ตอนที่ 49 ขอแค่ผลลัพธ์ไม่สนวิธี ร่วมมือวางแผนฝังทั้งสามตระกูลใหญ่!

"รีบร้อนมาขนาดนี้ คงไม่ได้แค่มาส่งของหรอกนะ" หลินเจ๋อยกถ้วยชาขึ้น

ฉินเทียนหมิงรีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลฉินอย่างละเอียดยิบ

"ตระกูลฉู่ ตระกูลจ้าว แล้วก็ตระกูลซ่ง สามตระกูลนี้ต่างก็เป็นมหาเศรษฐีเก่าแก่ในเจียงเฉิงครับ" ฉินเทียนหมิงเอามือถูตะเข็บกางเกงตรงหัวเข่า "พวกนั้นคิดว่าการล้มของว่านหาวกรุ๊ปเป็นโอกาสทอง เลยจ้องจะฮุบที่ดินทำเลทองกับท่าเรือโลจิสติกส์ทั้งหมดในมือว่านหาวไป"

ฉินเทียนหมิงชะงักไปเล็กน้อยเพื่อลอบสังเกตปฏิกิริยาของหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อยังคงจิบชาด้วยท่าทีนิ่งเฉย รับฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ

ฉินเทียนหมิงลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดต่อ

"พ่อของผมปฏิเสธพวกเขาไปอย่างเด็ดขาดแล้ว แต่ตาแก่สามคนนั้นหน้ามืดตามัวเพราะผลประโยชน์ คงไม่ยอมรามือง่าย ๆ แน่ ในระหว่างที่ตระกูลฉินกับตระกูลเสิ่นเข้าไปจัดการสินทรัพย์ของว่านหาว พวกเขาจะต้องแอบขัดขา หรือไม่ก็แย่งชิงไปดื้อ ๆ แน่นอนครับ"

หลินเจ๋อวางถ้วยชาลง เสียงกระเบื้องกระทบกับโต๊ะน้ำชากระจกดังขึ้นเบา ๆ

"ฉินเทียนหมิง" หลินเจ๋อเอ่ยเรียกชื่อเต็ม

ฉินเทียนหมิงผุดลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ

"ผมต้องการแค่เงินสดห้าสิบเปอร์เซ็นต์หลังจากว่านหาวถูกเปลี่ยนเป็นเงินสดแล้ว" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา "ส่วนเงินก้อนนี้จะได้มายังไง หรือพวกคุณสองตระกูลจะเจอปัญหาอะไรระหว่างนั้น นั่นเป็นเรื่องที่พวกคุณต้องไปปวดหัวกันเอาเอง เรื่องพรรค์นี้ยังต้องให้ผมสอนอีกเหรอว่าควรทำยังไง?"

เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของฉินเทียนหมิงทันที

เดิมทีเขายังแอบคิดจะยืมมือหลินเจ๋อมากดดันตระกูลฉู่ จ้าว และซ่งให้จมดินไปเลย

แต่คำพูดประโยคนี้ของหลินเจ๋อกลับปิดทางถอยของเขาจนหมดสิ้น

นี่คือคุณหลินกำลังวางกฎ

คิดจะเป็นตัวแทนของคุณหลินในเจียงเฉิง แค่เชื่อฟังคำสั่งอย่างเดียวยังไม่พอ แต่ต้องมีความสามารถในการสะสางปัญหาแทนได้ด้วย

ถ้าแม้แต่ตระกูลมหาเศรษฐีท้องถิ่นไม่กี่ตระกูลยังจัดการไม่ได้ ตระกูลฉินก็คงไร้ค่าแล้ว

"ผมเข้าใจแล้วครับ" ฉินเทียนหมิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น พลางค้อมตัวลงเก้าสิบองศา "คุณหลินวางใจได้เลยครับ เรื่องของว่านหาวจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน ใครกล้ายื่นมือเข้ามายุ่ง ตระกูลฉินจะไม่ปรานีเด็ดขาด"

