ตอนที่ 53 งบพันล้านสร้างห้องเซิร์ฟเวอร์ขั้นสุดยอด! ภารกิจแรกของโจวเหย่!

โจวเหย่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

นี่ไม่ใช่แค่การสร้างห้องเซิร์ฟเวอร์แล้ว นี่มันกะจะสร้างฐานยิงขีปนาวุธนิวเคลียร์ไซเบอร์ชัดๆ

"ถ้าจะเอาตามมาตรฐานนี้..." สมองของโจวเหย่แล่นพล่าน ข้อมูลสเปกฮาร์ดแวร์ระดับท็อปนานาชนิดผุดขึ้นมาในหัว "ผมต้องใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์แบบระบายความร้อนด้วยของเหลวรุ่นล่าสุดสิบหกชุดมาเป็นขุมพลังประมวลผลหลัก แล้วต้องใช้เครื่องเข้ารหัสควอนตัมระดับกองทัพอีกสามเครื่องเพื่อสร้างไฟร์วอลล์ที่ปลอดภัยสมบูรณ์แบบ"

โจวเหย่ยิ่งพูดยิ่งเร็ว สองมือเริ่มขยับทำท่าทางประกอบไปโดยไม่รู้ตัว

"แบนด์วิดท์เครือข่ายจะใช้สายเคเบิลระดับพลเรือนทั่วไปไม่ได้ ต้องลากสายไฟเบอร์ออปติกหลักแยกต่างหากสามเส้นเชื่อมตรงเข้ามาที่คฤหาสน์ เพื่อการันตีค่าความหน่วงในระดับไมโครวินาที แล้วก็ต้องมีระบบไฟฟ้าสำรองแยกต่างหาก ถึงขั้นต้องลงเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลขนาดเล็กไว้ป้องกันไฟดับจากภายนอกด้วย"

ริชาร์ดยืนอยู่ด้านข้าง นิ้วมือรัวบนแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว บันทึกทุกคำที่โจวเหย่เอ่ยออกมาอย่างแม่นยำ

"ชิปของอาร์เรย์ประมวลผลหาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้ ต้องไปกวาดมาจากตลาดมืด ส่วนเมนบอร์ดกับตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์ก็ต้องสั่งทำพิเศษ" โจวเหย่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะมองไปทางหลินเจ๋ออย่างประหม่า "บอสครับ ชุดนี้ถ้าจะเอาให้ครบ มันผลาญเงินมหาศาลเลยนะ"

"เท่าไร" หลินเจ๋อถามโดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว

"เริ่มต้น... หนึ่งพันล้าน" น้ำเสียงของโจวเหย่สั่นเทาเล็กน้อยตอนบอกตัวเลขนี้ออกมา

เงินหนึ่งพันล้าน เพียงเพื่อสร้างฐานเครือข่ายแห่งเดียว

ในสายตาของบรรดาบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอินเทอร์เน็ต นี่ถือเป็นการกระทำที่บ้าคลั่งอย่างยิ่ง

หลินเจ๋อหันไปมองริชาร์ด

"จดรายการครบไหม"

"นายท่าน บันทึกไว้ครบถ้วนทั้งหมดแล้วครับ" ริชาร์ดค้อมตัวลงเล็กน้อย

หลินเจ๋อเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "ส่งให้เสิ่นเนี่ยนเวย บอกเธอว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา เดี๋ยวผมจะโอนเงินเข้าบัญชีของตระกูลเสิ่นทันที ภายในสามวัน ผมต้องเห็นอุปกรณ์พวกนี้ติดตั้งเสร็จสมบูรณ์ทั้งหมดที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง"

"รับทราบครับ" ริชาร์ดหันหลังเดินออกจากห้องหนังสือไปต่อสายโทรศัพท์

โจวเหย่นั่งอยู่บนโซฟา อึ้งงันจนแข็งค้างไปทั้งตัว พูดอะไรไม่ออก

งบประมาณสูงถึงหนึ่งพันล้าน ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ตัดสินใจเคาะทันที

แถมฟังจากที่พูด แค่สามวันก็จัดการอุปกรณ์ควบคุมการส่งออกที่ไม่มีทางหาได้ตามท้องตลาดพวกนั้นได้เรียบร้อยแล้วอย่างนั้นหรือ?

อิทธิพลของบอสคนนี้ มันน่าสะพรึงกลัวถึงขั้นไหนกันแน่!

...

ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

เสิ่นเนี่ยนเวยนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ ตรงหน้ามีเอกสารส่งมอบทรัพย์สินของว่านหาวกรุ๊ปกองอยู่เต็มไปหมด

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนโต๊ะก็พลันสั่นขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าสายเรียกเข้าเป็นชื่อของริชาร์ด เสิ่นเนี่ยนเวยก็รีบวางปากกาเซ็นเอกสารในมือลงแล้วกดรับสายทันที

"พ่อบ้านริชาร์ด มีอะไรจะสั่งการคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อมอย่างยิ่ง

"คุณหนูเสิ่น นายท่านได้ส่งรายการจัดซื้อไปยังอีเมลเข้ารหัสของคุณแล้วครับ" น้ำเสียงของริชาร์ดราบเรียบและสุภาพ "นายท่านต้องการให้ขนส่งอุปกรณ์ทั้งหมดในรายการมาถึงคฤหาสน์อวิ๋นติ่งและประกอบให้เสร็จภายในสามวัน เรื่องเงินทุน นายท่านจะเป็นผู้ออกให้เต็มจำนวนครับ"

"ขอให้นายท่านวางใจได้ค่ะ ฉันจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้"

หลังวางสาย เสิ่นเนี่ยนเวยก็คลิกเปิดอีเมลในคอมพิวเตอร์ทันที

ทว่าพอสายตากวาดมองรายละเอียดสเปกแต่ละบรรทัดในรายการ ลมหายใจของเสิ่นเนี่ยนเวยก็พลันชะงักไปชั่วขณะ

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ระบบระบายความร้อนด้วยของเหลว? เครื่องเข้ารหัสควอนตัมระดับกองทัพ? สายไฟเบอร์ออปติกหลักเชื่อมต่อตรง?

เสิ่นเนี่ยนเวยเป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ผ่านโลกมาไม่น้อย ตระกูลเสิ่นเองก็มีบริษัทเทคโนโลยีอยู่ในสังกัด

แต่อุปกรณ์ในรายการนี้ดูยังไงก็ไม่ได้เอาไว้เปิดบริษัท สเปกระดับนี้มากพอจะรองรับเครือข่ายความมั่นคงของประเทศขนาดกลางได้เลย!

โดยเฉพาะเครื่องเข้ารหัสควอนตัมไม่กี่เครื่องนั้น จัดเป็นอุปกรณ์ควบคุมขั้นเด็ดขาด ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้

คุณหลินคิดจะทำอะไรกันแน่

เม็ดเหงื่อผุดซึมบางๆ ขึ้นมาบนหน้าผาก เสิ่นเนี่ยนเวยไม่กล้าคิดลึกไปกว่านี้อีกเลย

เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า นี่คือภารกิจที่หลินเจ๋อมอบหมายให้

ถ้าทำพัง คุณค่าของตระกูลเสิ่นในสายตาหลินเจ๋อจะลดฮวบลงทันที

เสิ่นเนี่ยนเวยยกหูโทรศัพท์ขึ้นทันที แล้วกดปุ่มโทรด่วนไม่กี่ปุ่ม

"รีบแจ้งหัวหน้าแผนกจัดซื้อต่างประเทศของเครือบริษัท ประชุมออนไลน์ภายในสิบนาที" เสิ่นเนี่ยนเวยสั่งการอย่างรวดเร็ว "ใช้เส้นสายลับทั้งหมดของตระกูลเสิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และยุโรป กวาดของตามรายการนี้มาให้ฉันให้หมดไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม! แล้วใช้ช่องทางโลจิสติกส์พิเศษส่งเข้ามาที่เจียงเฉิง!"

วางสายเสร็จ เสิ่นเนี่ยนเวยก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หน้าอกสะท้อนขึ้นลงอย่างแรง

เงินทุนหนึ่งพันล้าน กับอุปกรณ์กองโตที่บริษัททั่วไปไม่มีวันได้ใช้

คุณหลินคิดจะก่อคลื่นลมพายุใหญ่ขนาดไหนขึ้นในเจียงเฉิงกันแน่?

……

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ห้องหนังสือชั้นสอง

ริชาร์ดผลักประตูเดินเข้ามา

"ท่านครับ ทางคุณหนูเสิ่นเริ่มดำเนินการเต็มรูปแบบแล้ว ตระกูลเสิ่นใช้เส้นสายต่างประเทศทั้งหมดที่มี อย่างช้าที่สุดคือคืนวันมะรืน อุปกรณ์ทุกชิ้นจะถูกส่งมาถึงครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ

โจวเหย่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว รู้สึกกระสับกระส่ายจนอยู่ไม่สุข

เจ้านายยอมทุ่มเงินถึงหนึ่งพันล้านเพื่อจัดหาอุปกรณ์ให้ ทั้งยังช่วยชีวิตเขาไว้อีก หากต้องมานั่งรอเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย มันทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่าตายเสียอีก

"เจ้านายครับ" โจวเหย่ลุกขึ้นยืน "กว่าอุปกรณ์จะมาถึงคงต้องใช้เวลา คุณพอจะหาคอมพิวเตอร์ธรรมดาๆ ให้ผมสักเครื่องก่อนได้ไหมครับ ยิ่งเร็วยิ่งดี"

หลินเจ๋อปรายตามองริชาร์ดแวบหนึ่ง

ริชาร์ดหันไปเปิดตู้ข้างๆ ทันที เขาหยิบแมคบุ๊กรุ่นท็อปตัวใหม่เอี่ยมออกมาวางลงบนโต๊ะน้ำชา แล้วถอยกลับไปยืนด้านข้าง

โจวเหย่ใช้สองมือดึงคอมพิวเตอร์เข้ามาตรงหน้า แล้วเปิดฝาจอขึ้น

วินาทีที่หน้าจอสว่างวาบขึ้น ออร่ารอบตัวของโจวเหย่ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

ป้ายชีวิต [จอมบงการไซเบอร์] ถูกเปิดใช้งานเต็มรูปแบบในพริบตานี้

ผู้รอดชีวิตที่นั่งเกร็งอยู่ริมขอบโซฟาและคอยหายใจอย่างระมัดระวังเมื่อครู่อันตรธานหายไปแล้ว เหลือเพียงผู้ปกครองสูงสุดที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ของตนเอง

โจวเหย่ไม่แตะต้องทัชแพดเลยแม้แต่น้อย สองมือของเขายกค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ทันที

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา เคาะนิ้วลงบนหัวเข่าสองครั้ง

"ภารกิจแรกสำหรับนาย" น้ำเสียงของหลินเจ๋อเรียบนิ่ง "ทำให้นายในสถานะทางสังคม ตายให้สนิทซะ"

โจวเหย่ชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนหัวสมองจะตามทัน

"เข้าใจแล้วครับ" โจวเหย่พยักหน้า "ระบบของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สามใช่ไหมครับ"

หลินเจ๋อไม่ได้ตอบอะไร ถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย

แป๊กๆๆๆ!

เสียงรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งดังก้องขึ้นในห้องหนังสือ ต่อเนื่องกันไม่ขาดสาย

นิ้วมือของโจวเหย่ขยับเร็วจัดจนเห็นเป็นเพียงภาพติดตา

บนหน้าจอไม่มีการเปิดเบราว์เซอร์หรือหน้าต่างโปรแกรมทั่วไปเลยแม้แต่อย่างเดียว มีเพียงหน้าต่างเทอร์มินัลคอนโซลสีดำที่เด้งขึ้นมา พร้อมโค้ดสีเขียวที่ไหลพรั่งพรูลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับสายน้ำตก

อาผีที่ยืนเยื้องอยู่หลังโซฟาเห็นภาพนี้แล้วก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เมื่อก่อนเขาเคยเจอแฮกเกอร์ในต่างแดนมาไม่น้อย แต่คนพวกนั้นเวลาจะเจาะเครือข่ายภายในของโรงพยาบาลระดับเมือง อย่างน้อยก็ต้องเชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์ข้ามหลายชั้น และรันเครื่องมือสแกนอีกเป็นพรวน

แต่โจวเหย่ไม่ได้ใช้อะไรพวกนั้นเลย

เขาไม่ได้เช็กแม้กระทั่งไอพีแอดเดรสของโรงพยาบาลด้วยซ้ำ แค่ลัดเลาะไปตามเครือข่ายบรอดแบนด์ของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง แล้วฉีกกระชากไฟร์วอลล์ของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สามเจียงเฉิงออกอย่างดุดัน

ตั้งแต่ต้นจนจบใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ

"เข้าได้แล้วครับ" โจวเหย่จ้องหน้าจอ "ฐานข้อมูลเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ของแผนกไอซียู เจอแล้ว โจวเหย่ ชาย อายุยี่สิบสี่ปี"

"ลบทั้งหมดเลยไหมครับ" โจวเหย่ถาม

"ไม่ต้อง" หลินเจ๋อยกแก้วน้ำขึ้น "ลบทิ้งตรงๆ ข้อมูลจะแหว่ง ดูมีพิรุธเกินไป แก้ไขกราฟสัญญาณชีพของนายซะ เปลี่ยนเป็นหัวใจล้มเหลว กู้ชีพไม่สำเร็จ"