ตอนที่ 47 ความตกตะลึงของฉินเจิ้นหัว! บิ๊กบอสแห่งเจียงเฉิงรวมกลุ่มสืบหาความลับ!

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องหนังสือชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลฉิน

ฉินเทียนหมิงผลักประตูไม้เนื้อแข็งบานหนาเข้าไป ก่อนเอื้อมมือไปลงกลอนด้านหลัง

เขาสาวเท้าเร็วรี่ไปที่โต๊ะน้ำชา รินน้ำต้มสุกที่เย็นชืดกรอกลงคอรวดเดียวสามแก้ว แต่ก็ยังไม่อาจข่มหัวใจที่เต้นระรัวในอกให้สงบลงได้

ฉินเจิ้นหัวนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือไม้ฮวาหลีตัวใหญ่ ในมือถือรายงานประจำไตรมาสของเครือบริษัทไว้ฉบับหนึ่ง

เมื่อเห็นลูกชายคนโตอยู่ในสภาพขวัญหนีดีฝ่อเช่นนั้น ชายชราจึงวางรายงานในมือลง

"ทำวิญญาณหลุดหายไว้ที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่งแล้วหรือไง" น้ำเสียงของฉินเจิ้นหัวเคร่งขรึมหนักแน่น

ฉินเทียนหมิงใช้สองมือยันขอบโต๊ะไว้พลางหอบหายใจแรง

"พ่อครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว" ฉินเทียนหมิงกดเสียงต่ำ แล้วเล่าทุกสิ่งที่เพิ่งได้ยินในห้องอาหารของคฤหาสน์อวิ๋นติ่งออกมาจนหมดเปลือกโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ตั้งแต่การแบ่งสรรปันส่วนทรัพย์สินมหาศาลของว่านหาวกรุ๊ปด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ไปจนถึงออเดอร์ชอร์ตหมื่นล้านของซุนลี่ซินที่สร้างความตกตะลึงให้ทุกคน

ฉินเจิ้นหัวนั่งนิ่งค้างอยู่ในท่านั้นนานร่วมครึ่งนาที ก่อนที่มือซึ่งเต็มไปด้วยกระแห่งวัยชราจะกำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือเต้นตุบๆ

"ซุนลี่ซินคนนั้น ในเวลาสามปีทำพอร์ตแตกติดกันถึงเจ็ดครั้ง คนในวงการการเงินทั่วทั้งเจียงเฉิงต่างมองว่าเขาเป็นตัวซวย แต่คุณหลินกลับเอาเงินสดหนึ่งพันล้านให้เขาไปเปิดชอร์ตเต็มพอร์ตในตลาดหุ้นสหรัฐฯ เนี่ยนะ" น้ำเสียงของฉินเจิ้นหัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"ใช่ครับ" ฉินเทียนหมิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

ฉินเจิ้นหัวสูดหายใจเข้าลึกแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เขาใช้ชีวิตมาค่อนคน ผ่านคลื่นลมมรสุมมาสารพัด แต่เรื่องนี้กลับอยู่นอกเหนือหลักเหตุผลโดยสิ้นเชิง

"รากฐานสามสิบปีของว่านหาวกรุ๊ป เส้นสายเบื้องบนโยงใยซับซ้อน หวังเจี้ยนซู่เพิ่งส่งคนไปที่คฤหาสน์เมื่อคืน เช้าวันนี้ก็โดนคุมตัวไปจากห้องทำงาน ทรัพย์สินถูกสั่งอายัดเกลี้ยง" ฉินเจิ้นหัวพึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วเคาะโต๊ะสะเปะสะปะไร้จังหวะ

"ส่วนซุนลี่ซินที่พกแต่ดวงซวยติดตัว พอไปตลาดหุ้นสหรัฐฯ ที่กินคนไม่คายกระดูก ไม่เพียงพอร์ตจะไม่แตก แต่ยังดักขายชอร์ตสถาบันการเงินต่างชาติได้อย่างแม่นยำ ทะยานฟ้าได้ในชั่วข้ามคืน"

ชายชราตบโต๊ะดังฉาดแล้วลุกพรวดขึ้นยืน

"นี่ไม่ใช่ชั้นเชิงทางธุรกิจอะไรทั้งนั้น!" ฉินเจิ้นหัวเดินพล่านไปมา เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก "ริบวาสนารากฐานหลายสิบปีของหวังเจี้ยนซู่ แล้วย้ายไปใส่ไว้บนตัวเทรดเดอร์ตัวซวยคนนั้นแทน! คุณหลินกำลังตั้งกฎเกณฑ์ให้พวกเราเห็น!"

