ตอนที่ 51 ชีวิตที่เหลือทำงานให้ฉัน ฉันจะช่วยนายล้างแค้นเอง!

หลินเจ๋อโยนโทรศัพท์คืนให้อาผี แล้วเปิดประตูลงจากรถ

สายลมยามค่ำคืนพัดวูบ หอบเอากลิ่นท่อระบายน้ำอันเป็นเอกลักษณ์ของย่านเมืองเก่าลอยมาแตะจมูก

"ไป ไปพบพนักงานใหม่ของเรากัน" หลินเจ๋อสาวเท้าตรงไปยังประตูใหญ่ของตึกฉุกเฉิน

อาผีเดินตามติดอยู่ด้านหลังเยื้องไปข้างๆ

ชั้นสาม หน้าห้องไอซียู

หลอดไฟตรงทางเดินกะพริบถี่รัว พลางส่งเสียงกระแสไฟดังซี่ๆ

บนม้านั่งยาวมีพวกนักเลงย้อมผมทองสามคนนั่งสุมหัวสูบบุหรี่กันอยู่

กลิ่นควันบุหรี่ฉุนกึกอบอวลอยู่ในโถงทางเดินปิดทึบจนชวนให้สำลัก

"ไอ้เด็กนี่ดวงแข็งชะมัด โดนทับเละขนาดนั้นยังไม่ตายอีก" ชายผมทองคนหนึ่งพ่นควันบุหรี่ สีหน้าหงุดหงิดเต็มทน

"หมอก็บอกแล้วไงว่าไม่พ้นคืนนี้หรอก" ชายร่างอ้วนอีกคนโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ "คุณชายฉู่สั่งมาแล้ว ถ้าคืนนี้มันยังไม่ยอมหมดลม พวกเราก็เข้าไปช่วยถอดสายให้มันซะ ปล่อยให้มันรอดไปถึงพรุ่งนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นถ้าสื่อประโคมข่าวขึ้นมา ทางฉางเซิ่งเรียลเอสเตทจะเอาไม่อยู่"

"งานถอดสายนี่กูจัดการเอง" คนผอมคนที่สามถูมือไปมา "เสร็จงานนี้ คุณชายฉู่สัญญาว่าจะให้พวกเราคนละหนึ่งแสน"

อาผีชะงักฝีเท้า หันไปมองหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

ร่างของอาผีพลันวูบไหว พุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา

นักเลงทั้งสามยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกว่าสายตาพร่ามัวไปวูบหนึ่ง

อาผีใช้มือเดียวคว้าคอหอยของเจ้าคนผอม กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง เสียงดังตุ้บก้องไปทั่วทางเดิน ร่างของเจ้าคนผอมทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที

เจ้าอ้วนเพิ่งจะอ้าปากเตรียมร้องตะโกน อาผีก็ฟันสันมือเข้าที่ซอกคอ มันตาเหลือกแล้วสลบเหมือดไป

เจ้าผมทองที่เหลืออยู่ตกใจจนขาอ่อน หันหลังคิดจะวิ่งหนี

อาผียกรองเท้าคอมแบทขึ้นมา ถีบเข้าที่ข้อพับเข่าด้านหลังของมันอย่างจัง

เจ้าผมทองทรุดเข่ากระแทกพื้นเสียงดังตุบ อาผีฉวยจังหวะนั้นกระชากผมของมัน แล้วแทงเข่าเข้าใส่ใบหน้าอย่างแรง

เลือดกำเดาทะลักพุ่ง เจ้าผมทองแน่นิ่งไปทันที

ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที

อาผีลากนักเลงทั้งสามคนไปไว้ตรงช่องบันไดข้างๆ แล้วปิดประตูกันไฟตามหลัง

หลินเจ๋อเดินมาที่หน้าประตูห้องไอซียูแล้วผลักประตูเข้าไป

ประตูห้องไอซียูปิดสนิทลงตามหลัง ตัดขาดเสียงกระแสไฟจากหลอดไฟที่กะพริบอยู่ตรงทางเดิน

อาผีเอื้อมมือไปกดล็อกแล้วยืนพิงประตู ซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อแทคติคอล คอยระแวดระวังความเคลื่อนไหวภายนอก

หลินเจ๋อเดินไปข้างเตียงผู้ป่วย ดึงเก้าอี้พลาสติกทรงกลมสีขาวมาตัวหนึ่งแล้วนั่งลงอย่างผึ่งผาย

คนบนเตียงถูกพันผ้าพันแผลไว้จนมิด เผยให้เห็นเพียงปาก จมูก และดวงตาทั้งสองข้าง

หน้ากากเครื่องช่วยหายใจมีฝ้าละอองน้ำบางๆ เกาะตัวและจางหายไปตามจังหวะหายใจอันแผ่วเบา

บนจอมอนิเตอร์ข้างเตียง คลื่นหยักสีเขียวที่แสดงอัตราการเต้นของหัวใจราบเรียบจนน่าใจหาย ตัวเลขวนเวียนอยู่ระหว่างสามสิบถึงสี่สิบ พร้อมจะดิ่งทะลุจุดวิกฤตได้ทุกเมื่อ

หลินเจ๋อมองแผงควบคุมระบบที่กะพริบอยู่ตรงจอประสาทตา

ป้ายชีวิตกลายพันธุ์ระดับทองเข้มของ [จอมบงการไซเบอร์] นั้น หมอกมรณะสีดำแกมแดงรอบนอกแทบจะกลืนกินแกนกลางสีทองไปจนหมดสิ้น

เวลาเหลือไม่มากแล้ว

"โจวเหย่" หลินเจ๋อเอ่ยเรียก น้ำเสียงของเขาชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางห้องผู้ป่วยที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

คนบนเตียงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แม้แต่เปลือกตาก็ไม่กระดิก

หลินเจ๋อโน้มตัวไปข้างหน้า เท้าข้อศอกไว้บนหัวเข่า

"โครงการปรับปรุงเมืองเก่าทางใต้ รถปราบดินของฉางเซิ่งเรียลเอสเตทบุกเข้ามาตอนกลางดึก" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ เพียงบอกเล่าความจริงออกมา "ตอนที่กำแพงอิฐพังถล่มลงมา พ่อแม่นายไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือ โดนทับจนร่างแหลกคาที่เลยใช่ไหม?"

ติ๊ด—ติ๊ด—ติ๊ด—

สัญญาณเตือนจากเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจดังกระชั้นถี่ขึ้นมาทันที

เส้นคลื่นสีเขียวที่เคยราบเรียบพลันกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ตัวเลขอัตราการเต้นของหัวใจพุ่งทะยานจากสามสิบกว่าไปถึงหนึ่งร้อยยี่สิบในพริบตา

โจวเหย่ที่หลับตาแน่นิ่งมาตลอดพลันเบิกตาโพลง นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงจ้องเขม็งไปยังเพดานห้อง แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในลำคอดังเสียงหอบหายใจหนักหน่วงราวกับเครื่องสูบลม สายท่อระโยงระยางที่เชื่อมต่อกับร่างกายสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระตุกเกร็งของเขา

เขากำลังโกรธแค้น

เขากำลังคลุ้มคลั่ง

แต่เขากลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะยกนิ้วขึ้นมาสักนิ้วเดียว

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เฝ้ามองการดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ของโจวเหย่

"อย่าเสียแรงเปล่าเลย" หลินเจ๋อประสานมือไว้หน้าท้อง "กระดูกทั่วร่างหักไปเจ็ดส่วน ม้ามแตก ปอดฟกช้ำทั้งสองข้าง ที่นายยื้อมาได้จนถึงตอนนี้ ก็เพราะพึ่งพาเครื่องนี้ล้วนๆ"

โจวเหย่กลอกตาอย่างยากลำบาก สายตาจับจ้องใบหน้าของหลินเจ๋อ เผยให้เห็นความระแวดระวังและสิ้นหวังถึงขีดสุด

"ตอนนี้ในใจนายคิดอยู่แค่อย่างเดียว" หลินเจ๋อสบตาเขา "นายอยากตาย"

ลมหายใจของโจวเหย่ชะงักไปหนึ่งวินาที

"ครอบครัวไม่เหลือสักคน บ้านถูกไถจนราบ ตัวเองก็อยู่ไม่พ้นคืนนี้" หลินเจ๋อแทงใจดำทำลายปราการจิตใจด่านสุดท้ายของเขาอย่างจัง "ฉางเซิ่งเรียลเอสเตทมีตระกูลฉู่หนุนหลัง แค่ฉู่เส้าเจี๋ยโยนเศษเงินในเจียงเฉิง ก็ส่งพวกอันธพาลมาถอดสายออกซิเจนของนายได้แล้ว"

"นายจะเอาอะไรไปสู้กับเขา?"

"อาศัยทักษะการเขียนโค้ดในหัวนายงั้นเหรอ? หรืออาศัยว่านายเป็นแฮกเกอร์?"

หลินเจ๋อส่ายหน้า

"ไร้ประโยชน์ ต่อหน้าอำนาจและเงินตราที่แท้จริง นายยังไม่ทันได้เห็นหน้าฉู่เส้าเจี๋ยด้วยซ้ำ ก็คงถูกกวาดทิ้งลงท่อระบายน้ำเหมือนขยะแล้ว"

กล้ามเนื้อตรงหางตาของโจวเหย่กระตุกเกร็งอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาขุ่นมัวสองสายไหลรินจากหางตา ซึมหายเข้าไปในผ้าพันแผลตรงขมับทั้งสองข้าง

อัตราการเต้นของหัวใจบนหน้าจอมอนิเตอร์เริ่มดิ่งลง

นี่ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือการถอดใจยอมรับความตายอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่อยากแม้แต่จะเหลือเรี่ยวแรงไว้โกรธแค้น ขอเพียงให้ความทรมานนี้จบสิ้นลงโดยเร็วเท่านั้น

"แต่ผมชี้ทางรอดให้นายได้"

สิ้นเสียงของหลินเจ๋อ อัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังดิ่งลงของโจวเหย่ก็พลันชะงักไปอีกครั้ง

"ผมดึงนายกลับมาจากประตูนรกได้ ไม่ใช่แค่ทำให้รอดตาย แต่ยังทำให้นายเดินออกจากโรงพยาบาลซอมซ่อแห่งนี้ด้วยแขนขาที่ครบสมบูรณ์ได้ด้วย" หลินเจ๋อยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "ข้อแลกเปลี่ยนคือ นายต้องยอมรับเงื่อนไขของผมเพียงข้อเดียว"

ลูกกระเดือกของโจวเหย่ขยับขึ้นลง เสียงแหบพร่าแผ่วเบาราวเสียงลมเล็ดลอดผ่านหน้ากากช่วยหายใจออกมา

"คุณ...หวัง...อะไร..."

"หวังในตัวนาย" หลินเจ๋อลดมือลง "ผมต้องการให้นายทุ่มเททำงานให้ผมสุดชีวิตไปตลอดชีวิตที่เหลือ"

โจวเหย่หลับตาลง

เขารู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงเป็นบ้าไปแล้ว

สภาพร่างกายตัวเองเป็นอย่างไรเขาย่อมรู้ดีที่สุด เทวดาหน้าไหนมาก็คงช่วยไม่รอด

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้รอดชีวิตแล้วจะทำไม? ตัวคนเดียวอย่างเขา จะเอาอะไรไปต่อกรกับยักษ์ใหญ่อย่างตระกูลฉู่ได้

เขาไม่อยากเป็นหมาให้ใคร และยิ่งไม่อยากมีชีวิตอยู่อย่างซังกะตายไปพร้อมกับความแค้นที่สุมแน่นเต็มอก

หลินเจ๋อมองทะลุความคิดของเขา

"คิดว่าผมตีเช็คเด้งงั้นเหรอ?" หลินเจ๋อเคาะราวกั้นโลหะข้างเตียง "นายคงยังไม่มีเวลาดูข่าวของวันนี้ งั้นผมเล่าให้นายฟังหน่อยแล้วกัน หวังเจี้ยนซู่ แห่งว่านหาวกรุ๊ป วันนี้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว"

โจวเหย่เบิกตากว้าง

ในฐานะแฮกเกอร์ระดับท็อป เขารู้จักโครงข่ายอำนาจในเจียงเฉิงทะลุปรุโปร่ง

หวังเจี้ยนซู่แห่งว่านหาวกรุ๊ปเป็นคนระดับไหน เขารู้ดียิ่งกว่าใคร จะเรียกว่าเป็นฮ่องเต้ท้องถิ่นของเจียงเฉิงก็คงไม่เกินไปนัก

ขุมอำนาจยิ่งใหญ่ขนาดนั้น กลับพังพินาศกลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้วเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้!

"เมื่อคืนหวังเจี้ยนซู่มาหาเรื่องผม" หลินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พอเช้าวันนี้ สายป่านการเงินของว่านหาวกรุ๊ปก็ขาดสะบั้น หุ้นดิ่งเหว หวังเจี้ยนซู่ถูกตำรวจฝ่ายคดีเศรษฐกิจคุมตัวไป ส่วนขุมทรัพย์ของเขา ตอนนี้คนของผมกำลังแบ่งเค้กกันอยู่"

ลมหายใจของโจวเหย่เริ่มหอบกระชั้น

"ตระกูลฉู่ในเจียงเฉิงพอจะมีอิทธิพลอยู่บ้างจริง ๆ" หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน สองมือค้ำขอบเตียงคนไข้พลางก้มมองโจวเหย่จากมุมสูง "แต่ในสายตาผม ฉู่ฉางเฟิงกับหวังเจี้ยนซู่ไม่ได้ต่างกันเลย ล้วนเป็นแค่มดปลวกที่บี้ให้ตายเมื่อไรก็ได้"

"ขายชีวิตให้ผมซะ"

"แล้วผมจะช่วยนายแก้แค้น"

"รับประกันได้เลยว่า ผมจะลากตัวฉู่เส้าเจี๋ยมาส่งถึงตรงหน้านาย ให้นายจัดการได้ตามใจชอบ"