ตอนที่ 55 กวนน้ำให้ขุ่น ระบบตามรอยทั่วเน็ตอัมพาตทันที!

สมองของโจวเหย่แล่นเร็วจี๋ราวกับติดจรวด

เพียงไม่กี่วินาที เขาก็พลันตาสว่างวาบ

การพรางตัว!

นี่ต้องเป็นตัวตนระดับล่างสุดที่เจ้านายใช้บังหน้าเพื่อตบตาคนอื่นแน่นอน!

ฝีมือระดับเทพที่แท้จริงกับกระแสเงินทุนมหาศาลพวกนั้น คงถูกซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของดีปเว็บหรือดาร์กเว็บด้วยวิธีที่เหนือชั้นกว่าแน่ แม้แต่ฐานข้อมูลระดับประเทศก็ยังถูกภาพลักษณ์ "คนธรรมดา" อันไร้ที่ตินี้ตบตาเข้าเต็มเปา

การสร้างตัวตนโปรแกรมเมอร์ธรรมดาๆ คนหนึ่งได้แนบเนียนถึงเพียงนี้ กระทั่งประวัติประกันสังคมกับบิลสั่งอาหารยังสอดคล้องกันเป๊ะ ขุมพลังเบื้องหลังของเจ้านายนี่ชวนให้ขนหัวลุกจริงๆ

โจวเหย่สูดหายใจเข้าลึก ความยำเกรงที่มีต่อหลินเจ๋อทวีขึ้นไปอีกขั้น

"เจ้านายครับ" โจวเหย่หันกลับมารายงาน "ประวัติพื้นฐานของคุณผมดึงออกมาหมดแล้ว แต่ถ้าคิดจะลบให้เกลี้ยง ตอนนี้คงยากครับ"

หลินเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น

"ไม่ใช่ปัญหาทางเทคนิค แต่เป็นเพราะกำลังการประมวลผลของเครื่องไม่พอครับ" โจวเหย่ตบลงบนแมคบุ๊กตรงหน้าเบาๆ "ข้อมูลเครือข่ายยุคนี้ต้องตรวจสอบไขว้กันหมด ถ้าผมลบประวัติของคุณจนเกลี้ยง สายโซ่ข้อมูลระหว่างระบบธนาคาร ประกันสังคม และการคมนาคมจะขาดจากกัน การขาดช่วงทางตรรกะเป็นวงกว้างขนาดนี้จะไปสะดุดตาหน่วยตรวจสอบความมั่นคงทางไซเบอร์ทันที แล้วจะกลายเป็นการเปิดเผยตัวตนของคุณแทน"

"ถ้าจะลบให้ไร้ร่องรอยจริงๆ ผมต้องสร้างโครงข่ายตรรกะเสมือนขนาดใหญ่ขึ้นมาอุดรอยรั่วพวกนี้ ซึ่งต่อให้ซีพียูเครื่องนี้ประมวลผลจนควันขึ้นก็ยังรับไม่ไหวครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ เรื่องนี้เป็นข้อจำกัดตามความเป็นจริง

"แล้วแผนสำรองล่ะ" หลินเจ๋อถาม

"หมอกควันข้อมูลครับ" แววตาของโจวเหย่ทอประกายตื่นเต้น "ในเมื่อลบไม่ได้ก็ไม่ต้องไปลบ ผมจะกวนน้ำให้ขุ่นเอง"

โจวเหย่วางมือกลับลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง

"ทั่วประเทศมีคนชื่อหลินเจ๋ออยู่หลายหมื่นคน ผมจะเขียนสคริปต์ดูดข้อมูลของคนหนึ่งพันคนที่มีอายุไล่เลี่ยกับคุณออกมา"

เสียงเคาะคีย์บอร์ดดังรัวถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ผมจะเอาข้อมูลอัตลักษณ์ทางชีวมิติ พฤติกรรมการใช้จ่าย และเส้นทางการเดินทางทั้งหมดของคุณมาแยกส่วน แล้วสุ่มผสมเข้าไปในประวัติของคนหนึ่งพันคนนี้ จากนั้นค่อยสร้างประวัติปลอมขึ้นมาลอย ๆ อีกหลายหมื่นรายการ"

บนหน้าจอเริ่มมีภาพจากกล้องวงจรปิดปลอมและบิลค่าใช้จ่ายเด้งรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"นับจากนี้ไป ในระบบเฝ้าระวังทางเครือข่าย คุณอาจจะไปโผล่เล่นเกมที่ร้านเน็ตในเจียงเฉิง พร้อม ๆ กับกำลังซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในซูเปอร์มาร์เก็ตที่เยี่ยนจิง หรือแม้กระทั่งแตะบัตรเข้าสถานีรถไฟใต้ดินที่เซินซื่อในเวลาเดียวกัน"

