ตอนที่ 54 ปลอมใบมรณบัตร! นับแต่นี้โลกนี้ไร้ชื่อโจวเหย่!

"ครับ"

นิ้วของโจวเหย่รัวลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง

"ลงเวลาเสียชีวิตไว้ตอนห้าทุ่มสี่สิบห้านาที ลายเซ็นอิเล็กทรอนิกส์ของแพทย์เจ้าของไข้ปลอมแปลงเรียบร้อย ประวัติการใช้ยากู้ชีพบันทึกครบถ้วน" โจวเหย่เคาะแป้นพิมพ์ไปพลางรายงานไปพลาง "ถือโอกาสซิงก์ใบมรณบัตรฉบับนี้ตรงไปยังฐานข้อมูลผู้เสียชีวิตของสำนักสาธารณสุขเมืองเจียงเฉิงด้วยเลยครับ"

"ระบบทะเบียนราษฎร์ผมก็แฮกเข้าไปแล้วครับ" มือของโจวเหย่ไม่ผ่อนความเร็วลงแม้แต่น้อย "กำลังยื่นเรื่องขอจำหน่ายชื่อออกจากทะเบียนบ้าน พร้อมใส่คำสั่งอนุมัติอัตโนมัติผ่านระบบของโรงพยาบาล... เรียบร้อย"

ตั้งแต่เปิดเครื่องจนถึงตอนนี้ ยังไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ

คนเป็นๆ ทั้งคน กลายเป็นศพไปแล้วในระบบราชการทุกแห่งของเจียงเฉิง

"บอสครับ มีอีกเรื่องหนึ่ง" โจวเหย่หยุดมือลงกะทันหัน หันไปมองหลินเจ๋อ "ผมแฮกระบบกล้องวงจรปิดของแผนกผู้ป่วยในโรงพยาบาลติดมือมาด้วย"

"ว่ามา"

"ตรงระเบียงทางเดินชั้นสามเมื่อกี้ นักเลงสามคนที่พี่อาผีซัดสลบไป มีคนหนึ่งฟื้นแล้วครับ" โจวเหย่เคาะแป้นพิมพ์ทีหนึ่ง หน้าจอก็แยกออกเป็นสองฝั่ง

ฝั่งซ้ายคือภาพจากกล้องวงจรปิด

เจ้าผมทองที่ถูกอาผีถีบจนดั้งหัก กำลังกุมใบหน้าที่อาบเลือด พลางพิงประตูตรงบันไดคุยโทรศัพท์

ส่วนฝั่งขวาคือหน้าจอวิเคราะห์คลื่นเสียง

"ผมดักสัญญาณโทรศัพท์ของมันได้ครับ" โจวเหย่อธิบาย "แล้วเจาะย้อนรอยตามเสาสัญญาณจนล็อกตำแหน่งของคนรับสายได้แล้ว"

โจวเหย่เคาะปุ่ม Enter อีกครั้ง

เสียงเพลงแดนซ์เบสหนักหน่วงอึกทึกดังออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ เคล้าไปกับเสียงหัวเราะเย้ายวนของผู้หญิงและเสียงแก้วเหล้าชนกัน

ชัดเจนว่าปลายสายกำลังหาความสำราญอยู่ในไนต์คลับหรูสักแห่ง

"คุณชายฉู่..." เสียงของเจ้าผมทองดังออกมาจากลำโพงด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น "ผีหลอกชัดๆ! พวกผมแค่แวะไปสูบบุหรี่ตรงทางเดินแป๊บเดียว ก็โดนใครไม่รู้ลอบตีหัวจากข้างหลัง พอฟื้นขึ้นมา ในห้องไอซียูก็ว่างเปล่าแล้ว! ไอ้นั่น... โจวเหย่มันหายไปแล้วครับ!"

"ไอ้พวกสวะ!"

เสียงด่ากราดอย่างเกรี้ยวกราดดังมาจากปลายสาย

ตามมาด้วยเสียงขวดเหล้าปาใส่กำแพงแตกกระจาย

"คนเป็นๆ ตั้งสามคน ดูกระจอกงอกง่อยกระดูกแหลกทั้งตัวคนเดียวยังไม่ได้เหรอวะ?" น้ำเสียงของฉู่เส้าเจี๋ยแฝงความหงุดหงิดเกรี้ยวกราดและยโสโอหังอย่างถึงที่สุด "กระดูกแม่งแหลกเป็นผงขนาดนั้น มันจะงอกปีกบินหนีไปเองได้ยังไง? ไปตรวจที่ห้องดับจิต! ไปค้นห้องเก็บศพ! เป็นต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ!"

ภายในห้องหนังสือเงียบสนิท

หลินเจ๋อฟังเสียงคำรามของฉู่เส้าเจี๋ยโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

โจวเหย่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงมากเกินไป

เสียงนี้นี่แหละ ไม่ผิดแน่

คนคนนี้แหละที่ออกคำสั่งกลางดึกให้เดินเครื่องรถแทรกเตอร์ บดขยี้พ่อแม่ของเขาจนตายทั้งเป็นอยู่ใต้ซากปรักหักพัง

"บอสครับ" โจวเหย่หันขวับมา ขอบตาแดงก่ำ "มันอยู่ที่คลับ 'เยี่ยเซ่อ' ในเขตใต้ของเจียงเฉิง ห้องวีไอพีชั้นบนสุด ข้างกายมีบอดี้การ์ดสี่คน"

อาผีก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว

ขอเพียงหลินเจ๋อพยักหน้า เขาก็พร้อมจะลงเขาไปเด็ดหัวฉู่เส้าเจี๋ยกลับมาที่คฤหาสน์ได้ทันที

"นั่งลง" หลินเจ๋อปรายตามองโจวเหย่

โจวเหย่ขบกรามแน่น ข่มเพลิงโทสะในใจลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะกลับมานั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ตามเดิม

"ไปฆ่ามันตอนนี้ มันจะสบายเกินไป" หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลง "ตระกูลฉู่หยั่งรากลึกในเจียงเฉิง ถ้าฉู่เส้าเจี๋ยตายไปสักคน ฉู่ฉางเฟิงก็มีแต่จะคลั่งแล้วตอบโต้อย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่ผมต้องการ คือให้ตระกูลฉู่สิ้นเนื้อประดาตัว พังพินาศย่อยยับไปทั้งตระกูล"

หลินเจ๋อชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

"ในเมื่อมันอยากได้ศพนัก ก็จัดศพให้มันไปสักศพ"

โจวเหย่เข้าใจความหมายทันที

เขาวางมือทั้งสองข้างลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง

"ผมเจาะเข้าระบบโทรศัพท์พื้นฐานของห้องเวรห้องดับจิตโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สาม แล้วจำลองเบอร์มือถือขึ้นมาเบอร์หนึ่งครับ" โจวเหย่รัวนิ้วจัดการอย่างรวดเร็ว "แคปรูปใบมรณบัตรปลอมเมื่อกี้ ส่งตรงเข้ามือถือของฉู่เส้าเจี๋ยไปเลย"

ส่งสำเร็จ

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังลอดผ่านลำโพงมาจากโทรศัพท์ของฉู่เส้าเจี๋ย

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงของฉู่เส้าเจี๋ยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"พอแล้ว ไม่ต้องไปรื้อห้องดับจิตแล้ว" น้ำเสียงของฉู่เส้าเจี๋ยผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังเจือความรังเกียจรำคาญใจ "ทางโรงพยาบาลส่งข้อความมาบอกแล้ว ขาดใจตายไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน ซวยฉิบหาย ตายแล้วยังทำให้กูเสียเวลาอีก"

"แล้ว คุณชายฉู่ครับ พวกเรา..." เจ้าผมทองในสายเอ่ยถามคำสั่ง

"ไสหัวกลับมาได้แล้ว! อย่าไปขายหน้าอยู่ที่โรงพยาบาล"

เสียงสัญญาณตัดสายดังสะท้อนอยู่ในห้องหนังสือ

ปลายนิ้วของโจวเหย่ค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ นิ่งสนิทไปนานถึงห้าวินาทีเต็ม จึงค่อยๆ ชักกลับมา

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา มือถือแก้วน้ำอุ่นใบนั้นไว้

"รู้สึกอัดอั้นตันใจเหรอ" หลินเจ๋อเอ่ยปาก

โจวเหย่ส่ายหน้าอย่างแรง มือทั้งสองข้างถูลงกับหัวเข่าสองที

"เปล่าครับ ถ้าไม่ได้เจ้านาย ป่านนี้ผมคงไปนอนรอคิวเผาอยู่ในห้องดับจิตแล้ว" โจวเหย่กัดฟันกดเสียงต่ำ "สวะอย่างฉู่เส้าเจี๋ย ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ต่ออีกไม่กี่วันถือว่าปรานีมันมากแล้ว ในเมื่อเจ้านายจะเก็บมันไว้ใช้งาน ผมก็จะรอ ขอแค่สุดท้ายได้ลงมือเชือดมันด้วยตัวเอง จะรอนานแค่ไหนผมก็รอได้ครับ"

หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลง ก้นแก้วกระทบโต๊ะน้ำชาส่งเสียงดังกริ๊กเบาๆ

