยักษ์ใหญ่ที่เริ่มต้นสร้างตัวจากงานถมดินและวัสดุก่อสร้างในเจียงเฉิง เจ้าของชื่อหวังเจี้ยนซู่ สมัยก่อนเป็นอันธพาลหน้าด้านไร้ยางอายชื่อดัง หลายปีมานี้ฟอกตัวขึ้นฝั่งจนกลายเป็นนักธุรกิจดาวเด่นประจำเมือง มีทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้าน

"ผมลอบเข้าไปได้" อาผีเล่าต่อ "หาเอกสารประมูลไม่เจอ แต่ไปเจอตู้เซฟลับซ่อนอยู่ในผนังหลังเก้าอี้ทำงานของเขา ข้างในมีเงินสดหนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐกับสมุดเล่มนั้น ผมเลยหิ้วติดมือออกมาหมดเลย"

หลินเจ๋อเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "เปิดดูเนื้อหาในสมุดแล้ว?"

"ดูแล้วครับ" อาผีกลืนน้ำลายลงคอ "ข้างในเป็นบัญชีดำทั้งหมดของว่านหาวกรุ๊ปตลอดหกปีที่ผ่านมา ทั้งเรื่องใช้บริษัทบังหน้าในต่างประเทศฟอกเงินยังไง ส่งส่วยผลประโยชน์ให้พวกเบื้องบนยังไง ที่ร้ายแรงที่สุดคือ ในนั้นยังบันทึกรายละเอียดการโอนเงินในคดีฆาตกรรมสามคดี ซึ่งล้วนเป็นฝีมือที่หวังเจี้ยนซู่จ้างนักเก็บกวาดในวงการมืดทำเพื่อแย่งชิงที่ดินในตอนนั้น"