ตอนที่ 42 คลังแสงใต้คฤหาสน์! สายโทรเข้าจากหวังเจี้ยนซู่!

เดิมทีก็แค่การตรวจความปลอดภัยตามปกติ แต่วินาทีที่ริชาร์ดมองเห็นอาผีชัดตา ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นพลันเปลี่ยนสีไปทันที

ริชาร์ดยกมือขวาขึ้น ส่งสัญญาณมือทางยุทธวิธี

ในเงามืดรอบด้านมีเสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กจากการขึ้นลำกระสุนทันควัน ปืนกลมืออย่างน้อยหกกระบอกเล็งล็อกตรงไปที่ศีรษะของอาผี

"ท่านครับ" ริชาร์ดก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังเฉียงหน้าหลินเจ๋อไว้ สายตาจ้องเขม็งไปที่อาผี "คนคนนี้อันตรายขั้นสูงสุดครับ"

อาผียังคงยืนนิ่งอยู่กับที่

รอบตัวมีกี่คน ประจำอยู่ตำแหน่งไหน ใช้อาวุธชนิดใด ข้อมูลเหล่านี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาโดยอัตโนมัติ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหน่วยรักษาความปลอดภัยติดอาวุธระดับนี้ เขาคงมีทางเลือกเดียวคืออาศัยความมืดหลบหนีไป

แถมโอกาสหนีไม่รอดก็ยังสูงมาก

แต่ตอนนี้ ประสบการณ์การต่อสู้จริงในหัวบอกเขาว่า เขาสามารถปาดคอริชาร์ดได้ก่อนที่ทหารรับจ้างรอบตัวพวกนี้จะลั่นไก จากนั้นใช้ร่างของริชาร์ดเป็นโล่กำบัง แล้วเก็บมือปืนทั้งหกคนนี้ได้ภายในห้าวินาที

"เก็บปืน" หลินเจ๋อโยนกุญแจรถให้ริชาร์ดอย่างสบายๆ "นี่คืออาผี คนที่ผมเพิ่งรับเข้ามา ต่อไปจะมาทำงานที่คฤหาสน์"

ริชาร์ดรับกุญแจไว้ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวอาผีสองสามวินาที

เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารร้ายแรงถึงชีวิตที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า กลิ่นอายทักษะการฆ่าคนที่ไม่คิดจะปิดบังแบบนั้น ไม่มีทางเป็นของแค่อันธพาลข้างถนนแน่นอน

ริชาร์ดลดมือขวาลง เสียงอาวุธในเงามืดรอบด้านพลันเงียบสงบลงทันที

"ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์อวิ๋นติ่งครับ" ริชาร์ดค้อมตัวลงเล็กน้อย

อาผีผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่น ก่อนจะยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังหลินเจ๋ออย่างนอบน้อม

"พาเขาไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด แล้วก็พาไปที่คลังอาวุธของฝ่ายรักษาความปลอดภัย ให้เขาเลือกของที่ถนัดมือสักสองสามชิ้น" หลินเจ๋อเอ่ยพลางก้าวเดินต่อไป "ให้เวลานายครึ่งชั่วโมงจัดการบาดแผลกับความสะอาด อีกครึ่งชั่วโมงมาพบผมที่ห้องหนังสือชั้นหนึ่ง"

"ครับ เจ้านาย" อาผีก้มศีรษะรับคำสั่ง

&

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ชั้นใต้ดินชั้นสอง ฝ่ายรักษาความปลอดภัย

แสงไฟสีขาวสว่างสาดกระทบลงบนประตูกันระเบิดสีเทาเงิน

ริชาร์ดก้าวไปข้างหน้า ทาบนิ้วลงบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือ ก่อนที่ลำแสงสแกนม่านตาสีฟ้าอ่อนจะกวาดผ่านดวงตา

พร้อมเสียงระบายลมแผ่วเบา ประตูเหล็กหนาหนักค่อยๆ เลื่อนเก็บเข้าไปในผนัง

อาผีที่เปลี่ยนมาสวมชุดยุทธวิธีสีดำเฉพาะสำหรับฝ่ายปฏิบัติการภายในคฤหาสน์ เดินตามหลังริชาร์ดเข้าไป

