ตอนที่ 52 มอบอายุขัยห้าปี แฮกเกอร์ระดับท็อปฟื้นคืนชีพเต็มพิกัด!

โจวเหย่จ้องมองหลินเจ๋อ เสียงหายใจในลำคอดังแหบพร่า "ฮ่อ... ฮ่อ..." บนจอมอนิเตอร์ข้างเตียง ตัวเลขอัตราการเต้นของหัวใจพุ่งขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง

เขาอยากจะหัวเราะ แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับไม่ยอมฟังคำสั่งเลยแม้แต่น้อย

ช่วยเขาแก้แค้น? ส่งตัวฉู่เส้าเจี๋ยมาอยู่ตรงหน้าเขาเนี่ยนะ?

ถ้าเป็นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วมีคนมายืนพูดแบบนี้ข้างเตียง โจวเหย่คงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าไปแล้ว

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะด่าคนด้วยซ้ำ

"ผมไม่มีเวลามายื้อกับคุณหรอกนะ" หลินเจ๋อยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา "ถ้าตกลงก็กะพริบตาสองครั้ง ถ้าไม่ตกลง ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

โจวเหย่จ้องหลินเจ๋อเขม็ง

สองวินาทีต่อมา เขาก็พยายามออกแรงกะพริบตาสองครั้ง

เขาไม่อยากตาย ยิ่งไม่อยากแบกความแค้นที่ครอบครัวถูกทำลาย แล้วมาตายอย่างน่าสมเพชในห้องผู้ป่วยซอมซ่อที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแบบนี้

ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นปีศาจร้ายที่ต้องการวิญญาณของเขา เขาก็ยอมยกให้!

[ตรวจพบความปรารถนาในการทำธุรกรรมอย่างแรงกล้าของเป้าหมาย]

[สัญญาโดยสมัครใจมีผลบังคับใช้]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อเปิดหน้าต่างจัดการสัญญาทันทีโดยไม่ลังเล เพื่อหล่อหลอมสัญญาฉบับใหม่ให้โจวเหย่

[หักเงินสดหนึ่งล้านหยวน]

[จารึกข้อจำกัดเด็ดขาดลงในตราประทับชีวิตของเป้าหมายแล้ว: ห้ามเปิดเผยตัวตนและความสามารถที่เกี่ยวข้องของผู้ว่าจ้างแก่บุคคลที่สาม ห้ามมีความคิดทรยศ หากฝ่าฝืนเส้นเลือดในก้านสมองจะแตกทันที]

ล็อกความปลอดภัยเรียบร้อย

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน แล้วเปิดหน้าต่างจัดการป้ายชีวิตของระบบ

[เริ่มการลอกป้ายชีวิตเชิงลบระดับสีแดงถึงแก่ชีวิต: กระดูกแตกละเอียดหลายแห่ง (ร่วมกับอวัยวะล้มเหลวหลายส่วน)]

ไอหมอกสีดำอมแดงเข้มข้นจนชวนคลื่นไส้สายหนึ่งถูกกระชากออกมาจากช่องอกของโจวเหย่ มันบิดเบี้ยวทุรนทุรายอยู่กลางอากาศสองสามครา ก่อนจะถูกดูดเข้าไปในคลังระบบของหลินเจ๋อโดยตรง

ทันทีที่กลุ่มหมอกนี้หลุดออกจากร่าง ร่างกายของโจวเหย่ก็กระตุกเกร็งอย่างแรง

ความเจ็บปวดทรมานราวกับมีเข็มเหล็กนับพันเล่มคอยทิ่มแทงบดขยี้อยู่ในอวัยวะภายในพลันมลายหายไปในพริบตา

แต่เขายังคงขยับเขยื้อนไม่ได้

กระดูกที่แตกละเอียดถูกจัดเข้ารูปใหม่แล้ว แต่ยังต้องใช้เวลาอีกระยะกว่าจะสมานตัวจนสมบูรณ์

ประกอบกับอวัยวะภายในที่บอบช้ำ โจวเหย่ในตอนนี้จึงไม่ต่างอะไรกับกระสอบขาดที่มีลมรั่วออกตลอดเวลา

หลินเจ๋อเปิดคลังระบบขึ้นมาอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปยังป้ายชีวิต [อายุขัยสิบปี] ที่กำลังเปล่งแสงสีทองอร่าม

"ระบบ แยกส่วนป้ายชีวิตอายุขัย"

[ยืนยันคำสั่ง]

[แยกส่วนอายุขัยสิบปีเป็นอายุขัยห้าปีจำนวนสองหน่วยเรียบร้อย]

[เป้าหมาย: โจวเหย่ ยืนยันการมอบ: อายุขัยห้าปี]

ลำแสงสีทองสว่างจ้าสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วของหลินเจ๋อ ก่อนจะแทรกซึมหายเข้าไปตรงหว่างคิ้วของโจวเหย่ทันที

ปาฏิหาริย์พลันบังเกิดขึ้น

ใบหน้าที่เคยซีดเผือดไร้ชีวิตชีวาของโจวเหย่ เริ่มกลับมาเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดอย่างรวดเร็วจนสังเกตได้ด้วยตาเปล่า

เสียงกระดูกลั่นเสียดสีกันดังถี่รัวขึ้นภายในห้องผู้ป่วย ราวกับกิ่งไม้แห้งกรอบกำลังถูกเชื่อมประสานเข้าด้วยกัน

ติ๊ด——ติ๊ด——ติ๊ด!

เครื่องมอนิเตอร์ข้างเตียงแทบจะระเบิด ตัวเลขอัตราการเต้นของหัวใจพุ่งพรวดจากสามสิบขึ้นไปแตะหนึ่งร้อยสิบ ความดันโลหิตและออกซิเจนในเลือดต่างฟื้นฟูกลับสู่ระดับพีคของคนหนุ่มสาวทั่วไป

โจวเหย่ยกมือขวาขึ้น กระชากหน้ากากเครื่องช่วยหายใจออกจากใบหน้าในคราวเดียว

ตามด้วยสายยางให้อาหาร สายสวนปัสสาวะ และเข็มน้ำเกลือ

เขาตะเกียกตะกายลงจากเตียง สองเท้าเหยียบลงบนพื้นกระเบื้องของโรงพยาบาล

ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความอ่อนแรง ทั่วทั้งร่างเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่ใช้ไม่มีวันหมด

โจวเหย่เหม่อมองสองมือของตัวเองอย่างตะลึงงัน แล้วลูบไปที่แผงอกซึ่งเดิมทีควรจะยุบจนแบนราบ

สมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่หลงเหลืออยู่เลย

เขาหันขวับไปมองหลินเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างเตียง

"คุณ... คุณเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่?" โจวเหย่เอ่ยเสียงสั่นเครือ พลางถอยหลังกรูดไปสองก้าว จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง

"ผมคือเจ้านายของคุณ" หลินเจ๋อยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง "นับจากนี้ไป ชีวิตของคุณเป็นของผม"

สองเข่าของโจวเหย่ทรุดฮวบ คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ

หากการยอมรับข้อตกลงก่อนหน้านี้เป็นเพราะจนตรอกไร้ทางเลือก ในยามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลินเจ๋อ สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในใจเขาก็มีเพียงความหวาดกลัวและความยำเกรงที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณเท่านั้น

การจะดึงคนที่ถูกรถเกลี่ยดินบดขยี้จนแหลก และหมอประกาศให้รอความตาย ให้กลับมาสมบูรณ์ไร้รอยแผลได้ภายในเวลาไม่กี่นาที...

นี่ไม่ใช่เรื่องของวิทยาการทางการแพทย์แล้ว

แต่มันคือปาฏิหาริย์ของพระเจ้าชัด ๆ

"บอสครับ" โจวเหย่โขกศีรษะลงกับพื้นกระเบื้องอย่างแรง "ชีวิตนี้ของโจวเหย่ ต่อไปแล้วแต่บอสจะบัญชา ขอแค่ฆ่าฉู่เส้าเจี๋ยให้ตายได้ จะให้ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!"

หลินเจ๋อพึงพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

"ลุกขึ้น" หลินเจ๋อหันหลังเดินไปยังประตูห้องพักผู้ป่วย "ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วตามผมมา"

อาผีดึงเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยออก

ตรงทางเดินด้านนอก พวกนักเลงสองสามคนนั้นยังคงสลบไสล ถูกขังอยู่ในช่องบันได

สิบนาทีต่อมา

รถคัลลิแนนสีดำแล่นออกจากโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สาม

โจวเหย่นั่งอยู่บนเบาะหลัง สวมชุดลำลองสะอาดสะอ้านที่อาผีฉวยติดมือมาจากห้องพักเวรแพทย์

เขามองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่แล่นผ่านไปนอกหน้าต่างรถ ในหัวยังคงตื่นเต้นฮึกเหิมถึงขีดสุด

"บอสครับ ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันเหรอครับ" โจวเหย่อดถามไม่ได้ "แล้วเมื่อไหร่จะไปแก้แค้นตระกูลฉู่ครับ"

"กลับคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง" หลินเจ๋อมองเส้นทางข้างหน้า "ผมจะช่วยนายแก้แค้น แต่ไม่ใช่ตอนนี้ นายต้องทำภารกิจที่ผมมอบหมายให้เสร็จก่อน"

......

รถคัลลิแนนแล่นไปตามถนนเลียบเขาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเทียบจอดลงตรงหน้าบันไดอาคารหลักของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

ประตูรถเปิดออก

โจวเหย่ก้าวลงมาเหยียบพื้นหินเรียบกริบ สายลมราตรีพัดผ่านแมกไม้ตรงไหล่เขา หอบเอาไอเย็นสดชื่นวูบหนึ่งมาปะทะ

เขาเงยหน้ามองคฤหาสน์หรูระดับท็อปตรงหน้าที่กินพื้นที่กว้างขวางจนน่าตกใจ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพร้อมอาวุธครบมือเดินลาดตระเวนตามจุดต่างๆ กล้องวงจรปิดความคมชัดสูงจับภาพครอบคลุมไร้มุมอับ แสงไฟจากอาคารหลักสว่างจ้าตัดกับความมืดมิด

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขายังนอนรอความตายอยู่ในโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สามอันทรุดโทรมอยู่แท้ๆ

แต่ตอนนี้ เขากลับมายืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ที่ทรงอำนาจที่สุดในเจียงเฉิง พร้อมกับทุกเซลล์ในร่างกายที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิต

อาผีเดินนำอยู่ข้างหน้า

โจวเหย่รีบก้าวตามไปติดๆ ผ่านห้องโถงที่เพดานสูงกว่าสิบเมตร เหยียบลงบนพรมหนานุ่ม มุ่งตรงไปยังห้องหนังสืออันกว้างขวางบนชั้นสอง

หลินเจ๋อเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านตัวหลวมสบายเรียบร้อยแล้ว เขานั่งพิงโซฟาหนังแท้ ในมือถือแก้วน้ำเปล่าอยู่ใบหนึ่ง

พ่อบ้านริชาร์ดยืนถือแท็บเล็ตอยู่ด้านข้าง พร้อมรับคำสั่งตลอดเวลา

"นั่งสิ" หลินเจ๋อชี้ไปยังโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม

มีหรือที่โจวเหย่จะกล้านั่งเต็มก้น เขาหย่อนตัวลงนั่งเพียงครึ่งเดียวตรงขอบโซฟา แผ่นหลังเหยียดตรง สองมือวางบนหัวเข่า ท่าทางเกร็งสุดขีด

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายผู้มอบอายุขัยให้คนอื่นได้อย่างง่ายดายผู้นี้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"อยู่ต่อหน้าผม นายไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก" หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลงแล้วเข้าประเด็นทันที "มาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า ผมต้องการให้นายสร้างป้อมปราการเครือข่ายระดับท็อปที่สุดในโลกขึ้นมาที่นี่"

โจวเหย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สัญชาตญาณในสายอาชีพจะแล่นเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว

ด้วยป้ายชีวิต [จอมบงการไซเบอร์] ที่ครอบครองอยู่ ความเข้าใจของเขาที่มีต่อเครือข่ายและพลังการประมวลผลจึงแตะถึงขีดจำกัดของมนุษยชาติแล้ว

"บอสครับ ระดับท็อปที่คุณต้องการ คือระดับไหนหรือครับ" โจวเหย่ลองหยั่งเชิงถาม

"เจาะเข้าระบบการเงินของประเทศไหนก็ได้ทุกที่ทุกเวลา ดักสกัดการสื่อสารที่เข้ารหัสได้ทุกระดับ และล่องหนได้อย่างสมบูรณ์แบบในโลกไซเบอร์" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา "ผมต้องการให้นายไม่มีสิ่งใดมาขัดขวางได้ในด้านนี้"