โจวเหย่เคาะปุ่มเอนเทอร์เป็นครั้งสุดท้าย

"เรียบร้อยครับ ตอนนี้ไม่ว่าใครที่พยายามตามรอยตำแหน่งของคุณผ่านบิ๊กดาต้า คอมพิวเตอร์ของพวกมันจะถูกเส้นทางปลอมที่ขัดแย้งกันเองหลายหมื่นรายการนี้ถล่มจนเครื่องระเบิดภายในสามวินาที นอกจากพวกเขาจะส่งคนไปตรวจสอบสถานที่จริงหลายพันแห่งนั้น ไม่อย่างนั้นบนโลกออนไลน์ คุณก็คือกลุ่มหมอกควันที่ไม่มีใครคว้าจับได้ครับ"

หลินเจ๋อมองดูการทำงานของโจวเหย่ด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

ป้ายชีวิตระดับทองเข้มที่ทุ่มเงินไปยี่สิบล้าน เงินก้อนนี้จ่ายได้คุ้มค่าจริง ๆ

"รอศูนย์เซิร์ฟเวอร์พันล้านสร้างเสร็จ ผมค่อยใช้อาร์เรย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ช่วยคุณล้างข้อมูลให้เกลี้ยงไร้ร่องรอยอีกทีครับ" โจวเหย่เสริม

"ได้" หลินเจ๋อเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณไปยังอาผีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ลองเช็กของเขาดู"

โจวเหย่เปลี่ยนเป้าหมายทันที แล้วเริ่มค้นหาข้อมูลของอาผี

ไม่นาน เสียงเคาะคีย์บอร์ดก็เงียบลงไปสองสามวินาที

โจวเหย่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ หันไปมองอาผีที่ยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังโซฟา

"พี่ผีครับ" โจวเหย่ชี้ไปยังช่องค้นหาที่กะพริบอยู่บนหน้าจอ "พี่เป็นมนุษย์ล่องหนในประเทศหรือเปล่าเนี่ย ผมเอาข้อมูลใบหน้าพี่ไปรันในทะเบียนราษฎร์ทั่วประเทศกับข้อมูลเชิงลึกของสามค่ายมือถือยักษ์ใหญ่รอบหนึ่ง นอกจากเส้นทางความเคลื่อนไหวช่วงสามปีล่าสุดแล้ว ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นคือว่างเปล่าขาวโพลนไปหมดเลย"

อาผีเหลือบมองหลินเจ๋อแวบหนึ่ง หลินเจ๋อพยักหน้าเบา ๆ

"ไม่ต้องไปเสียเวลากับระบบในประเทศหรอก" เสียงของอาผีทุ้มต่ำอู้อี้ "ฉันเพิ่งลักลอบข้ามแดนกลับมาจากชายแดนเตียนหนานเมื่อห้าปีก่อน เมื่อก่อนหากินอยู่ต่างประเทศมาตลอด"

ดวงตาของโจวเหย่เป็นประกายขึ้นมา เขาวางสองมือกลับลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง

"บอกแต่แรกก็สิ้นเรื่อง เครือข่ายต่างประเทศน่ะสวนหลังบ้านผมชัด ๆ"

หน้าจอเปลี่ยนอินเทอร์เฟซทันที โค้ดสีเขียวที่ไหลเป็นสายน้ำตกถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างคอนโซลระดับล่างสุดสีดำสนิท แทรกด้วยตัวอักษรขยะที่ไม่สามารถระบุได้จำนวนมาก

สองมือของโจวเหย่ลอยค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ด ป้ายชีวิต [จอมบงการไซเบอร์] กำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง

"เจอแล้ว" โจวเหย่กดปุ่มเอนเทอร์

บนหน้าจอปรากฏแฟ้มประวัติที่ไม่สมบูรณ์ขึ้นมา ทั้งหมดเขียนด้วยภาษาอังกฤษผสมกับภาษาของประเทศหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

"พี่ผี ตอนอยู่ข้างนอกพี่ทำตัวโลว์โปรไฟล์น่าดูเลยนะ" โจวเหย่กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็วพลางแปลไปด้วย "โค้ดเนม 'อีการาตรี' พื้นที่เคลื่อนไหวหลักอยู่แถบชายแดนไทย-เมียนมาและสามเหลี่ยมทองคำ งานที่รับแปดสิบเปอร์เซ็นต์คือการสืบข่าวกรอง กำจัดเป้าหมายเฉพาะจุด และการลอบสังหารด้วยยาพิษ"