ด้านหลังประตูคือคลังอาวุธควบคุมอุณหภูมิขนาดเกือบสี่ร้อยตารางเมตร

ภายในตู้กระจกกันระเบิด ปืนสั้นปืนยาวสารพัดรุ่น อุปกรณ์เสริมทางยุทธวิธี และเสื้อเกราะกันกระสุนถูกจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ราวกับสินค้าบนชั้นในซูเปอร์มาร์เก็ตหรู ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันชโลมปืนฉุนกึกที่ชวนให้อะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน

อาผีถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

เขาคลุกคลีอยู่ในแดนเถื่อนไร้ขื่อแปนอกประเทศมานานหลายปี ผ่านสมรภูมิเดือดมานับครั้งไม่ถ้วน

ทว่าคลังแสงระดับนี้ หากมองไปทั่วทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นขุนศึกขนาดกลางที่มีกองกำลังส่วนตัวเท่านั้นถึงจะควักออกมาได้

แต่เวลานี้ ทั้งหมดกลับถูกอัดแน่นอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์หลังหนึ่งแถบชานเมืองฝั่งตะวันออกของเจียงเฉิง

"เลือกเอาเองเถอะ ของทั้งหมดเป็นล็อตใหม่ล่าสุด ไม่ต้องปรับจูนอะไรแล้ว" ริชาร์ดยืนเอามือไพล่หลังอยู่ข้างประตู

อาผีไม่ได้พูดอะไร เขาสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังโซนอาวุธระยะประชิดทันที

วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ ประสบการณ์จากป้ายชีวิตระดับทองคำทมิฬ [ปรมาจารย์ลอบสังหาร] ของเหล่าโม่ก็พลันตื่นขึ้นมาในหัวอย่างบ้าคลั่ง

ความทรงจำของกล้ามเนื้อนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับการเข่นฆ่า กายวิภาค และการปลิดชีพในพริบตา แล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า

เขาหยิบมีดต่อสู้สามเหลี่ยมสีด้านที่ไม่สะดุดตาเล่มหนึ่งขึ้นมาจากชั้นวางโดยสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อท่อนแขนเกร็งตัวขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว ข้อมือปรับองศาการลงน้ำหนักให้สมบูรณ์แบบที่สุดในทันที

ความรู้สึกนั้นแนบเนียนราวกับมีดเล่มนี้งอกออกมาจากมือของเขาเอง

"กล็อก 19 สองกระบอก พร้อมชุดเก็บเสียง แม็กกาซีนสำรองสี่อัน" อาผีเสียบมีดสามเหลี่ยมเข้ากับซองมีดยุทธวิธีข้างต้นขา แล้วหันไปมองริชาร์ด "ขอระเบิดสตันอีกสองลูก อนุมัติได้ไหม"

"นายท่านสั่งไว้แล้วครับ ทรัพยากรทั้งหมดที่คุณต้องการ ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเปิดไฟเขียวให้ทั้งหมด" ริชาร์ดผายมือ "เลือกเสร็จแล้วขึ้นไปที่ห้องหนังสือชั้นสองได้เลย นายท่านกำลังรอคุณอยู่"

เวลาครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างแม่นยำ ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่วินาทีเดียว

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ที่บานไม้มะฮอกกานีของห้องหนังสือชั้นสอง

"เข้ามา"

อาผีผลักประตูเดินเข้าไป รองเท้ายุทธวิธีคู่หนาใต้ฝ่าเท้าเหยียบลงบนพรมโดยไม่เกิดเสียงเลยแม้แต่น้อย

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ หน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้ายังคงสว่างอยู่ บนโต๊ะมีกาแฟดำที่ยังกรุ่นควันวางอยู่แก้วหนึ่ง

"อาวุธเข้ามือดีไหม" หลินเจ๋อเอ่ยถามโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

"ของชั้นยอดทั้งนั้นครับ ขอบคุณครับบอส" อาผียืนตัวตรงแน่ว สองมือแนบชิดตะเข็บกางเกง

หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้เขายอมก้มหัวเพราะสัญญาที่คอยคุมชีวิต ตอนนี้หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่พลิกโฉมร่างกายตนเองได้อย่างชัดเจน ความยำเกรงที่เขามีต่อหลินเจ๋อก็สลักลึกเข้ากระดูกดำไปเรียบร้อยแล้ว

การยัดเยียดประสบการณ์ต่อสู้จริงที่คลุกคลีอยู่กลางกองซากศพเข้ามาในสมองของคนอื่นได้ราวกับก๊อบปี้ไฟล์ลงคอมพิวเตอร์ นี่คือฝีมือระดับที่มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่จะทำได้

ริชาร์ดเดินตามเข้ามาจากหน้าประตู ก้าวไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานแล้วยื่นรายงานสรุปฉบับหนึ่งให้

"นายท่านครับ หน่วยเฝ้าระวังรอบนอกรายงานมาเมื่อห้านาทีก่อนว่า บนถนนสายรองหลายสายที่มุ่งหน้าสู่เชิงเขาอวิ๋นติ่งมีรถไม่ทราบฝ่ายเพิ่มขึ้นมาสิบกว่าคัน จะให้ทีมยุทธวิธีไปเคลียร์พื้นที่ไหมครับ" ริชาร์ดรายงานด้วยท่าทีเป็นงานเป็นการ

หัวใจของอาผีกระตุกวูบ

คนพวกนั้นที่ตลาดค้าส่งการเกษตรถูกเหล่าโม่ซัดจนร่วงไปแล้ว แต่ตอนนั้นเขาก็ยืนอยู่ข้างเหล่าโม่

สายสืบของว่านหาวกรุ๊ปกระจายอยู่ทั่วทุกหัวระแหง คงแกะรอยตามป้ายทะเบียนรถคัลลิแนนที่สะดุดตาคันนั้นมาแน่นอน

หวังเจี้ยนซู่เป็นเจ้าถิ่นชื่อดังในเจียงเฉิง เพื่อสมุดบัญชีดำที่เอาชีวิตเขาได้เล่มนั้น เขากล้าพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเลยด้วยซ้ำ

"ก็แค่ปลาซิวปลาสร้อยไม่กี่ตัว ให้คนข้างล่างคอยจับตาดูไว้ก็พอ ขอแค่ไม่ล้ำเส้นเตือนภัย จะปล่อยให้พวกมันเพ่นพ่านไปก็ตามใจ" หลินเจ๋อยกแก้วกาแฟขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

พูดไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็พลันสั่นขึ้นมา

บนหน้าจอปรากฏเบอร์เสมือนที่ไม่ระบุพื้นที่ต้นทาง

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วกดเปิดลำโพง

"ใคร"

ปลายสายเป็นเสียงแหบพร่าเล็กน้อยของชายวัยกลางคน น้ำเสียงแฝงความเย่อหยิ่งที่สั่งสมมาจากการออกคำสั่งผู้คนเป็นเวลานาน

"นายน้อยหลินใช่ไหม กระผมหวังเจี้ยนซู่จากว่านหาวกรุ๊ป"

กล้ามเนื้อต้นขาของอาผีเกร็งแน่นขึ้นมาทันที

"เถ้าแก่หวังนี่มือยาวไม่ใช่เล่นเลยนะ" หลินเจ๋อควงปากกาหมึกซึมในมือเล่นพลางยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ดึกดื่นป่านนี้ มีธุระอะไรกับผมหรือ"

"คฤหาสน์อวิ๋นติ่งที่ตระกูลเสิ่นมอบให้นายน้อยหลิน นับเป็นทำเลฮวงจุ้ยชั้นยอดของเจียงเฉิง ตัวผมแซ่หวังอยากจะไปเยี่ยมเยือนตั้งนานแล้ว" หวังเจี้ยนซู่พูดจาตามมารยาทผ่านสาย "ที่โทรมาวันนี้ไม่มีอะไรมาก แค่อยากจะขอความกรุณาจากนายน้อยหลินสักเรื่อง ได้ยินว่ามีหัวขโมยกระจอกชื่ออาผีมุดเข้าไปในรั้วบ้านของคุณ"

หวังเจี้ยนซู่ชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเริ่มเย็นชาลง "ไอ้เด็กนี่มือเท้าไม่สะอาด ขโมยของที่ไม่ควรขโมยไป ขอแค่นายน้อยหลินช่วยอำนวยความสะดวก ส่งตัวคนมาให้ผม เงินรางวัลนำจับยี่สิบล้านที่ประกาศไว้ข้างนอกจะโอนเข้าบัญชีนายน้อยหลินโดยตรง ถือเสียว่าเป็นค่าน้ำชาที่ผมแซ่หวังได้ผูกมิตรกับเพื่อนอย่างคุณ"