ตอนที่ 44 ป้ายชีวิตหงส์ดำแผลงฤทธิ์ กลุ่มบริษัทหมื่นล้านมลายสิ้นเป็นเถ้าธุลี

"อยู่ในป่าทางซ้าย! ยิง!" ในที่สุดซ่างโก่วก็มองเห็นศพที่นอนอยู่บนพื้นได้ชัดตา หนังหัวพลันชาวาบขึ้นมาทันที

ปัง ปัง ปัง!

ปืนลูกซองไทยประดิษฐ์และปืนพกสิบกว่ากระบอกสาดกระสุนใส่พุ่มไม้ทางซ้ายอย่างบ้าคลั่ง เศษเปลือกไม้และใบไม้ถูกยิงจนปลิวกระจายว่อนไปทั่ว

สิ้นเสียงห่ากระสุนชุดแรก ในป่าก็กลับมาเงียบสงัดจนชวนขนลุก

ไม่มีแม้แต่เสียงคนล้มลงกับพื้น

"หยุดๆๆ!" ซ่างโก่วชูมือขึ้น "คนล่ะ? โดนยิงไหม?"

สิ้นเสียงของเขา

พลันมีเสียงกระทบใสดังกริ๊ง วัตถุทรงกระบอกโลหะสีดำลูกหนึ่งกลิ้งออกมาจากใต้ท้องรถตู้ทางขวา แล้วหยุดลงตรงจุดที่มีคนยืนออกันหนาแน่นที่สุดพอดี

วินาทีที่ซ่างโก่วอาศัยแสงไฟหน้ารถมองเห็นสิ่งนั้นได้ถนัดตา ม่านตาของเขาก็หดเล็กลงจนถึงขีดสุด

ระเบิดแสง

"หมอบลง!"

ซ่างโก่วทันตะโกนออกมาได้แค่สองคำ

บึ้ม!!!

เสียงดังกึกก้องระดับหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเดซิเบลพร้อมแสงสว่างจ้าจนแทบทำให้ตาบอด พลันระเบิดสนั่นขึ้นบนถนนคดเคี้ยวเลียบเขา

เหล่านักเลงหลายสิบคนตาบอดหูดับไปในพริบตา ต่างพากันกุมตานอนกลิ้งร้องโอดครวญด้วยความทรมานอยู่บนพื้น ภายในหูมีเพียงเสียงหวีดแหลมสะท้อนก้อง

อาผีมุดตัวออกมาจากใต้ท้องรถออฟโรด

เขาไม่ได้ชักปืน แต่กำมีดสามคมแบบกริปย้อนกลับ แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่กลุ่มคนด้วยการระเบิดความเร็วอันเหนือมนุษย์

การไล่บดขยี้อยู่ฝ่ายเดียวอย่างแท้จริงได้เริ่มขึ้นแล้ว

ผ่านไปสามนาที

ผลกระทบจากแสงจ้าค่อยๆ เลือนหายไป

ซ่างโก่วสะบัดหัว พยายามปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว เขาพยายามจะเอื้อมไปหยิบปืนลูกซองที่ตกอยู่บนพื้น

เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนหลังมือของเขาอย่างแรง ดอกยางกันลื่นใต้พื้นรองเท้าคอมแบทบดขยี้กระดูกนิ้วมือจนแหลกละเอียด

ซ่างโก่วร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดพลางเงยหน้าขึ้น

เบื้องหน้าคือชายหนุ่มในชุดยุทธวิธีสีดำที่ยืนตระหง่านอยู่

บนพื้นรอบด้านเกลื่อนไปด้วยร่างของลูกน้องเขานอนระเกะระกะ

ไม่มีใครยืนหยัดอยู่ได้แม้แต่คนเดียว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนชวนคลื่นไส้

อาผีย่อตัวลง ใช้มีดสามคมในมือตบลงบนแก้มของซ่างโก่วเบาๆ คมมีดอันเย็นเยียบยังมีคราบเลือดอุ่นๆ ที่ยังไม่แห้งติดอยู่

"มึง... มึงคืออาผี?!" ในที่สุดซ่างโก่วก็จำใบหน้านี้ได้ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เขาก็ไม่อาจเชื่อมโยงเทพสังหารตรงหน้าที่กวาดล้างคนหลายสิบคนในเวลาแค่นาทีเดียว เข้ากับไอ้หัวขโมยกระจอกที่เพิ่งถูกพวกเขาไล่ล่าจนเหมือนหมาตกน้ำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนได้เลย

นี่มันเห็นผีชัดๆ

อาผีคร้านจะเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง ตวัดเตะเข้าที่ข้างคอของซ่างโก่วเต็มแรง

ซ่างโก่วตาเหลือกค้างแล้วสลบเหมือดไปทันที

...

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ห้องหนังสือชั้นสอง

เสียงรายงานของอาผีดังผ่านวิทยุสื่อสาร "บอสครับ เคลียร์เรียบร้อยแล้ว เหลือคนรอดไว้สองสามคนให้ไปส่งข่าว ส่วนที่เหลือผมให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยจัดการแล้ว รับรองว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้แน่นอนครับ"

"ทำได้ดีมาก" หลินเจ๋อปิดแท็บเล็ตบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีลง "เรื่องวันนี้พอแค่นี้ ไปพักผ่อนเถอะ"

...

แปดโมงเช้า

สำนักงานใหญ่ว่านหาวกรุ๊ป ห้องทำงานประธานกรรมการบนชั้นสูงสุด

หวังเจี้ยนซู่คว้ากาน้ำชาจื่อซาสั่งทำพิเศษบนโต๊ะ แล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง

เศษดินจื่อซาชั้นดีแตกละเอียดเกลื่อนพื้น น้ำชาสีน้ำตาลสาดกระเซ็นเปรอะพรมทอมือ

"คนตั้งหลายสิบคน! พกของไปด้วยแท้ๆ! แค่ประตูวิลล่าตรงไหล่เขายังแตะไม่ถึงเนี่ยนะ?" หวังเจี้ยนซู่ชี้หน้าด่ากราดคนสนิทตรงหน้า ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด

คนสนิทหดคอ ตัวสั่นงันงก เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้

"บอสครับ... พวกซ่างโก่วพังยับตั้งแต่บนถนนเลียบเขาแล้วครับ ไม่มีใครหนีรอดออกมาได้สักคน ทางฝั่งนั้นถูกปิดล้อมไปหมด คนที่พวกเราวางไว้รับมือรอบนอกสืบข่าวอะไรไม่ได้เลยครับ"

หวังเจี้ยนซู่เตะโต๊ะน้ำชาไม้แท้ตรงหน้าจนล้มคว่ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาโลดแล่นมาสามสิบปี ตอใหญ่ในยุทธจักรสายไหนของเจียงเฉิงเขาก็เคยเจอมาหมดแล้ว

แต่การเก็บนักเลงติดอาวุธครบมือหลายสิบคนอย่างเงียบเชียบในคืนเดียว ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลใหญ่ทั่วไปจะทำได้เลยสักนิด

ไอ้หลินเจ๋อที่ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์อวิ๋นติ่งนั่น มันมีเบื้องหลังอะไรกันแน่!

หวังเจี้ยนซู่เดินไปหลังโต๊ะทำงาน ยกหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะขึ้นมา กดปุ่มลัดของสายด่วนเข้ารหัส

เขาต้องรีบต่อสายหาเส้นสายเบื้องบนทันที

ตู๊ด——ตู๊ด——

ปลายสายไม่มีใครรับเลยสักคน

หวังเจี้ยนซู่เพิ่งจะเตรียมกดโทรซ้ำ ประตูไม้บานคู่หนาหนักของห้องทำงานก็ถูกกระแทกเปิดเข้ามาจากข้างนอก

ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินวิ่งกระหืดกระหอบพุ่งพรวดเข้ามา เสื้อสูทเปียกชุ่มโชก เนกไทเบี้ยวจนเอียงกะเท่เร่

"ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินโผเข้าหาโต๊ะทำงานทันที สองมือยันโต๊ะไว้พลางหอบหายใจอย่างหนัก

หวังเจี้ยนซู่สะกดกลั้นโทสะเอาไว้ "ฟ้ายังไม่ถล่มลงมาสักหน่อย! ค่อย ๆ พูด!"

"สายป่านเงินทุนในบัญชีออฟชอร์ต่างประเทศของเราขาดแล้วครับ!" ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินตะโกนออกมาสุดเสียง "คู่ค้าทางฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่ ๆ ก็หักหลังเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กวาดเงินประกันสามพันล้านที่เราเตรียมไว้ประมูลสะพานข้ามทะเลหนีไปหมดแล้วครับ! แถมองค์กรต่อต้านการฟอกเงินสากลยังสั่งอายัดบริษัทนอมินีที่เหลือทั้งหมดของเราไปตรง ๆ เลยครับ!"

หวังเจี้ยนซู่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ หูโทรศัพท์ในมือร่วงกระแทกโต๊ะเสียงดังเคร้ง

สายป่านเงินทุนต่างประเทศคือเส้นเลือดใหญ่ของเขา

ถ้าเงินก้อนนี้ถูกอายัด ว่านหาวกรุ๊ปก็เป็นเพียงบริษัทเปลือกนอกที่กลวงโบ๋

ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติ เสียงรองเท้าส้นสูงนอกประตูก็ดังระรัวขึ้น

เลขานุการสาววิ่งสับส้นสูงหน้าตั้งเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดจนลืมแม้กระทั่งจะเคาะประตู

"ประธานหวังคะ! ตลาดหุ้นเพิ่งเปิด หุ้นของกลุ่มบริษัทเราก็ดิ่งติดฟลอร์จนถูกล็อกทันทีเลยค่ะ! ทางสื่อก็โหมประโคมข่าวกันยกใหญ่ว่าโครงการบ้านจัดสรรที่เราเพิ่งส่งมอบไปเมื่อเดือนก่อนมีการลักไก่ลดสเปกวัสดุก่อสร้าง กำแพงรับน้ำหนักใช้แต่ปูนซีเมนต์เหลือทิ้ง ตอนนี้รถของสำนักตรวจสอบคุณภาพประจำเมืองมาปิดล้อมอยู่ข้างล่างตึกแล้วค่ะ!"

เรื่องคอขาดบาดตายสามเรื่องที่ร้ายแรงพอจะบดขยี้กลุ่มบริษัทแห่งหนึ่งให้พินาศ กลับปะทุขึ้นพร้อมกันภายในเวลาสั้น ๆ เพียงสิบนาที

ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าใด ๆ ทั้งสิ้น และไม่มีพื้นที่ให้ผ่อนปรนได้แม้แต่น้อย

นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของป้ายชีวิต [หงส์ดำ]

ขอเพียงล็อกเป้าหมาย ระบบจะจุดชนวนภัยแฝงทั้งหมดบนตัวเป้าหมายผ่านกฎแห่งเหตุและผลโดยตรง ก่อให้เกิดหายนะลูกโซ่ที่พังทลายอย่างไม่อาจย้อนคืน

เสียงไซเรนตำรวจกรีดร้องบาดแก้วหูดังแว่วมาจากนอกหน้าต่าง

หวังเจี้ยนซู่หันมองไปอย่างเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น

รถของเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายกว่าสิบคันเปิดไฟไซเรนสีแดงน้ำเงินกะพริบถี่ พุ่งชนแผงกั้นอิเล็กทรอนิกส์ของตึกว่านหาวกรุ๊ปจนพังยับ ก่อนที่เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบกลุ่มใหญ่จะพากันกรูกล้ำเข้ามาในห้องโถงชั้นหนึ่ง

เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายและเสียงร้องตกใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก เจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนคดีอาชญากรรมทางเศรษฐกิจห้านายก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้องทำงาน พร้อมชูหมายจับขึ้นมาตรง ๆ

"หวังเจี้ยนซู่ คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีอาชญากรรมทางเศรษฐกิจร้ายแรงหลายกระทง คดีฟอกเงินข้ามชาติ รวมถึงการบงการให้ผู้อื่นก่ออาชญากรรมร้ายแรง ขณะนี้ขอออกหมายเรียกตัวคุณตามกฎหมาย"

กุญแจมืออันเย็นเยียบถูกล็อกเข้ากับข้อมือของหวังเจี้ยนซู่ทันที

ขาของผู้มีอิทธิพลคับฟ้าในเจียงเฉิงมาตลอดสามสิบปีพลันอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นตรงนั้น

เจ้าหน้าที่สองนายหิ้วปีกเขาทั้งซ้ายขวา แล้วลากตัวออกไปข้างนอกอย่างไร้ความปรานี

ว่านหาวกรุ๊ปมูลค่าหลายพันล้าน พังทลายกลายเป็นเถ้าถ่านภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง

……

ใจกลางเมืองเจียงเฉิง คฤหาสน์ตระกูลฉิน

ฉินเทียนหมิงนั่งอยู่ในห้องอาหาร ช้อนส้อมในมือชะงักค้างกลางอากาศ แท็บเล็ตบนโต๊ะอาหารกำลังถ่ายทอดข่าวด่วนพิเศษช่วงเช้า

"รายงานข่าวด่วนจากสถานีของเรา หวังเจี้ยนซู่ ประธานกรรมการว่านหาวกรุ๊ป บริษัทชื่อดังของเมืองนี้ถูกตำรวจควบคุมตัวแล้ว มีรายงานว่าว่านหาวกรุ๊ปมีส่วนพัวพันกับการกระทำผิดกฎหมายและฝ่าฝืนระเบียบขั้นร้ายแรงหลายกระทง ขณะนี้ทรัพย์สินทั้งหมดของกลุ่มบริษัทถูกสั่งอายัดแล้ว..."