ตอนที่ 50 เผาเงินสองสิบล้านอย่างบ้าคลั่ง! แฮกเกอร์ใกล้ตายปรากฏตัว!

"ปิดเรดาร์" หลินเจ๋อยุติการสแกนของระบบในความคิด แล้วลุกขึ้นยืน

อาผีเดินออกมาจากมุมห้องแล้วยืนตัวตรงแน่ว

"ไปเอารถที่โรงรถ" หลินเจ๋อสั่ง "ออกไปขับวนดูในเมืองหน่อย"

อาผีไม่พูดจาไร้สาระแม้แต่คำเดียว หมุนตัวเดินออกไปทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา รถคัลลิแนนสีดำก็แล่นลงมาจากเขาอวิ๋นติ่ง

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนเบาะประธาน ปรับพนักพิงเล็กน้อยแล้วเอนหลังลงในท่าที่สบาย

"เจ้านาย พวกเราจะไปไหนครับ" อาผีเอ่ยถามพลางหมุนพวงมาลัย

"ไม่มีจุดหมายตายตัว ขับวนไปตามถนนวงแหวนรอบที่หนึ่งของเจียงเฉิง เลือกเฉพาะจุดที่คนเยอะและพลุกพล่าน" หลินเจ๋อเอ่ยสั่งอย่างสบายๆ

เมื่อรถแล่นเข้าสู่ถนนสายหลักในตัวเมือง หลินเจ๋อก็เรียกเปิดระบบขึ้นมาอีกครั้ง

"เปิดเรดาร์ตรวจจับป้ายชีวิต กรองป้ายชีวิตระดับสีน้ำเงินและระดับที่ต่ำกว่าทิ้งไป"

[เริ่มการสแกนด้วยเรดาร์โฮโลแกรมแล้ว อัตราการสิ้นเปลืองในปัจจุบัน: หนึ่งหมื่นหยวนต่อวินาที]

รถแล่นผ่านเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงเจียงเฉิง

ที่นี่รวมบริษัทอินเทอร์เน็ตไว้ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งเมือง หน้าจอเรดาร์จึงเด้งแจ้งเตือนรายการที่ถูกคัดทิ้งขึ้นมาเป็นพรวนในชั่วพริบตา

ต่อให้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคระดับหัวกะทิ อย่างเก่งก็มีแค่ป้ายชีวิตสีม่วง ไม่เข้าตาหลินเจ๋อเลยแม้แต่น้อย

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เงินสิบแปดล้านหยวนก็อันตรธานหายไปดื้อๆ แบบนี้เอง

หลินเจ๋อเอนหลังพิงเบาะหนังแท้พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

อย่างน้อยเจียงเฉิงก็เป็นถึงเมืองระดับนิวเฟิร์สเทียร์ ทำไมถึงหาแฮกเกอร์ระดับสุดยอดไม่ได้เลยสักคน

"ไปเขตเมืองเก่า" หลินเจ๋อออกคำสั่ง "พวกชุมชนแออัด โรงงานร้าง แล้วก็แถบที่มีพวกร้านเน็ตเถื่อนใต้ดินกระจุกตัวอยู่ ลองไปวนดูแถวนั้น"

อาผีกลับรถตรงทางแยกข้างหน้าทันที

รถแล่นเข้าสู่ย่านสลัมที่รอการรื้อถอน ถนนหนทางแคบลงถนัดตา แถมพื้นผิวยังขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ

ตัวถังขนาดมหึมาของคัลลิแนนดูเทอะทะเป็นพิเศษเมื่อมาอยู่ในที่แห่งนี้ ดึงดูดสายตาผู้คนตามร้านตัดผมและร้านอาหารเล็กๆ ริมทางให้เหลียวมองเป็นตาเดียว

รัศมีเรดาร์กวาดสแกนพื้นที่แถบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผ่านไปสิบนาที

เงินในบัญชีลดลงไปอีกหกล้านหยวน

รวมแล้วเขาเทเงินลงไปตั้งยี่สิบสี่ล้านหยวนเต็มๆ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของป้ายชีวิตระดับสูง

หลินเจ๋อวางแขนพาดขอบหน้าต่างรถ พลางครุ่นคิดว่าควรเปลี่ยนไปค้นหาที่เมืองอื่นดีหรือไม่

ทันใดนั้น ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนแหลมบาดหูดังขึ้น

[คำเตือน: ตรวจพบป้ายชีวิตกลายพันธุ์ระดับทองเข้ม!]

[เป้าหมายอยู่ห่างจากตำแหน่งปัจจุบันของโฮสต์ 2.6 กิโลเมตร]

หลินเจ๋อยืดตัวนั่งตรงทันที แล้วเปิดขยายแผนที่โฮโลแกรมขึ้นมา

จุดพิกัดสว่างวาบด้วยแสงสีทองเข้มบาดตา โดยมีไอหมอกสีดำแดงเข้มข้นห่อหุ้มอยู่ชั้นนอก และกำลังกลืนกินแกนสีทองเข้มตรงกลางอย่างบ้าคลั่ง

[ชื่อเป้าหมาย: โจวเหย่]

[ครอบครองป้ายชีวิตกลายพันธุ์ระดับทองเข้ม: จอมบงการไซเบอร์]

[คำอธิบายป้ายชีวิต: มีสัญชาตญาณด้านพลังประมวลผลและการเจาะทะลวงเครือข่ายอย่างสมบูรณ์แบบ ในพื้นที่ที่มีสัญญาณเครือข่ายครอบคลุม เขาคือพระเจ้าที่แท้จริง]

[ป้ายชีวิตเชิงลบระดับสีแดงถึงแก่ชีวิต: กระดูกแตกละเอียดหลายแห่ง (ร่วมกับอวัยวะภายในล้มเหลวหลายส่วน)]

[ระยะเวลารอดชีวิตโดยประมาณ: ไม่ถึงสิบสองชั่วโมง]

......

รถคัลลิแนนจอดเทียบด้านนอกตึกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สามเจียงเฉิง

โรงพยาบาลในเขตเมืองเก่าแห่งนี้ทรุดโทรมและขาดการดูแล กระเบื้องสีขาวบนผนังด้านนอกหลุดร่อนเป็นแถบใหญ่ ป้ายไฟนีออนก็เสียไปสองตัวอักษร

อาผีผลักประตูรถฝั่งข้างคนขับเปิดออก

"เจ้านาย เดี๋ยวผมเข้าไปสืบดูหน่อยครับ"

หลินเจ๋อเอนพิงเบาะหนังแท้ เชิดคางขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้เขาไปได้

หลินเจ๋อมองดูแสงสีทองเข้มปนแดงที่ยังคงกะพริบอยู่บนจอประสาทตา

ป้ายชีวิตกลายพันธุ์

คุณค่าของสี่คำนี้ เหนือกว่าค่าเรดาร์ยี่สิบสี่ล้านหยวนที่ผลาญไปอย่างแน่นอน

ในยุคอินเทอร์เน็ต แฮกเกอร์ที่มีสัญชาตญาณด้านพลังการประมวลผลอันสมบูรณ์แบบ สามารถทำอะไรได้มากมายเหลือเกิน

ขอแค่คนคนนี้ยังเหลือลมหายใจอยู่ ก็ต้องเอาตัวมาให้ได้

ไม่ถึงสิบนาที

อาผีเปิดประตูรถเข้ามา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อประจำโรงพยาบาลพลอยลอยติดตัวเข้ามาด้วย

"สืบมาเรียบร้อยแล้วครับ" อาผีนั่งลงตรงเบาะข้างคนขับ พลางกดเสียงต่ำ "คนอยู่ที่ห้องไอซียูชั้นสามของอาคารผู้ป่วยใน หมอออกหนังสือแจ้งภาวะวิกฤตไปสามรอบแล้ว บอกว่าคงไม่พ้นคืนนี้"

หลินเจ๋อเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัย

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้"

"ถูกบังคับรื้อถอนครับ" อาผีหันมา "โครงการปรับปรุงเมืองเก่าทางใต้ ผู้พัฒนาอสังหาฯ อยากเร่งงานให้ทันกำหนด เลยสั่งรถเกลี่ยดินบุกเข้ามากลางดึก ไถบ้านชั้นเดียวหลังเก่าของบ้านโจวเหย่จนราบเป็นหน้ากลอง"

อาผีชะงักไปครู่หนึ่ง

"พ่อแม่เขาถูกทับเสียชีวิตคาซากปรักหักพังทันที ตอนที่ขุดโจวเหย่ออกมา กระดูกทั่วร่างหักไปเจ็ดส่วน อวัยวะภายในตกเลือดอย่างรุนแรง ตอนนี้ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจยื้อลมหายใจเฮือกสุดท้ายเอาไว้"

อาผีรายงานสถานการณ์ที่สืบมาได้อย่างครบถ้วน ไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

หลินเจ๋อเอนหลังพิงเบาะหนัง นิ้วเคาะลงบนหัวเข่า

บังคับรื้อถอนไล่ที่

เพื่อเร่งงานให้ทัน ถึงกับฝังคนไว้ใต้ซากปรักหักพังกลางดึก

วิธีการแบบนี้ในถิ่นเจียงเฉิง เรียกได้ว่าไร้ขื่อไร้แปสิ้นดี

"บอสครับ" อาผีหันมาถาม "จะให้ผมไปลากคอผู้รับผิดชอบของบริษัทพัฒนานั่นออกมาเลยไหมครับ"

"ไม่ต้องรีบ" หลินเจ๋อมองป้ายไฟนีออนแหว่งวิ่นนอกหน้าต่างรถ "สืบให้รู้ก่อนว่าเป็นถิ่นของใคร โทรหาเสิ่นเนี่ยนเวย"

อาผีหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรทันที

สัญญาณดังแค่สองตู๊ด ปลายสายก็กดรับ

อาผียื่นโทรศัพท์ให้หลินเจ๋อ

"นายท่าน" เสียงของเสิ่นเนี่ยนเวยดังลอดออกมาจากหูฟัง เปี่ยมไปด้วยความเคารพนบนอบ

"โครงการปรับปรุงเขตเมืองเก่าทางใต้ ใครเป็นคนรับผิดชอบ" หลินเจ๋อเอ่ยถามตรงประเด็น

ปลายสายมีเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังรัวขึ้นสองสามครั้ง

"ตรวจสอบแล้วค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยตอบอย่างรวดเร็ว "เป็นของฉางเซิ่งเรียลเอสเตทในเครือตระกูลฉู่ ผู้รับผิดชอบโดยตรงคือฉู่เส้าเจี๋ย ลูกชายคนเล็กของฉู่ฉางเฟิงค่ะ"

เสิ่นเนี่ยนเวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า "หมอนี่ชื่อเสียงในวงการเจียงเฉิงเหม็นโฉ่มาก ทำงานไร้เส้นแบ่งศีลธรรมสิ้นดี ขอแค่ได้เงินก็กล้าใช้ลูกไม้สกปรกทุกรูปแบบ โครงการทางใต้นั่นคาราคาซังมาครึ่งปี เขาเพิ่งเข้ามารับช่วงต่อได้ไม่ถึงเดือน ก็ก่อเรื่องจนมีคนตายแล้วค่ะ"

นิ้วที่กำลังเคาะเป็นจังหวะของหลินเจ๋อพลันชะงักลง

"นายท่านคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยรายงานต่อ "ฉันกำลังจะรายงานท่านอยู่พอดี ฉู่ฉางเฟิงกับพวกตาแก่ของตระกูลจ้าวและตระกูลซ่งไปที่คฤหาสน์ตระกูลฉิน คิดจะดึงผู้เฒ่าฉินมาร่วมแบ่งทรัพย์สินของว่านหาว แต่ถูกผู้เฒ่าฉินด่าเปิงกลับมาค่ะ"

"ตอนนี้พวกเขากำลังวิ่งเต้นหาเส้นสายไปทั่ว อยากจะสอดมือเข้ามาให้ได้ ฉันคุยตกลงกับประธานฉิน ฉินเทียนหมิง ไว้แล้ว กำลังเตรียมจะวางกับดักล่อพวกเขาค่ะ"

เสิ่นเนี่ยนเวยเล่าเรื่องคดีฟอกเงินของศูนย์การค้าเขตตะวันตกกับปัญหาขยะพิษของสวนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อสิ่งแวดล้อมชานเมืองฝั่งตะวันออกอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ

"ขอแค่ไอ้แก่สามคนนี้กล้ารับช่วงต่อ เซ็นชื่อประทับลายนิ้วมือลงไปเมื่อไร พวกเราก็จะตลบหลังยื่นหลักฐานขึ้นไปทันที" เสิ่นเนี่ยนเวยหัวเราะ "คราวนี้ทั้งสามตระกูลได้เจอหายนะครั้งใหญ่แน่ค่ะ"

หลินเจ๋อฟังจบ สายตาก็จับจ้องไปยังป้ายชีวิตกลายพันธุ์สีทองเข้มที่กำลังกะพริบอยู่บนแผงระบบ

"ตระกูลจ้าวกับตระกูลซ่ง พวกคุณจะเล่นงานยังไงก็ตามสบาย" หลินเจ๋อเอ่ย "แต่ตระกูลฉู่ จะตีให้ตายในไม้เดียวไม่ได้"

เสิ่นเนี่ยนเวยที่อยู่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

เท่าที่เธอรู้จักหลินเจ๋อมา นายท่านผู้นี้ลงมือเด็ดขาดถอนรากถอนโคนเสมอ ไม่เคยทิ้งปัญหาคาราคาซังไว้ข้างหลังเลยสักครั้ง

ว่านหาวกรุ๊ปคือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด

"ความหมายของนายท่านคือ...?" เสิ่นเนี่ยนเวยเอ่ยหยั่งเชิง

"ทรัพย์สินของตระกูลฉู่ พวกคุณฮุบได้เท่าไรก็ฮุบไป" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ "แต่หมาแก่อย่างฉู่ฉางเฟิง กับลูกชายของมันที่ชื่อฉู่เส้าเจี๋ย ไว้ชีวิตพวกมันให้ฉัน ฉันเก็บพวกมันไว้ยังมีประโยชน์"

"เข้าใจแล้วค่ะ นายท่าน" เสิ่นเนี่ยนเวยไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบตอบรับทันที