ตอนที่ 41 โยกย้ายป้ายชีวิต สร้างราชาแห่งการลอบสังหารในวินาทีเดียว!

เหล่าโม่นิ่งเงียบไป

ฝีมือติดตัวพวกนี้คือสิ่งที่ทำให้เขายังยืนหยัดอยู่ในโลกใต้ดินได้

แม้ตอนนี้จะเป็นแค่ตาแก่ขายปลา แต่ขอแค่มีมีดแล่ปลาอยู่ในมือ เขาก็ไม่เคยกลัวใครหน้าไหน

ถ้ามอบมันไป เขาก็จะเป็นแค่คนแก่ใกล้ตายที่ไร้ประโยชน์ และอาจถูกพวกอันธพาลข้างถนนเหยียบย่ำเอาเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ความทรมานจากพิษทำลายประสาทมันเจียนตายจริง ๆ

ทุกค่ำคืนต้องเจ็บปวดจนกลิ้งทุรนทุรายไปกับพื้น ต้องพึ่งยาแก้ปวดขนาดสูงถึงจะพอข่มตาหลับได้

เขาเหนื่อยจริง ๆ และก็กลัวจริง ๆ

อุตส่าห์หาเงินมืดมาครึ่งค่อนชีวิต แต่กลับไม่มีชีวิตอยู่ใช้เงิน

"สิบล้านไม่พอ" เหล่าโม่เงยหน้าขึ้นฉับพลัน "พอเสียความสามารถในการป้องกันตัวไป ฉันต้องเปลี่ยนตัวตนแล้วไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ฉันต้องแน่ใจว่าช่วงชีวิตครึ่งหลังจะไม่มีใครตามหาฉันเจอ"

"พวกเราจะไม่เปิดเผยข้อมูลของคุณแม้แต่น้อย" หลินเจ๋อเออออตามน้ำ "นี่ถือเป็นเงื่อนไขเพิ่มเติมในข้อตกลงของเรา ในทางเดียวกัน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ คุณก็ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ถ้าฝ่าฝืน ผมจะทำให้คุณตายทรมานกว่าตอนพิษทำลายประสาทกำเริบเป็นร้อยเท่า"

เหล่าโม่เค้นหัวเราะเสียงแหบแห้ง

"ฉันคลุกคลีมาค่อนชีวิต เรื่องปิดปากฉันรู้ดีที่สุด" เหล่าโม่ลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เซฟข้างกำแพงแล้วกดรหัสเปิดออก

เขาหยิบถุงกันน้ำออกมาจากด้านใน ข้างในมีพาสปอร์ตปลอมกับบัตรธนาคารต่างประเทศแบบไม่ระบุชื่ออีกสองสามใบ

"โอนเงินมาสิ" เหล่าโม่กระแทกบัตรธนาคารสวิสแบบไม่ระบุชื่อลงบนเก้าอี้พลาสติกตรงหน้าหลินเจ๋อ

เขาตัดสินใจแล้ว

มีชีวิตอยู่ต่อไป แล้วไปใช้ชีวิตบั้นปลายในที่ที่ไร้ศัตรู

หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา จัดการโอนเงินผ่านบัญชีออฟชอร์

ติ๊ง เสียงเตือนเบา ๆ ดังขึ้น โทรศัพท์เครื่องพิเศษของเหล่าโม่ได้รับข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี

เหล่าโม่มองตัวเลขบนข้อความแล้วผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด

จิตสังหารที่เกร็งตึงอยู่ตรงแผ่นหลังมาตลอดพลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ตกลง" เหล่าโม่นั่งกลับลงบนเตียงสนาม "แล้วฝีมือนายล่ะ? ฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่านายจะเอาวิชาสังหารของฉันไปได้ยังไง"

[ตรวจพบความยินยอมในการทำธุรกรรมของเป้าหมาย]

[สัญญาสมัครใจมีผลบังคับใช้]

เพียงหลินเจ๋อนึกคิด หน้าต่างฟังก์ชันสัญญาของระบบก็เปิดขึ้นมาทันที

เขาไม่มีทางปล่อยให้อดีตทหารรับจ้างรับเงินแล้วเดินจากไปโดยไร้ข้อผูกมัดใด ๆ แน่นอน

เงินสดหนึ่งล้านถูกหักออกไปในพริบตา

[บันทึกเงื่อนไขจำกัดเด็ดขาดลงในตราประทับชีวิตของเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว]