หลินเจ๋อโบกมือ ขี้เกียจจะพูดอะไรให้มากความ

ฉินเทียนหมิงค่อย ๆ ล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เขากลั้นหายใจไว้จนกระทั่งก้าวพ้นประตูใหญ่ ถึงค่อยกล้าผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ลมร้อนด้านนอกพัดปะทะใบหน้า ฉินเทียนหมิงยกมือลูบแผ่นหลัง เสื้อเชิ้ตของเขาเปียกชุ่มจนแนบติดเนื้อไปตั้งนานแล้ว

เขาสาวเท้าลงบันไดอย่างรวดเร็วแล้วเข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถเรนจ์โรเวอร์

"ออกรถ กลับบริษัท" ฉินเทียนหมิงสั่งคนขับรถ

ทันทีที่รถแล่นพ้นถนนคดเคี้ยวรอบเขา ฉินเทียนหมิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเบอร์ส่วนตัวของเสิ่นเนี่ยนเวยทันที

เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงสามครั้ง ปลายสายก็กดรับ

"ประธานฉิน" เสียงรอบข้างฝั่งเสิ่นเนี่ยนเวยจอแจอย่างยิ่ง คล้ายมีคนกำลังมีปากเสียงกันอยู่

"คุณเสิ่น ทางฝั่งคุณเป็นยังไงบ้างครับ" ฉินเทียนหมิงยกมือขึ้นคลึงหัวคิ้ว

เสิ่นเนี่ยนเวยแค่นหัวเราะ น้ำเสียงลอดผ่านสายมาว่า "ฉู่ฉางเฟิงยื่นมือมายาวจริง ๆ ค่ะ วันนี้ฉันเพิ่งพาคนมาส่งมอบงานที่ท่าเรือ คนของตระกูลฉู่ก็ยุยงให้คนงานประท้วงหยุดงาน ส่วนตระกูลจ้าวก็ไม่รู้ไปขุดเอาใบเสร็จหนี้เสียของว่านหาวมาจากไหน ถึงได้มายืนดักทวงเงินอยู่ใต้อาคารสำนักงาน"

ฉินเทียนหมิงส่งเสียงฮึดฮัด "ตาแก่สามคนนั้น คิดจริง ๆ หรือว่าเจียงเฉิงยังเป็นถิ่นที่ตัวเองจะชี้นิ้วสั่งอะไรก็ได้ ผมเพิ่งไปพบคุณหลินมา"

เสียงเอะอะจากปลายสายพลันเงียบลงทันที เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเนี่ยนเวยเลี่ยงไปหามุมที่สงบกว่าเดิม

"คุณหลินว่ายังไงบ้างคะ"

"ท่าทีของคุณหลินชัดเจนมากครับ" ฉินเทียนหมิงกดเสียงต่ำ "ท่านไม่สนวิธีการ ขอแค่ผลลัพธ์ ส่วนคนที่มาขวางทาง นั่นเป็นปัญหาที่พวกเราต้องจัดการเอง"

เสิ่นเนี่ยนเวยเงียบไปสองวินาที จังหวะลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

นี่คือบททดสอบ และยังเป็นการมอบอำนาจให้ด้วย!

ขอแค่ทำงานนี้ให้ออกมางดงาม น้ำหนักของทั้งตระกูลฉินและตระกูลเสิ่นต่อหน้าหลินเจ๋อก็จะเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

"ประธานฉินคะ" น้ำเสียงของเสิ่นเนี่ยนเวยกลับมาสุขุม แฝงแววเจ้าเล่ห์เปี่ยมแผนการไว้อย่างไม่ปิดบัง "ในเมื่อคุณหลินต้องการแค่ผลลัพธ์ งั้นพวกเราก็มาเผด็จศึกให้เร็วที่สุดกันเถอะค่ะ"

