ตอนที่ 48 โลภมากจะแย่งชิงทรัพย์สิน คำเตือนดี ๆ ไม่อาจฉุดรั้งผีอยากตาย

ฉู่ฉางเฟิงประคองถ้วยชาแบบมีฝาปิด ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามขอบกระเบื้องเคลือบ

"เหล่าฉิน เรื่องของว่านหาว ข้างนอกลือกันให้แซ่ด" ฉู่ฉางเฟิงกดเสียงต่ำ "แค่ชั่วข้ามคืน คนฝีมือดีใต้บัญชาของหวังเจี้ยนซู่ก็พังยับเยินอยู่แถบชานเมืองฝั่งตะวันออก เช้าวันต่อมา สายป่านการเงินขาดสะบั้น หุ้นดิ่งเหว ตำรวจคดีเศรษฐกิจบุกจับกุมถึงที่ วิธีการนี้... โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว"

ผู้นำตระกูลจ้าวเอ่ยเสริม "นี่ไม่ใช่การแข่งขันทางธุรกิจธรรมดาแน่ ต้องมีมังกรข้ามถิ่นเข้ามาที่เจียงเฉิง คิดจะใช้ว่านหาวสร้างบารมีแน่นอน"

ผู้นำตระกูลซ่งพยักหน้าเห็นด้วย "หวังเจี้ยนซู่คนนี้ถึงจะหยาบกระด้าง แต่ระแวดระวังตัวแจ การจะหงายไพ่ตายของเขาจนหมดหน้าตักได้ในคืนเดียว ขุมกำลังนี้ไม่อาจประมาทได้เด็ดขาด"

ฉินเจิ้นหัวเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีสงบนิ่ง

เขาฟังตาแก่ทั้งสามคนวิเคราะห์กันไป ในใจกลับรู้สึกเพียงว่าน่าขัน

มังกรข้ามถิ่นอะไรกัน?

นั่นคือเทพผู้สถิตอยู่เหนือหมู่เมฆชัด ๆ!

"ทั้งสามท่านมาวันนี้ ตกลงอยากจะพูดอะไรกันแน่" ฉินเจิ้นหัวยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นมา เป่าไอร้อนเบา ๆ

ฉู่ฉางเฟิงวางถ้วยชาลงพลางโน้มตัวไปข้างหน้า

"เจียงเฉิงเป็นถิ่นของพวกเรา" น้ำเสียงของฉู่ฉางเฟิงแฝงความดุดัน "ไม่ว่ามังกรข้ามถิ่นตัวนี้จะเก่งกาจมาจากไหน มันได้กินเนื้อ พวกเราก็ต้องได้ซดน้ำซุปบ้าง ทั้งที่ดิน โครงการอาคาร แล้วก็ท่าเรือโลจิสติกส์ที่เพิ่งสร้างเสร็จภายใต้ชื่อว่านหาว ล้วนเป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำทั้งนั้น"

ผู้นำตระกูลจ้าวรับช่วงพูดต่อ "ใช่แล้ว เหล่าฉิน ขอแค่พวกเราสี่ตระกูลร่วมมือกัน รีบชิงตัดแบ่งทรัพย์สินของว่านหาวมาก่อนที่มังกรข้ามถิ่นนั่นจะทันกลืนลงท้อง ถึงตอนนั้นพวกเราสี่ตระกูลแบ่งกันเท่า ๆ กัน ใครก็หาข้อตำหนิไม่ได้"

ผู้นำตระกูลซ่งถูมือไปมา "ขอแค่พวกเราลงมือให้เร็ว ต่อให้อีกฝ่ายรู้ตัว ข้าวสารก็กลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว มังกรข้ามถิ่นมิอาจข่มงูดินเจ้าถิ่น มันจะมากวาดล้างพวกเราทั้งสี่ตระกูลได้เชียวหรือ?"

ฉินเจิ้นหัวกระแทกถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะไม้มะค่าอย่างแรง เสียงกระทบดังก้องจนฟังดูบาดหูเป็นพิเศษในห้องรับแขก

ฉู่ฉางเฟิงขมวดคิ้ว "เหล่าฉิน แกหมายความว่ายังไง?"

"ความหมายของฉันชัดเจนมาก" ฉินเจิ้นหัวปั้นหน้าขรึม "เรื่องของว่านหาว ตระกูลฉินจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเด็ดขาด ไม่ใช่แค่ไม่ยุ่ง แม้แต่จะถามก็จะไม่ถามสักคำ"

ฉู่ฉางเฟิงชะงักไป

ผู้นำตระกูลจ้าวและผู้นำตระกูลซ่งสบตากันเลิ่กลั่ก

"เหล่าฉิน แกนอนโรงพยาบาลนานเกินไปจนความกล้าหดหายไปหมดแล้วหรือไง?" สีหน้าของผู้นำตระกูลจ้าวดูไม่สู้ดี "เนื้อชิ้นโตมาจ่ออยู่ตรงปากขนาดนี้ แกจะไม่กินเรอะ?"