[เนื้อหาเงื่อนไข: ห้ามเปิดเผยรายละเอียดการทำธุรกรรมและตัวตนของผู้ว่าจ้างแก่บุคคลภายนอก หากฝ่าฝืนจะเกิดภาวะหัวใจวายเฉียบพลันทันที]

จากนั้น หลินเจ๋อก็เลือกดึงป้ายชีวิตออกมา

[เริ่มแยกป้ายชีวิตระดับทองคำทมิฬ: ปรมาจารย์ลอบสังหาร]

[เริ่มแยกป้ายชีวิตระดับทองคำทมิฬ: สัญชาตญาณสัตว์ป่า]

[เริ่มแยกป้ายชีวิตสีแดงระดับถึงตาย: พิษทำลายประสาทระยะสุดท้าย]

ลำแสงสามสายลอยขึ้นมาจากกลางกระหม่อมของเหล่าโม่พร้อมกัน

เป็นแสงสีทองคำทมิฬเจิดจ้าสองสาย กับกลุ่มหมอกควันสีดำที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งอีกหนึ่งกลุ่ม

วินาทีที่กลุ่มแสงทั้งสามหลุดลอยออกจากร่าง เหล่าโม่ก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างรุนแรง

เขาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สองมือกุมคอตัวเองแน่นพลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

ความเจ็บปวดเสียดแทงลึกที่คอยกดทับเส้นประสาทมาเนิ่นนาน พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นในวินาทีนี้

ไม่เพียงเท่านั้น กระดูกสันหลังที่เคยแข็งเกร็งมาตลอดของเขาก็พลันผ่อนคลายลง

แต่สิ่งที่ตามติดมากลับเป็นความว่างเปล่าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เหล่าโม่เอื้อมมือไปคว้ามีดแล่ปลาข้างเตียงตามสัญชาตญาณ

ด้ามมีดอยู่ในมือ แต่กลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับพันชั่ง

สัมผัสที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมีดหายไปแล้ว วิถีการออกแรงของกล้ามเนื้อที่เคยแจ่มชัดในหัว ตลอดจนสัญชาตญาณในการจับจุดบอดของร่างกายมนุษย์ ทั้งหมดล้วนถูกลบล้างไปจนสิ้น

ท่าทางการจับมีดของเขาในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับตาแก่ขายปลาจริง ๆ เลยสักนิด

เคร้ง

มีดแล่ปลาหล่นลงบนพื้น

เหล่าโม่มองดูมือทั้งสองข้างของตัวเองอย่างเหม่อลอย ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองออกมา

"นี่น่ะเหรอที่นายบอกว่าซื้อไป..." เหล่าโม่ส่ายหน้า "นายเป็นใครกันแน่..."

หลินเจ๋อไม่ได้ตอบเขา

แสงสีทองคำทมิฬสองกลุ่มกับไอหมอกสีดำหนึ่งกลุ่มสงบนิ่งอยู่ในคลังป้ายชีวิตของระบบ

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน พลางดันบัตรธนาคารสวิสใบนั้นกลับไปตรงหน้าเหล่าโม่

"การซื้อขายเสร็จสิ้น ออกไปจากเจียงเฉิงก่อนฟ้าสว่าง" พูดจบหลินเจ๋อก็หันหลังเดินตรงไปยังประตูห้องใต้ดิน

อาผีเดินตามหลังมา ก่อนจะก้าวพ้นประตู เขาหันไปเหลือบมองเหล่าโม่แวบหนึ่ง

เทพสังหารที่ทำเอาเขาขนหัวลุกเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนนี้ดูไม่ต่างจากคนแก่หลังค่อมผู้อ้างว้างธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

ทั้งสองคนเดินตามบันไดกลับขึ้นมายังตรอกตัน

สายลมยามค่ำคืนพัดวูบมา ทำให้อาผีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

"บอสครับ ตอนนี้เราจะไปไหนกันต่อ" อาผีถามเสียงเบา

หลินเจ๋อเปิดประตูรถคัลลิแนนแล้วเข้าไปนั่งประจำที่นั่งคนขับ

เขามองอาผีที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ พลางดึงประตูปิด

