ตอนที่ 39 สองป้ายชีวิตระดับทองคำทมิฬ! ตาแก่ขายปลาคนนี้ไม่ธรรมดา!

หลินเจ๋อเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยเบา ๆ

มีของสิ่งนี้อยู่ในมือ แค่ทำหลุดออกไปสักหน้าเดียว บอสใหญ่อย่างหวังเจี้ยนซู่ก็คงต้องไปกินลูกปืนแล้ว

"นายก็เลยเอาสมุดเล่มนี้ไปแบล็กเมล์เขา" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ

อาผีหัวเราะแห้ง ๆ ท่าทางเก้อเขินอย่างยิ่ง "ผมกะว่าทำงานนี้เสร็จก็จะล้างมือในอ่างทองคำแล้วบินไปต่างประเทศทันที ก็เลยเรียกไปสิบล้าน ตอนนั้นหวังเจี้ยนซู่ตอบตกลงในสายอย่างไว บอกว่าจะเตรียมเงินสดไว้ให้ แต่พอผมโผล่หัวไป สิ่งที่รออยู่กลับเป็นพวกพกของร้อนกันทั้งนั้น"

"ตลอดครึ่งเดือนมานี้ ผมถูกลูกน้องมันไล่ล่าจนหัวซุกหัวซุน วันนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้ถูกต้อนเข้าไปในโรงงานร้างนั่น" อาผีชะงักไปครู่หนึ่ง "บอสครับ สมุดบัญชีเล่มนั้นมันเผือกร้อนชัด ๆ ตอนนี้หวังเจี้ยนซู่คลั่งเหมือนหมาบ้า ปล่อยข่าวออกมาว่าใครได้สมุดเล่มนั้นไป ไม่ว่าจะจับเป็นหรือจับตาย จะให้ค่าหัวทันทีสองสิบล้าน"

หลินเจ๋อยิ้ม

ตั้งค่าหัวสองสิบล้านงั้นเหรอ?

แสดงว่าหวังเจี้ยนซู่ร้อนตัวถึงขีดสุดแล้ว

เหยื่อที่จนมุมแบบนี้ หากเดินเกมดี ๆ ผลประโยชน์ที่จะรีดเค้นออกมาได้มีมากกว่าสองสิบล้านเป็นไหน ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ป้ายชีวิตบนตัวประธานกลุ่มบริษัทที่คลุกคลีอยู่ในโลกขาวดำมานานหลายปี ไม่มีทางเป็นของธรรมดาแน่นอน

"พรุ่งนี้นายไปสถานีรถไฟ เอาสมุดกลับมาแล้วเอาไปไว้ที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง" หลินเจ๋อเหยียบคันเร่ง "ส่วนหวังเจี้ยนซู่ ปล่อยให้มันดิ้นพล่านไปอีกสองสามวันก่อน ผมมีแผนอื่นไว้แล้ว"

อาผีไม่กล้าถามมากความ รีบพยักหน้ารับคำทันที

สี่ทุ่มครึ่ง

รถคัลลิแนนแล่นเข้าสู่ชายขอบย่านเมืองเก่าของเจียงเฉิง

ถนนแถบนี้คับแคบ สองข้างทางเต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างระเกะระกะของชุมชนแออัด และสารพัดแผงลอยโต้รุ่งที่เปิดขายตลอดคืน

ผิวถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ เจิ่งนองไปด้วยน้ำขังและคราบน้ำมัน

รถเอสยูวีตัวท็อปสุดหรูที่มีความยาวกว่าห้าเมตรคันนี้ เมื่อแล่นเข้ามาในสถานที่แบบนี้ จึงดูแปลกแยกไม่เข้าพวกเอาเสียเลย

พวกผู้ชายถอดเสื้อนั่งดื่มเหล้าอยู่ริมทางต่างพากันวางแก้ว แล้วชี้ชวนกันมอง

หลินเจ๋อหาลานโล่งที่กว้างพอสำหรับจอดรถ ห่างจากตลาดสดสินค้าเกษตรไปสองช่วงตึก

เขาดับเครื่องแล้วก้าวลงจากรถ

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเค็มรุนแรง ปะปนกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวหมักหมมจากท่อระบายน้ำ

"ไปกันเถอะ ไปดูหน้าคลีนเนอร์มือหนึ่งที่นายว่าหน่อย" หลินเจ๋อก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังตลาดสดสินค้าเกษตร

อาผีเดินตามติดอยู่เยื้องไปทางด้านหลัง

ตลาดสดสินค้าเกษตรในยามค่ำคืนเงียบเหงามาก แผงค้าส่วนใหญ่ดึงประตูม้วนปิดหมดแล้ว มีเพียงโซนสัตว์น้ำด้านในสุดไม่กี่ร้านที่ยังเปิดไฟสว่าง พลางเร่งขนถ่ายสินค้าและจัดการพวกปลาตายกุ้งตายที่จะขายในเช้าวันพรุ่งนี้กันตลอดทั้งคืน

อาผีพาหลินเจ๋อเดินผ่านทางเดินที่เกลื่อนไปด้วยเกล็ดปลา ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าแผงค้ามุมในสุด

แผงค้านี้ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ มีเพียงหลอดไฟไส้เขรอะฝุ่นแขวนอยู่ดวงเดียว

แสงไฟสลัวส่องกระทบกะละมังพลาสติกใบใหญ่หลายใบที่เต็มไปด้วยน้ำขุ่นคลั่ก

ข้างกะละมังมีชายแก่นั่งยอง ๆ อยู่คนหนึ่ง

ชายแก่สวมเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าซีดเหลือง เท้าสวมรองเท้าบูทยางกันน้ำทรงสูงสีดำ

รูปร่างผอมเกร็ง แผ่นหลังค่อมลงเล็กน้อย

ผมเผ้าสีดอกเลายุ่งเหยิง เขากำลังก้มหน้าก้มตาแล่ปลาอยู่บนเขียงไม้ที่พรุนไปด้วยรอยมีด

ในมือถือมีดแล่ปลาธรรมดา ๆ เล่มหนึ่ง มือซ้ายคว้าปลาช่อนที่กำลังดิ้นพล่านขึ้นมาจากกะละมัง

เพียะ

ทันทีที่ปลาช่อนถูกตบลงบนเขียง มีดแล่ปลาในมือขวาของชายแก่ก็พลันตวัดวาบ กลายเป็นประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่ง

คมมีดกรีดลงใต้เหงือกปลาอย่างแม่นยำ รูดตามแนวกระดูกไปจนสุดปลาย เพียงพลิกข้อมือทีเดียว กระดูกปลาทั้งชิ้นก็ถูกเลาะออกมาได้อย่างสมบูรณ์

จากนั้นปลายมีดสะกิดขึ้นเพียงเบา ๆ เนื้อปลาก็แยกออกเป็นสองซีก

ทุกขั้นตอนใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที เด็ดขาดและเฉียบคมถึงขีดสุด ราวกับปลาตัวนั้นยอมแยกชิ้นส่วนตัวเองออกแต่โดยดี

หลินเจ๋อยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตร ลอบมองการขยับมือของชายแก่อย่างเงียบงัน

การควบคุมแรงและความแม่นยำต่อแนวมัดกล้ามเนื้อและโครงกระดูกระดับนี้ ไม่มีทางที่พ่อค้าขายอาหารทะเลทั่วไปจะมีได้แน่

หน้าต่างระบบเปิดขึ้นตรงหน้าหลินเจ๋อโดยอัตโนมัติ

[ชื่อเป้าหมาย: เหล่าโม่]

[สถานะเป้าหมาย: ทหารรับจ้างต่างแดนปลดประจำการ / คลีนเนอร์ระดับท็อป]

สิ่งที่ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเหล่าโม่พร้อมกับข้อมูลส่วนตัวก็คือป้ายชีวิต

[ปรมาจารย์ลอบสังหาร (ทองคำทมิฬ): เชี่ยวชาญจุดตายทุกแห่งบนร่างกายมนุษย์ ช่ำชองทั้งอาวุธระยะประชิดและอาวุธปืนทุกชนิด ฝีมือการต่อสู้ระยะประชิดเข้าขั้นขีดจำกัดของมนุษย์]

[สัญชาตญาณสัตว์ป่า (ทองคำทมิฬ): สัมผัสที่หกอันเกิดจากการขัดเกลาผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายนับครั้งไม่ถ้วน สามารถหยั่งรู้อันตรายล่วงหน้าได้ 0.5 วินาที]

หัวใจของหลินเจ๋อเต้นรัวขึ้นเล็กน้อย

ป้ายชีวิตทองคำทมิฬถึงสองป้าย!

ตาแก่นี่มันคลังอาวุธเดินได้ชัดๆ!

ถ้าดึงสองป้ายนี้ออกมาใส่ให้อาผี ทั่วทั้งเจียงเฉิงจะมีใครหยุดเขาได้อีก?

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบก็เด้งกล่องข้อความเตือนสีแดงขึ้นมากะทันหัน

เหนือศีรษะของเหล่าโม่ นอกจากป้ายชีวิตทองคำทมิฬทั้งสองป้ายแล้ว ยังมีไอดำหนาทึบกลุ่มหนึ่งวนเวียนอยู่ และมันกำลังลามเลียจากลำคอขึ้นสู่สมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง

[สถานะถึงตาย: พิษทำลายประสาทระยะสุดท้าย]

[คำอธิบายป้ายชีวิต: ภาวะระบบประสาทเสื่อมถอยที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้ อันเนื่องมาจากการสัมผัสสารพิษทางเคมีชนิดพิเศษเป็นเวลานาน]

[ประเมินเวลารอดชีวิต: 72 ชั่วโมง]

เหลือชีวิตอีกแค่สามวันงั้นเหรอ?

หลินเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

มิน่าล่ะ คนโหดระดับบุกเดี่ยวถล่มได้ทั้งกองร้อยถึงได้มาหลบรอความตายอยู่ในตลาดสดกลิ่นเหม็นหึ่งแห่งนี้

พิษชนิดนี้ทำลายระบบประสาทของเขาไปจนหมดสิ้นแล้ว การที่เขายังยืนแล่ปลาได้อย่างมั่นคงในตอนนี้ ล้วนอาศัยพลังใจอันน่าสะพรึงกลัวกัดฟันฝืนทนไว้ทั้งสิ้น

พอจัดการปลาตัวสุดท้ายเสร็จ เหล่าโม่ก็โยนมีดลงบนเขียงส่งๆ

เขายกถ้วยเคลือบข้างตัวขึ้นจิบน้ำอึกหนึ่ง โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ซื้ออาหารทะเลพรุ่งนี้มาหกโมงเช้า วันนี้หมดแล้ว"

อาผีก้าวขึ้นไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง

"เหล่าโม่ ยังจำฉันได้ไหม"

เหล่าโม่ชะงักมือที่กำลังยกน้ำดื่ม แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

ใบหน้ากร้านกรำเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เหนือตาซ้ายมีรอยมีดยาวเฉียงผ่าจนคิ้วขาดเป็นสองท่อน

นัยน์ตาสีเหลืองขุ่นคู่นั้นแฝงความดุดันเหี้ยมเกรียมจนชวนให้สันหลังวาบ

สายตาเขาปรายมองอาผี ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หลินเจ๋อด้านหลัง

"จำได้ ไอ้เด็กเมื่อสามปีก่อนที่ไปทวงหนี้เสียให้ไอ้แซ่จางทางใต้เมือง แล้วเกือบโดนคู่อริฟันตาย" เหล่าโม้วางถ้วยเคลือบลง ใช้ผ้าขนหนูสกปรกที่พาดคอเช็ดมือ "วันนี้พาไอ้หนุ่มหน้าขาวผิวบางมาด้วย คิดจะทำอะไร"

หลินเจ๋อก้าวตรงเข้าไปที่หน้าเขียง

เขาไม่อ้อมค้อม พูดเข้าประเด็นทันที "ผมมาซื้อวิชาฆ่าคนของคุณ ตั้งราคามา"

เหล่าโม่ชะงักไป

เขาหรี่ตาลงฉับพลัน จิตสังหารอันเหี้ยมโหดระเบิดออกมาจากร่างผอมแห้งในชั่วพริบตา ทำเอาอุณหภูมิรอบโซนอาหารทะเลดิ่งฮวบลงไปหลายองศา

แม้แต่อาผีที่อยู่ข้างๆ ยังเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว มือเอื้อมไปที่บั้นเอวด้านหลังโดยสัญชาตญาณ

เหล่าโม่จ้องหน้าหลินเจ๋อนิ่งอยู่นานนับสิบวินาที จู่ๆ ก็แสยะริมฝีปากแห้งกรัง หัวเราะเสียงแหลมบาดหูออกมา

"ซื้อวิชาฆ่าคนของข้า?" เหล่าโม่คว้ามีดทำปลาบนเขียงขึ้นมา "ไอ้หนูยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม มึงรู้ไหมว่าคำว่าตายสะกดยังไง"

สิ้นเสียง มือขวาของเขาก็สะบัดออกไปอย่างแรง

ฟิ้ว!

มีดทำปลาเปื้อนคราบเลือดกลายเป็นเงาวูบ พุ่งเฉียดใบหูของหลินเจ๋อไปอย่างหวุดหวิด แล้วปักลึกเข้าไปในกำแพงอิฐแดงด้านหลัง

ด้ามมีดยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนส่งเสียงหึ่งๆ

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างยังคงยืนนิ่งมั่นคงอยู่ที่เดิม

ด้วย [ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์] ที่มีติดตัว เขาจึงมองออกอยู่แล้วว่าทิศทางของมีดไม่ได้เล็งมาที่เขา