ฉินเทียนหมิงถึงกับแข้งขาอ่อนแรงไปหมด

"พ่อครับ คุณหลินต้องการทรัพย์สินที่แปรเป็นเงินสดของว่านหาวห้าสิบเปอร์เซ็นต์ พวกเรากำหนดว่าจะส่งมอบให้เสร็จภายในสิบวันครับ" ฉินเทียนหมิงรีบเตือน

"สิบวันมันช้าเกินไป!" ฉินเจิ้นหัวหันไปถลึงตาใส่ลูกชายคนโต "แกไปฝ่ายการเงินของเครือเดี๋ยวนี้ ดึงสภาพคล่องทั้งหมดในบัญชีของตระกูลฉินออกมา รวบรวมเงินสดมาห้าร้อยล้าน! ไม่สิ ไม่เอาเงินสด เอาทองคำ! ก่อนพระอาทิตย์ตกดินวันนี้ ต้องขนขึ้นรถไปส่งที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่งให้ได้!"

ฉินเทียนหมิงอึ้งไป "พ่อครับ ทองคำพวกนั้นเป็นทางถอยของตระกูลเรานะ..."

"สายตาสั้น!" ฉินเจิ้นหัวชี้นิ้วด่าตรงหน้า "แกยังดูไม่ออกอีกเหรอ ถ้าทำให้คุณหลินโกรธขึ้นมา ต่อให้มีทางถอยมากแค่ไหนมันจะมีประโยชน์อะไร! ในทางกลับกัน ขอแค่คุณหลินยอมดูแลตระกูลฉินของเรา นั่นแหละคือทางถอยที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!"

ฉินเทียนหมิงพลันตาสว่าง รีบหมุนตัวเตรียมจะก้าวออกไปข้างนอก

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าห้องหนังสือ

พ่อบ้านเหล่าหลี่ยืนอยู่นอกห้อง เอ่ยรายงานผ่านบานประตูเข้ามา

"นายท่าน คุณชายใหญ่ครับ ผู้นำตระกูลฉู่ ตระกูลจ้าว และตระกูลซ่งทั้งสามท่านมาถึงแล้วครับ ตอนนี้รถแล่นเข้ามาในลานบ้านแล้ว"

สองพ่อลูกในห้องชะงักไปพร้อมกัน

"ไอ้แก่สามคนนั้นรวมหัวกันมาหาฉันทำไม" ฉินเจิ้นหัวถาม

พ่อบ้านหลี่ลดเสียงต่ำลง "นำสมุนไพรล้ำค่าติดมือมาหลายอย่าง บอกว่าได้ยินว่านายท่านสุขภาพแข็งแรงดีขึ้นมากจึงตั้งใจมาเยี่ยมครับ แต่พวกเขาพาบอดี้การ์ดหน้าแปลกๆ มาไม่น้อย ดูแล้วไม่น่าจะแค่มาดื่มชาธรรมดาครับ"

ฉินเจิ้นหัวส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ

ไม่กี่วันก่อนตอนเขาอยู่ห้องไอซียู ถูกออกใบแจ้งอาการวิกฤตถึงสามครั้ง ตาแก่พวกนี้แม้แต่กระเช้าดอกไม้ยังไม่ส่งมาสักอัน

ตอนนี้ตนเองออกจากโรงพยาบาลมาได้อย่างกระปรี้กระเปร่า แถมว่านหาวกรุ๊ปยังมาพังทลายลงในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้อีก

คนพวกนี้จมูกไวยังกับหมา พอได้กลิ่นคาวก็พากันแห่มาจนหมด

"เรื่องที่สั่งไปรีบไปจัดการ อย่ามัวชักช้า" ฉินเจิ้นหัวกำชับกับฉินเทียนหมิง "ฉันจะไปเจอพวกจิ้งจอกเฒ่าพวกนี้สักหน่อย จำไว้ เรื่องเกี่ยวกับคุณหลินและคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ให้เน่าเปื่อยอยู่ในท้องซะ ถ้ากล้าแพร่งพรายแม้แต่ครึ่งคำ ต่อให้แกเป็นลูกชายฉัน ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า!"

ฉินเทียนหมิงพยักหน้าหงึกๆ แล้วเดินลงบันไดเล็กข้างห้องหนังสือ ตรงไปยังโรงจอดรถใต้ดินทันที

ห้องรับแขกชั้นหนึ่ง

ชายวัยกลางคนสามคนในชุดถังจวงกำลังนั่งอยู่บนโซฟาไม้พะยูง

ทั้งสามคนนี้ หากอยู่ในอาณาเขตของเจียงเฉิง แค่กระทืบเท้าทีเดียวก็ทำเอาแผ่นดินสะเทือนได้สามตลบ

ฉู่ฉางเฟิงที่นั่งอยู่ตรงกลางถือถ้วยชา ใช้ฝาปาดใบชาอย่างไม่รีบร้อน

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได ทั้งสามคนก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

ฉินเจิ้นหัวเดินลงมาจากบันได หลังเหยียดตรงเป๊ะโดยไม่ต้องมีคนพยุง แม้แต่ไม้เท้าไม้จันทน์ม่วงที่ปกติไม่เคยห่างมือก็ไม่ได้หยิบมา

สีหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ย่างก้าวหนักแน่นผึ่งผาย

"ผู้เฒ่าฉิน ร่างกายของคุณนี่..." ฉู่ฉางเฟิงลุกขึ้นยืน มองสำรวจฉินเจิ้นหัวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "ไม่กี่วันก่อนยังมีเพื่อนเก่าบอกกับผมอยู่เลยว่าคุณอาจจะอยู่ไม่พ้นสัปดาห์นี้ แล้วทำไมพริบตาเดียว ถึงดูกระปรี้กระเปร่ายิ่งกว่าผมเสียอีก?"

ผู้นำตระกูลจ้าวและตระกูลซ่งทั้งสองคนก็ลุกขึ้นตาม สายตากวาดมองสำรวจฉินเจิ้นหัวไม่วางตา

ฉินเจิ้นหัวเดินเข้าไปนั่งตรงตำแหน่งประธานอย่างผ่าเผย พลางโบกมือ

"เพิ่งไปเฉียดประตูนรกมาหนหนึ่ง พญายมคงรังเกียจว่าฉันอารมณ์ร้าย เลยส่งตัวกลับมาน่ะสิ" ฉินเจิ้นหัวชี้ไปที่ชุดน้ำชาบนโต๊ะ "พวกคุณมากันพร้อมหน้าพร้อมตาขนาดนี้ คงไม่ได้ตั้งใจแค่มาเยี่ยมกระดูกแก่ๆ อย่างฉันหรอกนะ"

ฉู่ฉางเฟิงนั่งลงอีกครั้งแล้ววางถ้วยชาแบบมีฝาปิดลงบนโต๊ะ

"คนกันเอง ไม่พูดอ้อมค้อมล่ะนะ" ฉู่ฉางเฟิงโน้มตัวไปข้างหน้าพลางกดเสียงต่ำ "เหล่าฉิน พวกเราหลายตระกูลในเจียงเฉิงก็นับว่าเกี่ยวดองร่วมรากกัน ยาขนานพิเศษที่ดึงชีวิตคุณกลับมาเนี่ยได้มาจากช่องทางไหนกันแน่? เปิดราคามาเถอะ"

ผู้เฒ่าตระกูลจ้าวที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาทันที "นั่นสิ คุณจะกินรวบคนเดียวแบบนี้ มันดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่นะ"

ฉินเจิ้นหัวเอนหลังพิงพนักโซฟา

มาเพราะเรื่องอายุขัยจริงๆ ด้วย

"เป็นน้ำยาทางคลินิกที่ยังไม่เปิดเผยของห้องทดลองในต่างประเทศน่ะ" ฉินเจิ้นหัวโกหกหน้าตายได้อย่างลื่นไหล "เทียนหมิงใช้เส้นสายส่วนตัวทุ่มเงินมหาศาลกว่าจะได้มา แถมผลข้างเคียงยังรุนแรงมาก ตอนนี้ก็มีแค่เข็มนี้เข็มเดียวเท่านั้น"

ฉู่ฉางเฟิงจ้องหน้าฉินเจิ้นหัวอยู่สองสามวินาที เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

ผลข้างเคียงรุนแรงมากเนี่ยนะ?

ตาแก่อย่างแกพูดจาหน้าไม่แดงหายใจไม่หอบสักนิด มีผลข้างเคียงกับผีน่ะสิ!

พอเห็นว่าฉินเจิ้นหัวไม่ยอมเปิดเผยความจริง ฉู่ฉางเฟิงจึงเปลี่ยนเรื่องคุย

"เรื่องยาวางไว้ก่อนเถอะ" ฉู่ฉางเฟิงเคาะนิ้วกับที่วางแขนไม้พะยูง "ว่านหาวกรุ๊ปพังครืนไปเมื่อเช้านี้ เหล่าฉิน คุณคงได้ยินข่าวแล้วใช่ไหม"

"ได้ยินแล้ว ทำชั่วไว้มาก สุดท้ายก็ดับสูญไปเอง" ฉินเจิ้นหัวยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง

"เจ้าหวังเจี้ยนซู่นี่ ถึงจะอำมหิตเลือดเย็น แต่เส้นสายแข็งเป๊กมากนะ" ฉู่ฉางเฟิงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด "แต่บทจะล้มก็ล้มครืนลงมาดื้อ ๆ แถมคนข้างนอกไม่มีใครระแคะระคายเลยสักนิด เรื่องนี้ดูมีเงื่อนงำไม่ชอบมาพากลอยู่นะ"