"ผมบอกแล้วไงว่าจะยัดฝีมือของตาแก่นั่นเข้าไปในหัวนายตรง ๆ" หลินเจ๋อเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยเบา ๆ พลางเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

รูม่านตาของอาผีหดเกร็งลงฉับพลัน แม้แต่ลมหายใจก็พลอยหยุดชะงัก

หลินเจ๋อมองป้ายชีวิตระดับทองคำทมิฬที่ส่องประกายระยิบระยับสองอันในคลังระบบ แล้วกด [มอบป้ายชีวิต] ทันที

[เป้าหมาย: อาผี]

[ยืนยันการมอบ: ปรมาจารย์ลอบสังหาร, สัญชาตญาณสัตว์ป่า]

"หลับตาลง แล้วสัมผัสมันให้ดี" หลินเจ๋อเอ่ย

อาผีหลับตาลงตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นในหัวก็ราวกับถูกค้อนหนักเหวี่ยงฟาดเข้าใส่อย่างจัง กระแสข้อมูลมหาศาลอันซับซ้อนหลั่งไหลเข้าสู่ระบบประสาทอย่างบ้าคลั่ง

ภาพการฆ่าฟันนับหมื่นฉาก เทคนิคการออกแรงใช้อาวุธไร้ดินปืน การถอดประกอบปืน สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดในสถานการณ์คับขันสารพัดรูปแบบ...

อาผีส่งเสียงคำรามต่ำด้วยความเจ็บปวด สองมือกุมศีรษะแน่น เหงื่อเย็นกาฬผุดซึมจนเสื้อแจ็กเก็ตเปียกชุ่มทันตา

หลินเจ๋อเหยียบคันเร่งลงไป

คัลลิแนนสีดำแล่นออกจากเขตเมืองเก่า พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

คัลลิแนนจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าอาคารหลักของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

อาผีนอนหมดสภาพอยู่บนเบาะหนังข้างคนขับ ทั่วร่างมีไอสีขาวลอยกรุ่น เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อนานแล้ว

ความเจ็บปวดรวดร้าวในสมองจางหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกตื่นรู้อันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

เขาก้มลงมองสองมือของตัวเอง

มันยังคงเป็นเนื้อหนังเดิม แต่เพียงแค่คิดแวบเดียว ในหัวก็ผุดวิธีหักคอคนด้วยนิ้วเดียวขึ้นมาถึงหนึ่งร้อยวิธี

ขอแค่รวมสมาธิเพียงนิด แม้แต่ความเคลื่อนไหวแผ่วเบาของใบไม้ที่ร่วงลงพื้นนอกตัวรถไกลออกไปสามสิบเมตร เขาก็ยังได้ยินชัดเจนถนัดหู

เขาเอี้ยวคออย่างแข็งทื่อ หันไปมองหลินเจ๋อที่อยู่ข้างกาย

วิธีการที่ฝืนสามัญสำนึกเช่นนี้ บดขยี้โลกทัศน์ที่อาผีสร้างขึ้นมาตลอดกว่ายี่สิบปีจนแหลกละเอียด

หลินเจ๋อเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วก้าวลงจากรถ

อาผีรีบเปิดประตูตามลงไป สองเท้าเพิ่งเหยียบลงบนพื้น สายลมแผ่วเบาก็พัดผ่านวูบ

แทบจะเป็นสัญชาตญาณ แผ่นหลังของอาผีโก่งงอขึ้นทันควัน ร่างเบี่ยงหลบไปด้านข้างครึ่งก้าว

พริบตาที่เขาหลบพ้น ลำแสงไฟฉายแรงสูงสองสายก็สาดมาจากคนละมุม ทาบลงตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่พอดิบพอดี

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพร้อมอาวุธครบมือสองคนก้าวออกมาจากเงามืดตรงบันไดอาคารหลัก มือแตะอยู่ที่ซองปืนบนเสื้อเกราะแทกทิคอลทันที

ริชาร์ดในชุดเครื่องแบบพ่อบ้านตัดเย็บประณีต เดินตามหลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคน