ตอนที่ 45 ไม่กี่ประโยค แบ่งเค้กกลุ่มบริษัทหมื่นล้าน

ฉินเทียนหมิงวางมีดกับส้อมลงบนจาน ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมือ

ฉินไห่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาจากนอกประตู เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก

"พี่ใหญ่ สืบรู้เรื่องแล้วครับ" ฉินไห่กดเสียงต่ำ "เมื่อคืนนี้ซ่างโก่วลูกน้องของหวังเจี้ยนซู่ พาคนหกเจ็ดสิบคนควงปืนไปที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่งทางชานเมืองฝั่งตะวันออก"

ฉินเทียนหมิงหันไปมองฉินไห่ "ผลล่ะ?"

"เละไม่เป็นท่าเลยครับ" ฉินไห่กลืนน้ำลายลงคอ "ตอนตำรวจเทศบาลไปเก็บกวาด นอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น บาดเจ็บสาหัสกระดูกหักกันทุกคน ไม่มีใครยืนพูดได้สักคน ส่วนคนที่หวังเจี้ยนซู่อยากจับตัวที่ชื่ออาผีคนนั้น ยังอยู่ในคฤหาสน์โดยไร้รอยขีดข่วน"

ฉินเทียนหมิงลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้

เมื่อคืนหวังเจี้ยนซู่เพิ่งส่งคนไปหาเรื่องที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง เช้าตรู่วันนี้ว่านหาวกรุ๊ปก็ต้องเผชิญกับหายนะถึงคราวล่มสลาย

วิธีการอันเด็ดขาดประหนึ่งลดมิติลงมาโจมตีเช่นนี้ ทำให้ความยำเกรงที่เขามีต่อหลินเจ๋อยิ่งทวีสูงขึ้นไปอีกขั้น

เพียงแค่ประทานอายุขัยหนึ่งปีก็ทำให้คนฟื้นคืนชีพได้ เพียงแค่กระดิกนิ้วก็ทำให้กลุ่มบริษัทมูลค่าหลายพันล้านระเหยหายไปในพริบตา

"เตรียมรถ" ฉินเทียนหมิงสวมสูท "ไปคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง"

ในเวลาเดียวกัน บนทางด่วนที่มุ่งหน้าไปยังชานเมืองฝั่งตะวันออก

เสิ่นเนี่ยนเวยนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถมายบัค เธอมองข้อความแจ้งเตือนข่าวการล้มละลายของว่านหาวกรุ๊ปบนหน้าจอมือถือ นิ้วมือกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

เมื่อห้านาทีก่อน ผู้เฒ่าตระกูลเสิ่นโทรศัพท์มาด้วยตัวเอง

"เนี่ยนเวย เรื่องของว่านหาวหลานคงเห็นแล้ว" น้ำเสียงของผู้เฒ่าเสิ่นเคร่งเครียดถึงที่สุด "นี่ต้องเป็นฝีมือของคุณหลินแน่ อิทธิพลระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินขนาดนี้ ในเจียงเฉิงไม่มีใครรับมือไหวหรอก หลานรีบไปเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าคุณหลินจะยื่นข้อเรียกร้องอะไร ตระกูลเสิ่นต้องยอมรับทั้งหมด จำไว้ เราต้องเป็นมิตรกับคุณหลินให้ได้!"

เสิ่นเนี่ยนเวยสั่งคนขับรถ "ขับให้เร็วกว่านี้อีก"

......

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้นเข้ามาในห้องอาหาร

หลินเจ๋อสวมชุดลำลองใส่สบายอยู่บ้าน นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะอาหารตัวยาว ในมือถือแก้วนมสดอุ่นไว้แก้วหนึ่ง

อาผีในชุดแท็กติคอลสีดำสนิท ยืนตัวตรงแน่วอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางขวาของหลินเจ๋อ

เมื่อครู่นี้ อาผีเพิ่งไปนำสมุดบัญชีปกหนังสีดำเล่มนั้นมาจากล็อกเกอร์เก็บของที่สถานีรถไฟ แล้ววางไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร

"บอส เอาของกลับมาแล้วครับ" อาผีเอ่ยรายงาน

คลื่นลมที่โหมกระหน่ำในใจเขาไม่ได้น้อยไปกว่าฉินเทียนหมิงเลยแม้แต่น้อย

เมื่อคืนหลินเจ๋อไม่ได้ก้าวขาออกจากประตูนี้ด้วยซ้ำ แต่วันรุ่งขึ้น หวังเจี้ยนซู่กลับพังพินาศลงอย่างสิ้นเชิง

สำหรับอาผีในยามนี้ ความรู้สึกที่มีต่อหลินเจ๋อนอกจากข้อจำกัดของพันธสัญญาแล้ว ส่วนใหญ่ยังเป็นความยอมสยบที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

หลินเจ๋อยกนมขึ้นดื่มหนึ่งอึก โดยไม่คิดจะเหลือบมองสมุดบัญชีเล่มนั้นเลยแม้แต่น้อย

"ก็แค่หมาหัวเน่า พอพื้นที่ของเขาว่างลง เดี๋ยวก็มีคนแย่งกันเข้าไปฮุบเอง" หลินเจ๋อวางแก้วลง

ริชาร์ดเดินมาจากอีกฟากของโถงทางเดิน เขาหยุดยืนห่างจากโต๊ะอาหารสามเมตรแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย

"คุณท่านครับ คุณฉินเทียนหมิงจากตระกูลฉินกับคุณหนูเสิ่นเนี่ยนเวยจากตระกูลเสิ่น กำลังรออยู่หน้าประตูใหญ่ จะอนุญาตให้เข้ามาไหมครับ"

"ให้พวกเขาเข้ามา" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

สามนาทีต่อมา ฉินเทียนหมิงกับเสิ่นเนี่ยนเวยก็เดินตามกันเข้ามาในห้องอาหาร

ทันทีที่ทั้งสองก้าวพ้นประตู สายตาก็จับจ้องไปยังอาผีที่ยืนอยู่ด้านหลังหลินเจ๋อโดยพร้อมเพรียง

รังสีอำมหิตอันเยียบเย็นที่แผ่ออกมาอย่างไร้การปกปิดจากร่างของอาผี ทำให้ผู้กุมบังเหียนตระกูลใหญ่ผู้เคยชินกับตำแหน่งสูงส่งทั้งสองคนต้องชะงักฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว

นี่คือคนที่ล้มมือปืนกว่าเจ็ดสิบคนของซ่างโก่วด้วยตัวคนเดียวเมื่อคืนนี้

"คุณหลินครับ" ฉินเทียนหมิงดึงสายตากลับมา แล้วค้อมตัวทักทายด้วยท่าทีนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง

เสิ่นเนี่ยนเวยค้อมศีรษะกล่าวทักทายตามเช่นกัน

หลินเจ๋อชี้ไปยังสมุดบัญชีปกหนังสีดำบนโต๊ะ "หวังเจี้ยนซู่ทิ้งของน่าสนใจไว้ให้ พวกคุณลองดูสิ"

ฉินเทียนหมิงก้าวไปข้างหน้าแล้วหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดดู เสิ่นเนี่ยนเวยขยับเข้าไปใกล้พลางกวาดสายตามอง

ในนั้นบันทึกกระแสเงินสดตลอดหลายปีที่ผ่านมาของว่านหาวกรุ๊ปไว้อย่างชัดเจน ทั้งเรื่องแย่งชิงที่ดิน การติดสินบน ไปจนถึงการจ้างวานฆ่า ทุกรายการล้วนตรงกับความลับดำมืดที่ไม่อาจเปิดเผยในเจียงเฉิง

พอทั้งสองอ่านจบ แผ่นหลังก็พลันเย็นวาบขึ้นมา

มีของสิ่งนี้อยู่ ต่อให้หวังเจี้ยนซู่มีอิทธิพลล้นฟ้าก็ไม่มีทางพลิกคดีกลับมาได้แน่นอน

"คุณหลินสั่งมาได้เลยครับ" ฉินเทียนหมิงปิดสมุดบัญชีลงพลางแสดงจุดยืนทันที

"ว่านหาวล้มแล้ว แต่ส่วนแบ่งในตลาดจะปล่อยให้ว่างไม่ได้" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ "ตระกูลฉินฮุบที่ดินและโครงการตึกสร้างค้างทั้งหมดในมือว่านหาวไป ส่วนตระกูลเสิ่นเข้ายึดกิจการขนส่งงานดินและท่าเรือโลจิสติกส์ในนามของว่านหาว"

หลินเจ๋อเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองครั้ง

"ภายในสามวัน จัดการสะสางทรัพย์สินของว่านหาวให้เสร็จสิ้น กระแสเงินสดที่เปลี่ยนเป็นเงินได้ ผมขอห้าสิบเปอร์เซ็นต์ โอนเข้าบัญชีของผม"

เพียงประโยคเดียว มรดกของกลุ่มบริษัทมูลค่าหลายพันล้านก็ถูกแบ่งสรรปันส่วนเสร็จสรรพ

ฉินเทียนหมิงกับเสิ่นเนี่ยนเวยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"เข้าใจแล้วครับ ตระกูลฉินจะดึงทีมหัวกะทิมาจัดการส่งมอบทรัพย์สินทันที" ฉินเทียนหมิงตอบรับทันควัน

"ตระกูลเสิ่นจะรับผิดชอบเข้าคุมธุรกิจโลจิสติกส์ รับรองว่าท่าเรือจะดำเนินการได้ตามปกติค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยรีบเอ่ยรับตามมา

ด้วยทรัพย์สินมหาศาลขนาดนี้ กระแสเงินสดห้าสิบเปอร์เซ็นต์จึงเป็นตัวเลขระดับดาราศาสตร์อย่างไม่ต้องสงสัย

แต่พวกเขารู้ดีว่านี่คือบัตรผ่านที่หลินเจ๋อมอบให้

หากจัดการเรื่องนี้เรียบร้อย ต่อไปพวกเขาก็คือตัวแทนของหลินเจ๋อในเมืองแห่งนี้

ในตอนนั้นเอง เสียงท่อไอเสียคำรามต่ำพลันดังขึ้นบนถนนวงเวียนอันกว้างขวางนอกห้องอาหาร

รถปอร์เช่ พานาเมร่าสีดำแล่นผ่านลานน้ำพุ แล้วเทียบจอดนิ่งสนิทอยู่เชิงบันไดอย่างมั่นคง

ประตูรถเปิดออก ซุนลี่ซินสาวเท้ายาวขึ้นบันได เดินผ่านระเบียงทางเดินตรงเข้ามาในห้องอาหารทันที

ในมือเขายังถือกระเป๋าเป้สีดำที่เคยใช้ใส่เงินสดใบนั้นไว้ ชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีน้ำเงินเข้มไร้รอยยับแม้แต่น้อย รองเท้าหนังขัดมันปลาบ ดูต่างจากผีพนันตกอับที่คิดจะโดดแม่น้ำก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ซุนลี่ซินก็เห็นฉินเทียนหมิงกับเสิ่นเนี่ยนเวยนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร

สองคนนี้เป็นบุคคลระดับที่ออกรายการช่องการเงินทางทีวีของเจียงเฉิงอยู่เป็นประจำ

หากเป็นเมื่อก่อน ซุนลี่ซินไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะยื่นนามบัตรให้พวกเขาด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองผู้กุมบังเหียนของสองตระกูลใหญ่ กลับเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเจ๋อ

"บอสครับ จัดการทุกเรื่องเรียบร้อยหมดแล้วครับ" ซุนลี่ซินโยนเป้สะพายหลังลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นจนแทบเก็บไม่อยู่ "หนี้ที่ติดค้างไว้จ่ายคืนครบทั้งต้นทั้งดอกไม่ขาดแม้แต่สตางค์เดียว ส่วนเงินที่เหลือ ผมซื้อบ้านให้พ่อแม่หลังหนึ่ง แล้วก็จ้างพี่เลี้ยงมาคอยดูแลด้วย หลังจากนี้ผมจะทุ่มเททำงานเต็มที่ ไม่มีอะไรให้ต้องพะวงอีกแล้วครับ"

หลินเจ๋อหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดมือ

"ดี คอมพิวเตอร์ในห้องเทรดชั้นบนยังเปิดอยู่ ไปเฝ้ากระดานเถอะ" หลินเจ๋อไม่พูดให้มากความ

ซุนลี่ซินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป

"เดี๋ยวก่อนค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยส่งเสียงรั้งเขาไว้กะทันหัน

เสิ่นเนี่ยนเวยจ้องหน้าซุนลี่ซินอยู่หลายวินาที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยหยั่งเชิง "คุณคือ... ซุนลี่ซิน อดีตเทรดเดอร์ของหยวนเฟิงแคปิตอลใช่ไหมคะ"

ซุนลี่ซินชะงักฝีเท้า หันไปมองเสิ่นเนี่ยนเวยแล้วยอมรับตรง ๆ "ใช่ครับ ผมเอง"