โจวเหย่หันไปมองอาผีแวบหนึ่ง

"แต่ในนี้มีข้อมูลชุดหนึ่งที่น่าสนใจมาก" โจวเหย่ชี้ไปยังรายงานประเมินความเสียหายจากการต่อสู้บนหน้าจอ "ช่วงหลายปีที่พี่อยู่ต่างแดน มีส่วนร่วมในภารกิจทั้งหมดสี่สิบเจ็ดครั้ง แต่มีบันทึกการปะทะซึ่งหน้าแค่สามครั้งเท่านั้น แถมทั้งสามครั้งพี่ยังอาศัยชัยภูมิกับวิธีซ่อนตัวหนีรอดมาได้ ไม่มีครั้งไหนเลยที่ชนกันตรง ๆ แล้วกวาดล้างอีกฝ่ายจนเรียบ"

อาผียืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนไปเลย

"ฉันเป็นหน่วยสอดแนม" อาผีเอ่ยปากอธิบาย "กฎของฉันคือ ลงมือไม่สำเร็จ ต้องถอนตัวทันที"

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟา ยกน้ำขึ้นจิบหนึ่งอึก

เรื่องนี้ตรงกับป้ายชีวิตที่ระบบแสดงผลออกมาเป๊ะ ๆ

ความสามารถในการลอบเร้นขั้นสุดยอด ต้องแลกมาด้วยพลังการต่อสู้ซึ่งหน้าที่ไม่เพียงพอ

หากเจอเข้ากับยอดฝีมือตัวจริง เมื่อถูกดึงเข้าสู่การต่อสู้ระยะประชิด อัตราการรอดชีวิตของอาผีจะดิ่งลงเหวทันที

แน่นอนว่า นั่นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว

ตอนนี้ หลังจากที่อาผีหลอมรวม [ปรมาจารย์ลอบสังหาร] และ [สัญชาตญาณสัตว์ป่า] ของเหล่าโม่เข้าไปแล้ว ความสามารถในการต่อสู้ซึ่งหน้าก็ยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด

"เข้ากับสไตล์พี่จริง ๆ นั่นแหละ" โจวเหย่เลื่อนดูข้อมูลต่อไป "ถึงประวัติพี่จะไม่ค่อยหวือหวา แต่ดันไปสร้างศัตรูตัวเอ้เข้าซะได้"

นิ้วของโจวเหย่ปาดบนทัชแพด หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงสะดุดตาก็เด้งขึ้นมากลางจอทันที

ด้านบนเป็นสัญลักษณ์รูปหัวกะโหลก ด้านล่างมีข้อความภาษาไทยยาวเหยียด พร้อมด้วยภาพถ่ายด้านข้างที่เบลออย่างยิ่งรูปหนึ่ง

คนในภาพสวมชุดยุทธวิธีสีดำ ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด แต่ก็ยังพอมองออกว่าคล้ายกับอาผีอยู่ถึงเจ็ดแปดส่วน

"นี่คืออะไร" หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลง

"หมายล่าสังหารระดับ A ในดาร์กเว็บครับ" โจวเหย่อ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว "ผู้ว่าจ้างคือขุนศึกใหญ่คนหนึ่งในเมียนมาเหนือ ชื่อซ่งพา ตั้งค่าหัวไว้ถึงห้าล้านดอลลาร์สหรัฐ"

โจวเหย่หันไปมองอาผี

"พี่ผี พี่ไปทำเรื่องใหญ่อะไรมาเนี่ย ตาแก่นี่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจริงของพี่ แค่อาศัยภาพถ่ายด้านข้างเบลอ ๆ รูปเดียว ก็แขวนค่าหัวพี่มาตั้งห้าปีเต็ม"

พอเห็นสัญลักษณ์รูปหัวกะโหลกนั้น ลมหายใจของอาผีก็หนักหน่วงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"เรื่องเมื่อห้าปีก่อนน่ะ" เสียงของอาผีค่อนข้างแหบพร่า "ฉันแฝงตัวอยู่ในค่ายของซ่งพาครึ่งเดือน เดิมทีตั้งใจจะไปหาใบรายการซื้อขายอาวุธสงคราม แต่ตอนถอนตัว ดันบังเอิญเจอเข้ากับลูกชายคนเล็กสุดที่รักของซ่งพากำลังทรมานนักท่องเที่ยวประเทศเราที่ถูกลักพาตัวมาไม่กี่คน"

อาผีชะงักไปเล็กน้อย กำหมัดแน่นขึ้น

"ฉันทนไม่ไหว ก็เลยหักคอลูกชายมันซะ แล้วปล่อยคนพวกนั้นไป"