ฉินเทียนหมิงนั่งอยู่บนเบาะหลังรถเรนจ์โรเวอร์ ถือโทรศัพท์แนบหูพลางเอ่ยถาม "คุณมีแผนแล้วเหรอครับ"

"เมื่อกี้ฉันเพิ่งเปิดดูรายการทรัพย์สินของว่านหาวค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยพูดรัวเร็ว "โครงการศูนย์การค้าแถบโซนตะวันตกของหวังเจี้ยนซู่ ตัวเลขในบัญชีดูยังไงก็เป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำชัดๆ แต่เบื้องลึกกลับพัวพันกับเส้นทางฟอกเงินของบ่อนใต้ดินในต่างประเทศถึงสองแห่ง ตอนนี้ตำรวจสืบสวนคดีเศรษฐกิจแค่ตรวจบัญชีหน้าฉากของว่านหาวก็หัวหมุนจนไม่มีเวลาขุดลึกไปถึงขั้นนั้นแล้วค่ะ"

ฉินเทียนหมิงเข้าใจได้ทันที แววตาเป็นประกายวับ "หมายความว่า คุณจะยกชิ้นปลามันนี้ให้ฉู่ฉางเฟิงเหรอครับ"

"ไม่ใช่แค่ศูนย์การค้าโซนตะวันตกหรอกค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยตบเอกสารในมือลงบนโต๊ะดังฉาด "ยังมีสวนเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อมแถบชานเมืองฝั่งตะวันออกที่หยุดก่อสร้างมาครึ่งปีนั่นอีก ที่ดินตรงนั้นฝังขยะพิษจากโรงงานอุตสาหกรรมไว้กว่าพันตัน หวังเจี้ยนซู่ปิดเรื่องเงียบมาตลอดเพราะไม่กล้าแตะ ขอแค่พวกเราเล่นตุกติกนิดหน่อย มัดรวมทรัพย์สินสองตัวนี้เป็นหุ้นคุณภาพแล้วปล่อยข่าวออกไป"

ฉินเทียนหมิงรับมุกทันควัน "จิ้งจอกเฒ่าสามตัวอย่างพวกฉู่ฉางเฟิงขี้ระแวงจะตาย ถ้าพวกเราประเคนให้เปล่าๆ พวกมันคงไม่กล้าฮุบแน่ ต้องแกล้งทำเป็นหวงก้างยื้อเอาไว้สุดชีวิต ให้พวกมันเป็นฝ่ายลงแรงมาแย่งไปเอง"

"ถูกต้องค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยหัวเราะ "รอให้พวกมันทุ่มเงินก้อนโตแย่งชิ้นปลามันไป เซ็นชื่อประทับลายนิ้วมือเสร็จสรรพเมื่อไหร่ พวกเราค่อยตลบหลังยื่นหลักฐานเรื่องฟอกเงินกับรายงานขยะมีพิษขึ้นไป ตาแก่สามคนนั้นต่อให้ไม่ตายก็ต้องสะบักสะบอมแน่"

ฉินเทียนหมิงวางสาย หันไปสั่งคนขับรถด้านหน้า "กลับบริษัท เรียกหัวหน้าฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายการลงทุนมาพบฉันที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!"

สองตระกูลใหญ่จับมือวางกับดัก ตาข่ายผืนยักษ์ที่เล็งเป้าไปที่สามตระกูลฉู่ จ้าว ซ่ง ค่อย ๆ กางออกอย่างเงียบเชียบ

ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

สำหรับหลินเจ๋อแล้ว เรื่องของว่านหาวกรุ๊ปถือว่าจบลงเพียงเท่านี้

หวังเจี้ยนซู่เข้าไปนอนในคุกแล้ว เศษซากที่เหลือก็ปล่อยให้สองตระกูลฉินเสิ่นไปตามเก็บกวาด