"เด็ดขาดเหี้ยมเกรียมแบบนี้ก็ดีแล้ว" หลินเจ๋อโน้มตัวไปข้างหน้า "ทางตระกูลฉู่พักไว้ชั่วคราว พวกมันคงไม่หันมาสนใจคนตายอีก จากนี้ไปนายยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ"

โจวเหย่ยืดตัวตรงทันที สองมือวางทาบลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง

"เจ้านายสั่งมาได้เลยครับ"

หลินเจ๋อชี้ที่ตัวเอง แล้วชี้ไปยังอาผีซึ่งยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง

"ภารกิจที่สอง ลบตัวตนของผมกับเขาออกจากโลกอินเทอร์เน็ตให้เกลี้ยง" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ "ผมไม่อยากให้ใครหน้าไหนสืบหาร่องรอยและภูมิหลังที่แท้จริงของผมในตอนนี้ผ่านทางเครือข่ายได้"

สีหน้าของโจวเหย่พลันเคร่งขรึมขึ้น

นี่คือบททดสอบ

การลบสถานะทางสังคมของคนธรรมดาทั่วไป กับการลบร่องรอยของบิ๊กบอสผู้ทรงอิทธิพลล้นฟ้า เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง

คนระดับคุณหลินที่ควักเงินสดพันล้านมาสร้างห้องเซิร์ฟเวอร์ได้สบายๆ ซ้ำยังชี้เป็นชี้ตายใครต่อใครได้ในประโยคเดียว ขุมอำนาจเบื้องหลังคงยิ่งใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการ

ตัวตนระดับนี้ ในคลังแฟ้มลับสุดยอดของแต่ละประเทศต้องมีบันทึกประวัติไว้อย่างแน่นอน

การจะแตะต้องข้อมูลแกนหลักพวกนี้ หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจไปกระตุ้นระบบเตือนภัยทางไซเบอร์ระดับประเทศได้

"เข้าใจแล้วครับ" สองมือของโจวเหย่รัวเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว "ผมจะจัดการแฟ้มประวัติของคุณก่อน คงต้องใช้เวลาสักสองสามนาที ต้องคลำดูให้แน่ชัดก่อนว่าข้อมูลของคุณกระจายอยู่ในฐานข้อมูลระดับไหนบ้าง"

บนหน้าจอปรากฏหน้าต่างคอนโซลสีดำเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

โค้ดสีเขียวเลื่อนไหลลงมาราวกับสายน้ำตก

โจวเหย่ข้ามไฟร์วอลล์ระดับเทศบาลและระดับมณฑลไปตรงๆ แล้วเจาะทะลุเข้าสู่ฐานข้อมูลประชากรแกนหลักระดับประเทศ

นิ้วเคาะลงบนปุ่มเอนเตอร์

เงื่อนไขการค้นหา: หลินเจ๋อ

ไม่กี่วินาทีต่อมา ประวัติส่วนตัวที่ละเอียดอย่างยิ่งก็ปรากฏขึ้นมาชุดหนึ่งบนหน้าจอ

ตั้งแต่ใบสูติบัตร ประวัติการศึกษา บันทึกการจ่ายประกันสังคม ไปจนถึงสเตตเมนต์ธนาคาร หรือแม้กระทั่งประวัติการสั่งอาหารบนแพลตฟอร์มเดลิเวอรี ทั้งหมดถูกรวบรวมมาไว้ตรงหน้าโจวเหย่

โจวเหย่จ้องมองข้อมูลบนจอ มือที่กำลังรัวแป้นพิมพ์พลันชะงักกึก

เขากะพริบตา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จอแล้วเพ่งดูอย่างละเอียดถึงสองรอบ

อายุ 25 ปี

จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยธรรมดาทั่วไป

โปรแกรมเมอร์ของบริษัทอินเทอร์เน็ตขนาดกลางแห่งหนึ่งในเจียงเฉิง

เพิ่งถูกบริษัทเลย์ออฟจากการปรับลดโครงสร้างเมื่อสามวันก่อน

ไม่มีทั้งบ้านและรถในชื่อตัวเอง

โจวเหย่หันไปมองหลินเจ๋อที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีสงบนิ่งผ่อนคลาย

มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

ชายที่สามารถโยกย้ายเงินทุนระดับพันล้าน ทำให้ว่านหาวกรุ๊ปหายวับไปในชั่วข้ามคืน ทั้งยังกุมปาฏิหาริย์ชุบชีวิตคนจากความตาย ประวัติจะธรรมดาสามัญได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ กระทั่งบัญชีออฟชอร์ในต่างประเทศก็ยังไม่มีสักบัญชีเดียว?