ตอนที่ 40 คนตามล่ามาแล้วเหรอ สามนาทีล้มเรียบ!

"ลูกไม้ข่มขวัญแบบนี้เก็บไปเถอะครับ" หลินเจ๋อมองเหล่าโม่ "พิษแล่นเข้าสู่หัวใจแล้ว อีกสามวัน คุณจะขาดใจตายอย่างทรมาน"

หลินเจ๋อโน้มตัวลง สองมือยันแผงขายของที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเหล่าโม่

"คุณยอมทนเน่าตายอย่างน่าอนาถอยู่ในกองเครื่องในปลาพวกนี้จริง ๆ เหรอครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่าโม่เลือนหายไปในทันที รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง มือขวากำแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้นมา

อาการที่แท้จริงของเขา แม้แต่โรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเจียงเฉิงยังตรวจไม่พบ แล้วชายหนุ่มตรงหน้าที่ไม่เคยแม้แต่จะพบหน้ากันมาก่อนคนนี้ เอาอะไรมามองทะลุปรุโปร่งได้ในพริบตาเดียว?

หลินเจ๋อไม่ปล่อยให้เหล่าโม่มีเวลาพักหายใจ เขาโยนชิปเดิมพันชิ้นสุดท้ายออกมา

"ขายฝีมือของคุณให้ผม แลกกับการที่ผมจะดึงพิษทั้งหมดในตัวคุณออกไป ให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสามสิบปี"

เหล่าโม่ผุดลุกขึ้นยืนพรวด

กะละมังน้ำถูกเขาเตะคว่ำโดยไม่ตั้งใจ น้ำโสโครกสีดำสาดกระจายไปทั่วพื้น

"แกเป็นใครกันแน่?"

หลินเจ๋อยืดตัวตรง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ผู้ซื้อของคุณ"

ทันใดนั้น เสียงเบรกเสียดแก้วหูก็ดังลั่นมาจากนอกตลาดสดการเกษตร

ตามมาด้วยประตูรถตู้สี่ห้าคันที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง

อันธพาลกว่ายี่สิบคนถือท่อเหล็กและมีดพร้าถางป่ากรูเข้ามาอย่างดุดัน ปิดทางเดินจนแน่นขนัดในทันที

ชายหัวโล้นที่เป็นหัวหน้าถือมีดดาบเล่มหนึ่ง ชี้ไปยังอาผีพลางตะโกนลั่น

"ไอ้หมอนั่นแหละ! เถ้าแก่หวังบอกว่า ถ้าจับเป็นได้รางวัลห้าล้าน! ถ้าหิ้วศพกลับไปได้สองล้าน!"

สีหน้าของอาผีเปลี่ยนไปทันที

หลินเจ๋อกวาดตามองฝูงอันธพาลพวกนั้นโดยไร้แววตระหนก ก่อนจะหันไปมองเหล่าโม่

"ให้เวลาสิบนาที จัดการขยะพวกนี้ให้เกลี้ยง"

เหล่าโม่มองดูกลุ่มคนที่พุ่งเข้ามา นัยน์ตาสีเหลืองคล้ำค่อย ๆ ลุกโชนด้วยประกายเลือดสีแดงฉาน

"สิบนาทีเหรอ? แกดูถูกกูเกินไปแล้ว"

เหล่าโม่ออกแรงกระชากผ้ากันเปื้อนบนตัวทิ้งไป

"สามนาทีก็พอ"

สิ้นเสียงเหล่าโม่ ชายหัวโล้นหน้าตาบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมก็เงื้อมีดพร้าในมือพุ่งเข้ามา

"ไอ้แก่ ให้เกียรติแล้วไม่ชอบ งั้นกูฟันมึงไปด้วยเลย!"

เหล่าโม่ไม่ได้หยิบมีดแล่ปลาเล่มนั้น เขาทิ้งมือทั้งสองข้างลงแนบลำตัว แผ่นหลังพลันเหยียดตรงขึ้น

ชายแก่ขายปลาหลังค่อมพลันเลือนหายไปในพริบตา สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือจักรกลสังหารอันแม่นยำ

มีดแรกฟันตรงเข้าใส่กลางแสกหน้าของเหล่าโม่

เหล่าโม่ไม่แม้แต่จะหลบ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ไหล่กระแทกอัดเข้ากลางอกของชายหัวโล้นอย่างจัง

มือขวาเกร็งเป็นกรงเล็บ คว้าล็อกข้อมือข้างที่ถือมีดของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ แล้วออกแรงหักสวนทางทันที

กร๊อบ

มีดพร้าร่วงลงพื้น ชายหัวโล้นยังไม่ทันได้ร้อง ศอกซ้ายของเหล่าโม่ก็ฟาดหนักหน่วงเข้าใส่คางของมันเต็มแรง

เสียงกระดูกขากรรไกรแตกหักดังเสียดหูในทางเดินอันโล่งกว้าง ชายหัวโล้นปลิวละลิ่วออกไปราวกับกระสอบขาด ๆ ชนนักเลงอีกสามคนที่พุ่งตามมาจนล้มระเนนระนาด

นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น

เหล่าโม่พุ่งฝ่าเข้าไปในฝูงคน ทุกท่วงท่าไร้ซึ่งลีลาที่สูญเปล่าแม้แต่น้อย

ทุกหมัดทุกเท้าล้วนพุ่งเป้าไปยังจุดเปราะบางที่สุดของร่างกาย ทั้งลำคอ ข้อต่อ และซี่โครงจุดตาย

นักเลงสองสามคนที่พุ่งนำหน้ามายังไม่ทันแตะแม้แต่ชายเสื้อของเหล่าโม่ ถ้าไม่ถูกเหยียบสะบ้าหัวเข่าจนแหลก ก็โดนหักข้อต่อหัวไหล่จนหลุดคาที่

ไม่ถึงหนึ่งนาที บนพื้นก็มีคนลงไปนอนเกลือกกลิ้งทุรนทุรายถึงเจ็ดแปดคน

อาผียืนเยื้องอยู่ด้านหลังหลินเจ๋อ พลางกลั้นหายใจแน่น

เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับวิชาฆ่าคนล้วน ๆ ที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาจากกองซากศพเช่นนี้ เขากลับพบว่าหากตนเองต้องปะทะกับเหล่าโม่ คงเอาชีวิตรอดได้ไม่เกินสามกระบวนท่า

กระบวนท่าพวกนั้นฝังลึกอยู่ในความทรงจำของกล้ามเนื้อโดยสมบูรณ์ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิดแม้แต่น้อย ทุกอย่างล้วนเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ

นักเลงที่เหลืออีกสิบกว่าคนถูกความเหี้ยมเกรียมของเหล่าโม่ข่มขวัญจนสติกระเจิง มือที่กำท่อเหล็กสั่นระริก ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว

แต่เหล่าโม่ไม่ได้คิดจะหยุดมือเลยสักนิด

ปลายเท้าของเขาดีดท่อเหล็กตันบนพื้นลอยขึ้นมา มือขวาคว้าหมับเข้าตรงกึ่งกลาง แล้วพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายเสียเอง

เสียงฟาดกระหน่ำดังระงม สอดประสานไปกับเสียงทึบหนักของกระดูกที่แตกหัก

สองนาทีครึ่ง

ทั่วทั้งโซนอาหารทะเลของตลาดสดการเกษตรก็เหลือเพียงเสียงร้องโอดครวญระงมไปทั่วพื้น

นักเลงกว่ายี่สิบคน ไม่มีใครยืนไหวแม้แต่คนเดียว

เหล่าโม่โยนท่อเหล็กที่บิดเบี้ยวลงพื้น แล้วหันไปมองหลินเจ๋อ

"ไป"

เขาไม่สนใจสภาพพังพินาศบนพื้น หันหลังเดินตรงไปยังประตูหลังของตลาดสด

หลินเจ๋อล้วงกระเป๋ากางเกงเดินตามไป โดยมีอาผีตามติดมาข้างหลัง

พ้นประตูหลังออกมาก็เป็นตรอกตันที่ไม่มีแม้แต่ไฟทาง

เหล่าโม่เดินไปจนสุดตรอกแล้วผลักประตูไม้ผุๆ ที่หุ้มแผ่นสังกะสีเปิดออก ด้านในเป็นบันไดแคบๆ ทอดตัวลงสู่ชั้นใต้ดิน

ยิ่งเดินลงบันไดไป อากาศก็ยิ่งชื้นและเย็นเยียบอย่างผิดปกติ

เมื่อผลักประตูห้องใต้ดินเข้าไป พื้นที่ด้านในไม่ได้กว้างขวางนัก

นอกจากเตียงสนามหนึ่งตัว ตรงมุมห้องยังเต็มไปด้วยลังยาแก้ปวดทางการแพทย์และขวดน้ำเกลือสารพัดชนิด ส่วนริมผนังมีตู้เซฟวางอยู่ใบหนึ่ง