จะห้าพันล้านหรือหนึ่งหมื่นล้าน ก็เป็นเพียงตัวเลข

ทองคำห้าร้อยล้านที่ตระกูลฉินส่งมา ก็เป็นแค่บัตรผ่านเข้าพวกเท่านั้น

สิ่งที่หลินเจ๋อกำลังขบคิดอยู่ในตอนนี้คืออีกเรื่องหนึ่ง

คนใต้สังกัดที่พอจะใช้งานได้ยังมีน้อยเกินไป

อาผีคือมีดที่เร็วที่สุดในมือ ส่วนซุนลี่ซินก็กำลังกวาดเงินอย่างบ้าคลั่งในตลาดหุ้นสหรัฐฯ

แค่นี้ยังห่างไกลจากคำว่าพอ

ในฐานะที่เคยเป็นโปรแกรมเมอร์มาก่อน หลินเจ๋อรู้ซึ้งถึงความสำคัญของความปลอดภัยด้านข้อมูลดี เขาจึงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาทันที

"เปิดใช้งานเรดาร์ตรวจจับป้ายชีวิต"

[โปรดตั้งค่าเงื่อนไขการตรวจจับ]

หลินเจ๋อพิมพ์คำค้นหาลงบนหน้าจอเสมือนจริง: เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์, แฮกเกอร์, เครือข่ายข้อมูล, ทำงานเดี่ยว

[ล็อกเงื่อนไขการค้นหาเรียบร้อย]

[เปิดใช้งานการสแกนด้วยเรดาร์โฮโลแกรม อัตราสิ้นเปลืองปัจจุบัน: วินาทีละหนึ่งหมื่นหยวน]

สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ ยอดเงินในบัญชีส่วนตัวของหลินเจ๋อก็ดิ่งลงอย่างรวดเร็ว

แผนที่มุมสูงของเมืองเจียงเฉิงกางออกบนหน้าจอเสมือนจริง วงแสงสีเขียวแผ่ขยายออกจากคฤหาสน์อวิ๋นติ่งที่เป็นจุดศูนย์กลางอย่างรวดเร็ว จุดแสงสีขาวและสีน้ำเงินจางๆ บนแผนที่เริ่มสว่างขึ้นเป็นจุดๆ

[ชื่อ: หลี่ฮ่าว ป้ายชีวิตที่ครอบครอง: การเขียนโปรแกรมขั้นสูง, ผมร่วงขั้นรุนแรง, กล้ามเนื้อเอวเคล็ดเรื้อรัง]

[ชื่อ: จางเฉียง ป้ายชีวิตที่ครอบครอง: ผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมเครือข่าย, วิกฤตวัยกลางคน, กลัวเมีย]

ข้อมูลธรรมดาๆ เรียงเป็นพรืดเต็มหน้าจอ

บนแผนที่โฮโลแกรมมีแต่ป้ายชีวิตสีน้ำเงินกับสีขาวอย่างพวกการเขียนโปรแกรมขั้นสูงหรือเชี่ยวชาญการเขียนโค้ด

บรรดากำลังหลักสายเทคนิคในบริษัทใหญ่พวกนี้ หากออกไปข้างนอกก็ได้เงินเดือนปีละหลักล้าน แต่สำหรับเขาแล้วยังห่างชั้นนัก

สิ่งที่หลินเจ๋อต้องการคือคนที่สามารถแทรกซึมเข้าสู่เครือข่ายใต้ดิน แล้วขุดคุ้ยทั้งบัญชีลับกับข้อมูลลับที่ไม่เปิดเผยออกมาได้ทั้งหมด

งานแบบนี้ โปรแกรมเมอร์ที่ทำงานตามกรอบปกติไม่มีทางทำได้

ถ้าอยากได้ของชั้นยอดจริง ๆ การมัวนั่งรอนอนรอบนไหล่เขาก็มีแต่จะผลาญเงินไปเปล่า ๆ