"ฉันกระเพาะไม่ดี กลัวฟันจะหักเอา" ฉินเจิ้นหัวไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย

ฉู่ฉางเฟิงจ้องหน้าฉินเจิ้นหัวนิ่งอยู่นานถึงสิบวินาทีเต็ม

เขาผ่านร้อนผ่านหนาวในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี มั่นใจว่าตนเองมองคนได้ทะลุปรุโปร่ง

สหายเก่าอย่างฉินเจิ้นหัวไม่ใช่พ่อพระใจบุญที่ไหน พอมีผลประโยชน์อยู่ตรงหน้าก็แย่งชิงดุเดือดกว่าใครเพื่อน

แต่วันนี้กลับผิดปกติขนาดนี้ ต้องมีปัญหาแน่นอน

"เหล่าฉิน คนเปิดเผยไม่พูดจาลับลมคมใน" น้ำเสียงของฉู่ฉางเฟิงเย็นเยียบลง "แกแอบติดต่อกับมังกรข้ามถิ่นนั่นลับหลังพวกเราแล้วใช่ไหม? คิดจะเขี่ยพวกเราทิ้ง แล้วฮุบเนื้อชิ้นโตอย่างว่านหาวไว้คนเดียวงั้นสิ?"

"ฉู่ฉางเฟิง" ฉินเจิ้นหัวเรียกชื่อเต็ม "พวกเราหลายตระกูลรู้จักกันมาเกือบสี่สิบปี วันนี้ฉันขอเตือนทิ้งท้ายไว้ตรงนี้ จะฟังหรือไม่ก็แล้วแต่พวกแก"

ฉินเจิ้นหัวชี้ไปทางประตูใหญ่

"น้ำขุ่นแห่งว่านหาวกองนี้ลึกจนหยั่งไม่ถึง ใครยื่นมือเข้าไป มือของคนนั้นก็ต้องโดนสับทิ้ง ถ้าพวกแกคิดว่ารากฐานตัวเองหนากว่าหวังเจี้ยนซู่ ก็ลองดูได้ ถึงเวลานั้นอย่ามาหาว่าฉันฉินเจิ้นหัวไม่เตือนพวกแกก็แล้วกัน"

คำพูดนี้หนักแน่นเด็ดขาดยิ่งนัก

ฉู่ฉางเฟิงหน้าเขียวคล้ำ ผุดลุกขึ้นยืนทันที

"เหล่าฉิน ในเมื่อแกพูดแบบนี้ พวกเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก" ฉู่ฉางเฟิงสะบัดแขนเสื้อ "ฉันอยากจะรู้นักว่าในแผ่นดินเจียงเฉิงแห่งนี้ จะมีใครหน้าไหนกล้ามาสับมือฉัน!"

ผู้นำตระกูลจ้าวและผู้นำตระกูลซ่งลุกขึ้นตาม สีหน้าบึ้งตึงมืดมนไปหมด

"ขอลา!"

ทั้งสามคนดื่มชายังไม่ทันหมดถ้วย ก็นำบอดี้การ์ดของตนเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลฉินไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

ฉินเทียนหมิงสาวเท้าไปริมหน้าต่าง มองดูรถหรูสามคันแล่นพ้นประตูใหญ่ออกไป

"พ่อครับ พวกเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปแตะจานข้าวของคุณหลินจริง ๆ แล้วนะ" ฉินเทียนหมิงหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก

"คำเตือนดี ๆ รั้งพวกผีถึงที่ตายไม่อยู่หรอก" ฉินเจิ้นหัวแค่นเสียงเย็น "พวกมันรนหาที่ตายเอง ใครก็ขวางไม่อยู่ ทองคำเตรียมไปถึงไหนแล้ว?"

"ขนขึ้นรถเรียบร้อยหมดแล้วครับ" ฉินเทียนหมิงรายงานทันที "ทองคำแท่งห้าร้อยกิโลกรัม เบิกตรงจากห้องนิรภัยของตระกูลเราทั้งหมด ไม่มีรหัสหรือสัญลักษณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อครับ"

"แกคุมรถไปด้วยตัวเอง" ฉินเจิ้นหัวลุกขึ้นยืน "จำไว้ ไปถึงคฤหาสน์อวิ๋นติ่งแล้วสำรวมมารยาทให้ดี ถ้าคุณหลินรับไว้ นั่นคือวาสนาของตระกูลฉินเรา ถ้าเขาไม่รับ แกก็อย่าไปตื๊อ ให้ขนกลับมาทางเดิม"

"เข้าใจแล้วครับ" ฉินเทียนหมิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ก่อนจะสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ ออกไปนอกประตู

......

ล้อรถบดผ่านพื้นลานอันราบเรียบหน้าคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง รถเรนจ์โรเวอร์กันกระสุนสีดำทั้งสามคันเทียบจอดสนิท

ประตูรถเปิดออก ฉินเทียนหมิงก้าวลงมาอย่างเร่งรีบ เขายังไม่ทันได้ติดกระดุมสูทด้วยซ้ำ ก็หันไปส่งสัญญาณมือให้บอดี้การ์ดด้านหลัง

บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำแปดคนปรี่เข้ามาทันที ช่วยกันยกกระเป๋ารหัสโลหะผสมสีดำสั่งทำพิเศษทั้งหกใบลงมาจากท้ายรถ

ริชาร์ดยืนอยู่บนขั้นบันได กวาดสายตามองกระเป๋าเหล่านั้น

ฉินเทียนหมิงก้าวขึ้นหน้าไปสองก้าว

"พ่อบ้านริชาร์ด ผมมาขอเข้าพบคุณหลินครับ" ฉินเทียนหมิงเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง

ริชาร์ดเบี่ยงตัวหลบ แล้วผายมือเชื้อเชิญ

ภายในห้องรับแขกกว้างขวาง เครื่องปรับอากาศเปิดไว้จนเย็นฉ่ำ

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟา มือถือแท็บเล็ตพลางเลื่อนดูข่าวต่างประเทศไปเรื่อยเปื่อย

อาผียืนเงียบกริบอยู่เยื้องไปทางด้านหลังโซฟา

ฉินเทียนหมิงเดินเข้าไปใกล้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"คุณหลินครับ" ฉินเทียนหมิงค้อมตัวคำนับ

พวกบอดี้การ์ดวางกระเป๋ารหัสผ่านทั้งหกใบเรียงกันอย่างเป็นระเบียบหน้าโต๊ะน้ำชา แล้วรีบถอยออกไปทันที

ฉินเทียนหมิงเดินเข้าไปกดรหัสปลดล็อกทีละใบ

เสียงปลดล็อกดังแกร๊ก ๆ ก่อนฝากระเป๋าจะดีดเปิดออก

ประกายสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วครึ่งห้องรับแขกทันที

ภายในกระเป๋าทุกใบมีทองคำแท่งขนาดเท่าฝ่ามือเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ เนื้อทองบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน และไม่มีตราประทับของธนาคารหรือห้องนิรภัยใด ๆ ทั้งสิ้น

ทองคำนิรนามห้าร้อยกิโลกรัม หากคิดตามราคาตลาดตอนนี้ก็เกือบห้าร้อยล้าน

"คุณหลินครับ" ฉินเทียนหมิงก้มหน้า "นี่คือทรัพย์สินก้อนแรกที่ตีมูลค่าออกมา ผมถือวิสาสะเปลี่ยนเป็นทองคำมาให้คุณ อย่าได้ถือสาเลยนะครับ"

หลินเจ๋อละสายตาจากแท็บเล็ต หยุดมองทองคำแท่งเหล่านั้นอยู่สองวินาที

สำหรับคนทั่วไป ทองคำกองโตหลายกระเป๋านี้คงสะกดสายตาจนไม่อาจละไปไหนได้

แต่ในสายตาหลินเจ๋อ นี่ก็เป็นแค่ก้อนโลหะกองหนึ่ง ซุนลี่ซินเคาะแป้นพิมพ์เล่น ๆ ในตลาดหุ้นสหรัฐฯ อยู่ชั้นบนไม่กี่ที ยังทำกำไรได้มากกว่านี้ถึงสิบเท่า

ถึงอย่างนั้น ท่าทีของตระกูลฉินก็นับว่านอบน้อมว่าง่ายใช้ได้

"นั่งสิ" หลินเจ๋อพยักพเยิดคางไปทางโซฟาเดี่ยวข้าง ๆ

ฉินเทียนหมิงราวกับได้รับการอภัยโทษ เขารีบหย่อนตัวลงนั่งแตะเพียงริมโซฟา แผ่นหลังเหยียดตรงแหน็บ

อาผีเดินเข้ามา ล็อกปิดกระเป๋าทองคำแล้วหิ้วไปข้างละใบ นำไปเก็บไว้ในห้องเก็บของด้านหลังอย่างสบายมือ

ฉินเทียนหมิงมองตามจนหนังตากระตุก พละกำลังขนาดนี้ ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์แน่นอน