เหล่าโม่เดินไปนั่งลงข้างเตียงสนาม ควานหากระบอกฉีดยาแบบใช้แล้วทิ้งออกมาจากใต้เตียง เขาดูดของเหลวใสขึ้นมาหนึ่งหลอดอย่างชำนาญ พับแขนเสื้อขึ้น แล้วปักเข็มลงไปบนแขนที่พรุนไปด้วยรอยเข็มทันที

พอของเหลวใสถูกดันเข้าสู่เส้นเลือดดำ เหล่าโม่ก็พ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาเฮือกใหญ่ สีหน้าที่เดิมทีซีดเผือดเพราะออกแรงอย่างหนักจึงค่อยดูดีขึ้นมาบ้าง

"ไอ้พวกปลายแถวนั่นพุ่งเป้ามาที่ไอ้หนุ่มข้างหลังแก" เหล่าโม่โยนกระบอกฉีดยาทิ้งลงถังขยะ "ฉันช่วยรับเคราะห์แทนพวกแกไปแล้ว ที่นี่คงอยู่ต่อไม่ได้แล้วล่ะ แกบอกว่าจะซื้อวิชาฝีมือของฉัน แถมยังดูดพิษออกจากตัวฉันได้อีก"

เขาเหลือบตาขึ้นมองหลินเจ๋อ "ว่ามา พวกแกมีไพ่ตายอะไรกันแน่"

หลินเจ๋อดึงเก้าอี้พลาสติกข้างตัวที่ขาหักไปข้างหนึ่งมานั่งลง

"ไพ่ตายคุณก็ได้ยินไปแล้วเมื่อกี้นี้" หลินเจ๋อเอ่ยปาก "ดูดพิษทำลายประสาทระยะสุดท้ายออกจากร่างของคุณ แล้วให้เงินสดอีกสิบล้านเป็นเงินเกษียณ เงื่อนไขคือต้องส่งมอบวิชาสังหารทั้งตัวของคุณมา"

เหล่าโม่บีบหว่างคิ้ว อาการปวดไมเกรนจากพิษทำลายประสาทที่กำเริบขึ้นมาทำให้เขาหงุดหงิดฉุนเฉียวเป็นอย่างยิ่ง

"ทำไมฉันต้องเชื่อแก? พิษชนิดนี้ลามเข้าไปถึงเส้นประสาทไขสันหลังแล้ว หมอศัลยกรรมมือหนึ่งของเจียงเฉิงยังไม่กล้าแม้แต่จะดูด้วยซ้ำ แกบอกว่าจะดูดออกก็ดูดออกได้เลยเหรอ? เห็นฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?"

หลินเจ๋อไม่ได้รีบร้อนโต้เถียง เขาเอียงศีรษะปรายตามองอาผีแวบหนึ่ง

อาผีเข้าใจความหมายทันที เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว รูดซิปเสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำออก แล้วเลิกเสื้อยืดแขนสั้นด้านในขึ้น

ตรงช่วงท้องน้อย บาดแผลทะลุที่เพิ่งสมานตัวได้ไม่นานและสะเก็ดเลือดยังไม่ทันหลุดลอกดี ปรากฏสู่สายตาของเหล่าโม่อย่างเด่นชัด

"เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ลำไส้ของฉันยังทะลักออกมาข้างนอกอยู่เลย" น้ำเสียงของอาผีไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ "เจ้านายถูกใจฉัน ภายในสิบนาที ฉันก็มายืนมีชีวิตชีวาอยู่ตรงนี้แล้ว"

เหล่าโม่จ้องมองปากแผลนั้น

จากประสบการณ์ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน เขามองเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่านั่นเป็นบาดแผลทะลุที่เกิดจากอาวุธมีคมขนาดใหญ่แน่นอน

บาดแผลขนาดนี้ถ้าอยู่ข้างนอก หากไม่รีบขึ้นเตียงผ่าตัดเย็บแผลทันที แค่สามสิบนาทีก็คงทนไม่ไหวแล้ว

แต่ตอนนี้ บาดแผลกลับตกสะเก็ดได้อย่างน่าอัศจรรย์

นิ้วของเหล่าโม่เคาะโครงเหล็กเตียงสนามไปมาโดยไม่รู้ตัว

"วิชาสังหารของฉันมันฝังลึกอยู่ในกระดูก แกจะซื้อยังไง?" เหล่าโม่ถามประเด็นสำคัญที่สุดออกมา

"นั่นเป็นเรื่องของผม" หลินเจ๋อมองเขา "คุณแค่ต้องตัดสินใจว่าจะทำข้อตกลงนี้หรือไม่ ส่งมอบวิชาฝีมือ รับเงินแล้วไป หรือไม่ส่งมอบ ก็นอนรอความตายอยู่ที่นี่"