ตอนที่ 43 ฉีกหน้ากันงั้นเหรอ งั้นส่งป้ายชีวิตหงส์ดำให้แกแล้วกัน!

หลินเจ๋อปรายตามองกาแฟดำบนโต๊ะ

เสียงจากปลายสายของหวังเจี้ยนซู่แฝงความหยิ่งยโสราวกับเป็นฝ่ายให้ทานอย่างชัดเจน "นายน้อยหลิน คนอย่างผมถือคติสุภาพก่อนค่อยลงมือ อาผีขโมยของของผมไป คุณส่งตัวคนมา ยี่สิบล้านจะโอนเข้าบัญชีคุณภายในสิบนาที เราจะได้เป็นเพื่อนกัน วันข้างหน้าในเจียงเฉิง หากมีปัญหาเรื่องการอนุมัติงานก่อสร้างอะไร ผมเคลียร์ให้คุณเอง"

หลินเจ๋อยกยิ้ม

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีสองที

"เถ้าแก่หวัง คุณสำคัญตัวเองผิดไปจริง ๆ"

เสียงลมหายใจจากปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

"นายน้อยหลินพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?" เสียงของหวังเจี้ยนซู่กดต่ำลง แฝงกลิ่นอายอันธพาลจากการคลุกคลีในวงการมืดมานานหลายปี "คนหนุ่มเพิ่งมาถึง จะโอหังไปหน่อยก็พอเข้าใจได้ แต่ฉัน หวังเจี้ยนซู่ อยู่ในเจียงเฉิงมาสามสิบปี กินเกลือมามากกว่าแกกินข้าวเสียอีก น้ำขุ่นสายนี้แกไม่มีปัญญามาลุยหรอก"

"งั้นเหรอครับ" น้ำเสียงของหลินเจ๋อเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย "ถ้าผมยืนกรานจะลุยล่ะ"

ลมหายใจของอีกฝ่ายเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นมาทันที

"มึงเล่นลิ้นกับกูเหรอวะ?!" ในที่สุดหวังเจี้ยนซู่ก็ฉีกหน้ากากสุภาพทิ้ง เปิดปากด่ากราด "สุราคารวะไม่ดื่ม อยากดื่มสุราลงทัณฑ์! มึงคิดว่าซ่อนหัวอยู่ในคฤหาสน์อวิ๋นติ่งแล้วจะสงบสุขรึไง? คืนนี้กูจะถล่มภูเขาลูกนั้นให้ราบเป็นหน้ากลอง! ชาตินี้มึงอย่าหวังว่าจะได้ก้าวขาออกจากเจียงเฉิง!"

หลินเจ๋อคร้านจะฟังคำพล่ามไร้สาระอีก จึงกดตัดสายทันทีพร้อมกับบล็อกเบอร์ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ

อาผีที่ยืนอยู่ด้านข้างเกร็งร่างขึ้นมาทันที

"เจ้านาย พวกมันกำลังจนตรอก ผมจะลงไปจัดการคนข้างล่างเดี๋ยวนี้ครับ" อาผีแตะมือลงบนด้ามมีดปลายสามเหลี่ยมข้างต้นขา

หลินเจ๋อยกกาแฟขึ้นจิบอึกหนึ่ง พลางพยักหน้า

"ไปเถอะ ถือว่าวอร์มอัป"

ริชาร์ดแตะหูฟังแล้วสั่งการทีมลาดตระเวนของแผนกรักษาความปลอดภัย "ถอนแนวป้องกันที่หนึ่ง ปล่อยพวกมันเข้ามา"

อาผีหันหลังเดินออกจากห้อง ฝีเท้าเงียบกริบไร้สรรพเสียง

พริบตาที่ประตูปิดลง ร่างของเขาก็คล้ายกลืนหายไปในเงามืดของทางเดินอย่างไร้ร่องรอย

ริชาร์ดยื่นแท็บเล็ตไปตรงหน้าหลินเจ๋อ

"นายท่านครับ ต้องเปิดระบบป้องกันอาวุธหนักของคฤหาสน์ไหมครับ ถ้าฝ่ายตรงข้ามพกอาวุธหนักมา ให้อาผีรับมือคนเดียวอาจมีความเสี่ยง"

"เขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิดหรอก" หลินเจ๋อมองจุดแสงที่กะพริบอยู่บนหน้าจอ "ถ้าแก้ปัญหาแค่นี้ไม่ได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว"

ริชาร์ดถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ว่ากันตามตรง ขุมกำลังขนาดนี้ไม่ถือว่าเล็กเลยสักนิด

ต่อให้หน่วยรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ออกโรงเอง การจะจัดการให้เรียบร้อยก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

แต่หลินเจ๋อไม่ได้สนใจพวกเบี้ยกากเดนตรงตีนเขาพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

เพียงขยับความคิด แผงระบบก็กางออกตรงหน้าจอประสาทตา

"เปิดใช้งานเรดาร์ตรวจจับป้ายชีวิต สแกนด้วยกำลังสูงสุด เป้าหมาย หวังเจี้ยนซู่"

[ติ๊ง]

[ส่งคลื่นเรดาร์โฮโลแกรมแล้ว สิ้นเปลืองเงินวินาทีละหนึ่งหมื่นหยวน]

แผนที่ขยายกว้างออกตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

สามวินาทีต่อมา จุดระบุตำแหน่งสีแดงสะดุดตาก็สว่างวาบขึ้นตรงวิลล่าเดี่ยวหลังหนึ่งในย่านเศรษฐีใจกลางเมือง

หลินเจ๋อกดเปิดจุดระบุตำแหน่งนั้น

แผงข้อมูลส่วนตัวของหวังเจี้ยนซู่ก็เด้งขึ้นมาทันที

[ชื่อ: หวังเจี้ยนซู่]

[สถานะ: ประธานกรรมการว่านหาวกรุ๊ป]

[ป้ายชีวิตที่ครอบครอง: แผนการลึกล้ำ, อำมหิตโหดเหี้ยม, เลือดลมพร่อง, ไตพร่องขั้นรุนแรง]

ไม่มีป้ายชีวิตป้องกันระดับสูงเลยแม้แต่อันเดียว

หลินเจ๋อแค่นยิ้มเย็น

มาเฟียเจ้าถิ่นสามสิบปีงั้นเหรอ?

เมื่ออยู่ต่อหน้าการโจมตีลดมิติของระบบ ก็เทียบไม่ได้แม้แต่มดปลวกสักตัว

หลินเจ๋อเปิดคลังเก็บของระบบ สายตาจับจ้องไปยังป้ายชีวิตสีดำขลับเปล่งประกายแผ่นนั้น

[หงส์ดำ (เชิงลบระดับทองเข้ม): เมื่อเริ่มการลงทุนมูลค่ามหาศาลหรือดำเนินโครงการสำคัญ จะต้องเผชิญกับเหตุการณ์หงส์ดำระดับเหตุสุดวิสัยอย่างแน่นอน ส่งผลให้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในท้ายที่สุด]

"มอบป้ายชีวิต"

[โปรดเลือกเป้าหมายที่ต้องการบังคับมอบป้ายชีวิต]

หลินเจ๋อกดลงบนชื่อของหวังเจี้ยนซู่อย่างไม่ลังเล

[ตรวจพบความเข้มข้นของเจตจำนงเป้าหมาย กำลังคำนวณแรงต้าน...]

[เจตจำนงต่อต้านของเป้าหมายอ่อนแอ ความเข้ากันได้ของป้ายชีวิตอยู่ในระดับสูง]

[การบังคับมอบป้ายชีวิตในครั้งนี้ ต้องใช้เงินในโลกจริงห้าแสนหยวน]

[ยืนยันหรือไม่?]

หลินเจ๋อกดปุ่มยืนยันทันทีโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

เอาเงินห้าแสนไปแลกกับกลุ่มธุรกิจระดับหลายพันล้านที่ต้องมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ธุรกิจนี้นับว่าคุ้มเกินคุ้ม

[ติ๊ง]

[หักเงินสำเร็จ]

[ฝังป้ายชีวิตหงส์ดำลงในชะตาชีวิตของเป้าหมายสำเร็จแล้ว ระบบจะเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติเมื่อเป้าหมายทำการตัดสินใจครั้งสำคัญในครั้งต่อไป]

หลินเจ๋อปิดหน้าต่างระบบลงแล้วบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า

ว่านหาวกรุ๊ปไม่ใช่ว่าจะเข้าร่วมประมูลงานดินถมสะพานข้ามทะเลหรอกหรือ เขาอยากจะรู้นักว่าพรุ่งนี้หงส์ดำตัวนี้จะแผลงฤทธิ์ได้ร้ายกาจแค่ไหน

......

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง บนถนนคดเคี้ยวรอบเขากลางภูเขา

รถตู้ติดป้ายทะเบียนปลอมหกคันกับรถออฟโรดสีดำสามคันส่งเสียงเครื่องยนต์คำรามลั่น พุ่งชนที่กั้นตรงตีนเขาจนแตกกระจาย ก่อนจะแล่นตะบึงขึ้นไปตามเส้นทางคดเคี้ยว

แสงไฟหน้ารถสาดส่ายไปมาท่ามกลางผืนป่าอันมืดมิด

บนเบาะข้างคนขับของรถโตโยต้า พราโดคันกลาง มีชายร่างกำยำใบหน้ามีรอยแผลเป็นนั่งอยู่

เขาชื่อซ่างโก่ว เป็นมือสังหารอันดับหนึ่งใต้บัญชาของหวังเจี้ยนซู่ และสองมือเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วน

"พวกมึงทุกคนเตรียมอาวุธให้พร้อม!" ซ่างโก่วตะโกนกรอกวิทยุสื่อสาร "บอสสั่งมาแล้ว คืนนี้ใครตัดหัวไอ้คนที่ชื่ออาผีได้ รับรางวัลไปเลยห้าล้าน! ถ้ามีใครในวิลล่ากล้าขวาง ยิงทิ้งแม่งให้หมด!"

เสียงกู่ร้องอย่างตื่นเต้นดังลั่นออกมาจากวิทยุสื่อสาร

เงินค่าหัวห้าล้านหยวน มากพอที่จะทำให้คนเดนตายกลุ่มนี้กล้าลากกระทั่งเง็กเซียนฮ่องเต้ลงมาจากสวรรค์

ขบวนรถชะลอความเร็วลงตรงทางโค้งหักศอก

ทันใดนั้น รถตู้คันหน้าสุดก็ส่งเสียงระเบิด "ปัง" ดังสนั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ยางล้อหน้าขวาระเบิดออกทันที รถตู้เสียการควบคุมถูกแรงเหวี่ยงมหาศาลสะบัดจนตัวรถขวางถนน ก่อนพุ่งชนหน้าผาหินริมทางอย่างรุนแรง

รถที่ตามหลังมาเบรกไม่ทันจนชนท้ายต่อกันหลายคัน เสียงเบรกเสียดสีแสบแก้วหูและเสียงเหล็กปะทะกันดังสนั่นทำลายความเงียบสงบยามค่ำคืนจนสิ้น

รถทั้งขบวนถูกบีบให้หยุดชะงักลงทันที

"เชี่ยเอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นวะ!" ซ่างโก่วถีบประตูรถเปิดออกแล้วคว้าปืนลูกซองห้านัดกระโดดลงไป

พวกนักเลงหลายสิบคนสบถด่าพลางกระชากประตูรถเปิดออก มือถือมีดดาบและปืนเถื่อนประดิษฐ์เอง กวาดสายตามองไปรอบๆ ท่ามกลางลำแสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้า

ในป่าเขามีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ดังสวบสาบ นอกนั้นไม่มีสุ้มเสียงอื่นใดอีก

"พี่โก่ว บนถนนข้างหน้ามีคนโรยตะปูเรือใบไว้ครับ! เป็นตะปูเจาะเกราะสั่งทำพิเศษทั้งหมดเลย!" ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

สีหน้าของซ่างโก่วพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"เจอตอเข้าให้แล้ว พวกมึงทุกคนตื่นตัวไว้! เปิดไฟฉายให้หมดแล้วค้นให้ทั่วเขา!"

ลำแสงจากไฟฉายแรงสูงหลายสิบกระบอกสาดส่องผืนป่ารอบด้านจนสว่างจ้าขึ้นมาราวกับเวลากลางวัน

ในตอนนั้นเอง

ฟุ่บ

เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาอย่างยิ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ

นักเลงคนหนึ่งที่ยืนอยู่วงนอกสุดยังไม่ทันได้ตั้งตัว ตรงลูกกระเดือกก็ปรากฏรูเลือดขึ้นมารูหนึ่งแล้ว

เขาไม่อาจแม้แต่จะส่งเสียงร้อง สองมือกุมลำคอไว้อย่างไร้ประโยชน์ เลือดสดทะลักพุ่งออกมาตามซอกนิ้ว ก่อนร่างทั้งร่างจะทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

จากนั้นตรงมุมอับของลำแสงไฟฉาย

เงาดำสายหนึ่งร่อนลงมาจากยอดไม้อย่างไร้สุ้มเสียงราวกับนกฮูกราตรี และพุ่งเข้าประชิดตัวนักเลงอีกคนที่แยกตัวออกมาในชั่วพริบตา

มีดต่อสู้สามคมกรีดผ่านอากาศเป็นเส้นสายสีดำทมิฬ

ไร้ท่วงท่าสวยหรู คมมีดเสียบทะลวงเข้าข้อต่อกระดูกคอจากมุมเฉียงด้านหลังอย่างแม่นยำ ตัดขาดเส้นประสาทส่วนกลางในทันที

นักเลงคนนั้นกลายเป็นอัมพาตไปในพริบตา อาผีถึงกับช่วยประคองร่างที่ทรุดลงตามแรงแล้วค่อยๆ วางลงบนพื้น ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที

นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของการผสานกันระหว่าง [ปรมาจารย์ลอบสังหาร] และ [เงาทมิฬ]

ท่ามกลางรัตติกาล ทุกการเคลื่อนไหวของอาผีกลมกลืนไปกับความมืดมิดอย่างสมบูรณ์แบบ

เขาไม่ใช่หัวขโมยกระจอกที่เอาแต่วิ่งหนีการไล่ล่าไปทั่วท้องถนนอีกต่อไป แต่เป็นนักล่าระดับสูงสุดผู้กุมชะตาความเป็นความตาย